Το υποσύνδρομο της Αθήνας – Σελίδα 2 – The Analyst
Χωρίς κατηγορία

Το υποσύνδρομο της Αθήνας

ΑΝΑΛΥΣΗ

  • Η άκρη της κλωστής

Η λέξη «αποδράσω» προφέρεται δήθεν αδιάφορα σε σχέση με τις ευθύνες του, αλλά περνάει έντεχνα στο υποσυνείδητο των τηλεθεατών τον εγκλωβισμό στην αίσθηση ομηρίας. Είναι η αίσθηση ομηρίας στο ευρώ που καθιστά εξ αρχής πολιτική ανοησία ολόκληρη τη θεωρία της σκληρής διαπραγμάτευσης. Αλλά είναι ή ίδια η ομηρία που γίνεται αντιληπτή, καθώς αποκαλύπτεται το στυγνό πρόσωπο ενός υποτιθέμενου καλοπροαίρετου ισχυρού εταίρου.

Και ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλεται σαν ο καταλληλότερος για την διαχείριση αυτής της – χωρίς την παραμικρή σκέψη απόδρασης – ομηρίας.

  • Ναζισμός

«Η προπαγάνδα κατασκευάζει αλήθειες» είναι το βασικό προαπαιτούμενο για να αρχίσει να καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει. Το θέμα είναι γνωστό στην Επιστήμη και το έχω αναλύσει διεξοδικά στο περυσινό άρθρο «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση ;». Έγραφα:

Συμμόρφωση είναι η κατόπιν πιέσεων αλλοίωση της προσωπικής μας γνώμης, ώστε να είναι συμβατή με τις επιθυμίες κάποιου άλλου ή της λεγόμενης «κοινής γνώμης».

Απελευθέρωση – αντίστοιχα – είναι ο απεγκλωβισμός μας από τις προσπάθειες να συμμορφωθούμε, με αποτέλεσμα την διατήρηση ή ανάκτηση της πνευματικής μας ελευθερίας.

Το δίλημμα του τίτλου αφορά κάθε άνθρωπο, και ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες. Σίγουρα απασχολεί κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, όπου γης.

Τα θύματα της τρέχουσας πλύσης εγκεφάλου δεν έχουν πιά την δυνατότητα να συζητήσουν περί Grexit. Τονίζω ότι είναι τελείως άλλο θέμα το να μην θέλουν το Grexit κάνοντας ψύχραιμη σύγκριση. Είναι άλλο να έχει κανείς εδραία γνώμη υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ και άλλο να έχει συμμορφωθεί σε ένα διάχυτο «ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ …», κατά τα ναζιστικά πρότυπα.

Και αυτή η θεωρία της αυτονόητα αναγκαστικής συμμετοχής στο ευρώ έχει εγκαθιδρυθεί «με την τελευταία λέξη της μόδας» των επιστημονικών προπαγανδιστικών μεθόδων. Π.χ. αξιοποιείται εντέχνως ο αντιπαθής – καλώς ή κακώς ! – στην κοινή γνώμη πρώην ΥΠΟΙΚ με το υποβόσκον μήνυμα «ακόμη κι ο Βαρουφάκης δεν διανοείται να φύγουμε».

  • Εξάρτηση

Στο άρθρο «Το δημοψήφισμα ως ύβρις» έχω αναδείξει τις αναλογίες της υπόθεσης Grexit με το γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης. Υπέδειξα, με ένα-προς-ένα αντιστοιχία προς τις επιστημονικά μελετημένες 4 προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση μιάς παθολογικής σχέσης εξάρτησης, τα εξής:

(α) Απειλούμαστε άμεσα και πειστικά με χρεοκοπία, λες και είναι η πρώτη ή τελευταία φορά που χρεοκοπεί μία χώρα.

(β) Πλήρης απομόνωσή μας από σοβαρές σκέψεις αποχώρησης από το ευρώ. Ο Ελληνικός Λαός δεν γνωρίζει τίποτα για την κατάσταση του ευρώ, τα δραματικά προβλήματα άλλων χωρών κ.λ.π. Πολύ περισσότερο δεν γνωρίζει για τα δραματικά προβλήματα της κατά τα άλλα πανίσχυρης Γερμανίας.

(γ) Αδυναμία απόδρασής μας από όλη αυτή την αθλιότητα. Σε αυτό συμβάλλει και η φαιδρή παρουσία διαφόρων γραφικών, που βάζουν την σφραγίδα της προχειρολογίας τους στην επιλογή «πίσω στη δραχμή». Ας δοκιμάσει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης να διαβάσει ακόμη και τον τίτλο του άρθρου μου «Grexit : Αμήν και πότε !!!». Τι σχέση έχει αυτό το άρθρο με όσα είναι γνωστά σαν απόψεις του «λόμπυ της δραχμής»;

Μιλάω για αποχώρηση με «ψηλά το κεφάλι». Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό που υποστηρίζω είναι σωστό επειδή είναι διαφορετικό. Δεν μπορεί, όμως, να απορριφθεί ως όμοιο με κάποια που δεν μοιάζει. Δύσκολο;

Όλα αυτά, γίνονται σε συνδυασμό με (δ) μικρές δόσεις καλοσύνης από πλευράς των απαγωγέων. Ελπίδες συμφωνίας, δόσεις δανεικών, παρατάσεις, ενδιαφέρον, δηλώσεις συμπαράστασης και δεν συμμαζεύεται.

Έτσι εξηγείται επιστημονικώς πώς σήμερα καταντήσαμε να παρακαλάμε έντρομοι να μείνουμε στο ευρώ, και μάλιστα «όπως-όπως», ενώ βλέπουμε τα χάλια μας να χειροτερεύουν συνεχώς.

Μήπως δεν καταντήσαμε να παρακαλάμε έντρομοι να μείνουμε στο ευρώ, όπως έγραφα από την 1η Ιουλίου ; Αυτό ακριβώς δεν ομολογεί ο περί ου ;

  • Ταύτιση

Το όλο επικοινωνιακό τέχνασμα υποβάλλει στον μέσο τηλεθεατή θετικά αισθήματα ταύτισης με τον Αλέξη Τσίπρα.

Το υπόβαθρο υπάρχει : είναι συμπαθής προσωπικότητα, νέος άνθρωπος, χωρίς ψεγάδια σκανδάλων.

Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο, παίζει – έξυπνα και πονηρά – το χαρτί της ειλικρίνειας. Αναλαμβάνει δημοσίως ευθύνες, την στιγμή που κανείς δεν σκέπτεται καν να τον ρίξει από πρωθυπουργό. Ταυτόχρονα περνάει πειστικά και το μήνυμα ότι η νέα ΕΡΤ είναι σε άλλο μήκος κύματος σε σχέση με τα γνωστά ιδιωτικά κανάλια.

Σε αυτό το κλίμα, ο τηλεθεατής οδηγείται σε σκέψεις συμπάθειας και υποσυνείδητες ευνοϊκές προσεγγίσεις..

«Είναι ειλικρινής, προσπάθησε, αναγνωρίζει ότι έφταιξε». «Δεν μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ, όλοι το λένε. Ποιος σοβαρός λέει να φύγουμε ;». «Κοίτα θυσίες που έκανε για να μείνουμε, και οι άλλοι τον κατηγορούσαν ότι ήθελε να φύγουμε».

Πείθει – και μάλλον δικαίως – ότι «είναι ο εαυτός του».

Ακολουθούν οι σκέψεις ενοχής: «Ήμουνα κι εγώ μαζί του, άρα είμαι αρκετά συνένοχος.» «Ήμουνα εναντίον του, αλλά άλλα νόμιζα γι’ αυτόν και τις επιδιώξεις του».

Στη συνέχεια ευλόγως βαθμολογείται θετικά η γενναιόφρων στάση του απέναντι σε όσους τον πολέμησαν ανελέητα. Και η κατακλείδα των εγκλωβισμένων νοερών αναζητήσεων : «Ποιόν έχουμε καλύτερο ;».

  • Συμπέρασμα

Όσο αντέχει το πολιτικάντικο σύστημα που καταδυναστεύει την χώρα μας, ο Αλέξης Τσίπρας θα αργήσει πολύ να βρει αντίπαλο «στο ύψος του». Ο μόνος του αντίπαλος είναι η πραγματικότητα. Και ο βασικός του σύμμαχος είναι αυτό που εξέφρασε ανάγλυφα ο καλός διαδικτυακός φίλος Νίκος Αθανασόπουλος.

Με την ρητή άδεια του, για την οποία και τον ευχαριστώ, αντιγράφω: «Δεν θα αλλάξω ποτέ γνώμη ότι με κυβερνάνε και με περιτριγυρίζουν ηλίθιοι άνθρωποι. Είμαι ηλίθιος;»

.

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ

Είδαμε πώς αναπτύσσεται η συμπάθεια στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού, αν και φέρει βαρύτατες ευθύνες. Αποφεύγει έντεχνα να τις πει με το όνομά τους, να πει για πόσο καιρό κάνει το ίδιο λάθος. Ουδέποτε θα μάθουμε πόσο στοίχισε η σκληρή διαπραγμάτευση που κατέληξε σκληρή εμπειρία.

Νομίζει κανείς ότι μιλά σαν να αναλαμβάνει ευθύνες ως πρόεδρος μαθητικού 15μελούς, αφού απέτυχε η υπό την ηγεσία του κατάληψη με αίτημα στρογγυλές τυρόπιττες.

Σε αυτό το κλίμα γενικολογίας επικαλείται την Γερμανική βαναυσότητα για να επιδείξει παραστατικά το ασφυκτικό κλίμα ομηρίας. Όσο δεν υπάρχει σοβαρή πολιτική στήριξη του Grexit, αυτή η ομηρία είναι δεδομένη. Στην διαχείριση της ομηρίας θα αναλωθεί, ξεκινώντας μάλιστα από το ground zero. Από Δευτέρα θα πανηγυρίζουμε που είναι ανοικτές οι τράπεζες – όχι;

Και όλο αυτό το κλίμα ομηρίας συντηρείται, σε ψυχολογικό και ψυχοσωματικό επίπεδο, με προηγμένες μεθόδους απάνθρωπης προπαγάνδας. Είδαμε τα βασικά της προπαγάνδας, είδαμε και το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε πλήρη χρήση για την εγκαθίδρυση της σχέσης εξάρτησής μας από το ευρώ και την Ευρώπη.

Στα πλαίσια αυτά, ανατέλλει – αντί να δύσει – το πολιτικό άστρο του περί ου. Είναι πράγματι ο εαυτός του, αλλά αυτός ο εαυτός του είναι δημαγωγός.

Ιδού το κριτήριο: «Ένας πολιτικάντης σκέπτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενεές». Συνεπώς, για να δούμε σοβαρά με το κριτήριο του Arthur Clark, θα χρειασθεί να εκτιμήσουμε τι σκέπτεται για τις γενιές των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Μόνο που χρειάζεται να συνεκτιμήσουμε και τι σκεπτόταν και για την σκληρή διαπραγμάτευση …

.

«Αυτοί που έχουν την ίδια ασθένεια αλληλοσυμπαθιούνται.»

Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας

 .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Απέναντι σε αυτή την πολιτική δεν υπάρχει σοβαρός αντίλογος, όσον αφορά τους γνωστούς πολιτικούς χώρους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο ομηρία είναι κοινή συνείδηση.

Η κατάσταση επιβαρύνεται από δύο ακόμη φαινόμενα.

Το πρώτο υποδεικνύεται από τον Γάλλο νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ: «Μία συχνή αιτία εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που μπορεί και αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει».

Το δεύτερο υποδεικνύεται από τον δικό μας Νίκο Καλογερόπουλο, για τον οποίο έχω αναφερθεί διεξοδικά στο άρθρο «Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα», και αφορά ειδικά τη χώρα μας:

«Η πνευματική απήχησις είναι αδύνατη στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχει «ατμόσφαιρα», η οποία να μπορεί να προωθήσει τα ηχητικά κύματα. (…) Συνήθως, όταν κανείς προωθεί μία νέα ιδέα δεν προωθεί την επιστήμη. Θίγει τους επιστήμονες».

Την Κυριακή 19/7/15, πάντα στο φιλόξενο http://www.analyst.gr , «Το τρίλημμα του σύγχρονου Έλληνα».

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!