Η Ευρωζώνη
Αν και οι ευθύνες για τη σημερινή οδυνηρή θέση της Ελλάδας, τόσο από οικονομικής, όσο και από πολιτικής πλευράς, είναι κυρίως δικές μας, ενώ ο πρώην υπουργός οικονομικών της χώρας μας δεν είναι ίσως λιγότερο ασθενής από το γερμανό ομόλογο του, δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι, οι Ευρωπαίοι, Βόρειοι και Νότιοι, συμπεριφέρονται όπως ένα μεθυσμένο πλήρωμα που οδηγεί τον Τιτανικό στα βράχια – έχοντας επικεντρώσει την προσοχή τους στο ελληνικό ρήγμα, με αποτέλεσμα να μην διακρίνουν τα τεράστια παγόβουνα μπροστά τους.
Συζητώντας για τη λανθασμένη κατασκευή του Τιτανικού, δεν κατανοούν πως η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με μία οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή τεραστίων διαστάσεων η οποία, εάν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα με τα σωστά μέτρα (διαγραφή μέρους του ιδιωτικού και δημοσίου χρέους, πρόγραμμα ανάπτυξης, ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ορθολογικές μεταρρυθμίσεις), θα επεκταθεί σε χρόνο μηδέν στην υπόλοιπη Ευρώπη – προκαλώντας μία ανυπολόγιστη καταστροφή σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Η μη ρεαλιστική αντιμετώπιση της κατάστασης, η οποία αφορά επίσης πολλούς Έλληνες, οι οποίοι θεωρούν δυστυχώς ως λύση την άτακτη υιοθέτηση της δραχμής στις σημερινές χαώδεις συνθήκες, χωρίς μία προεργασία που θα απαιτούσε τουλάχιστον ένα έτος, είναι κάτι περισσότερο από επικίνδυνη – ενώ δεν υπάρχει καθόλου χρόνος για συζητήσεις, όταν οι τράπεζες είναι κλειστές, σύντομα θα παρουσιαστούν ελλείψεις στα τρόφιμα, ο τουρισμός καταρρέει, η εισροή παράνομων μεταναστών αυξάνεται καθημερινά, οι κοινωνικές αντιδράσεις θα κορυφωθούν σύντομα κοκ.
Εάν λοιπόν η ΕΚΤ δεν αυξήσει αμέσως τη ρευστότητα (ELA), εάν η Ευρώπη δεν αποφασίσει να χρηματοδοτήσει την εξυπηρέτηση των δανείων της χώρας μας σήμερα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, έντοκα γραμμάτια κλπ. – πίνακας ), καθώς επίσης εάν δεν δηλώσει την πλήρη αλληλεγγύη της με την Ελλάδα, τότε η καταστροφή θα είναι αναπότρεπτη – με βασική ένοχο τη Γερμανία, η οποία αρνείται επίμονα να εγκρίνει κάτι που στην ίδια προσφέρθηκε το 1953, παρά το ότι είχε αιματοκυλίσει ολόκληρη την ήπειρο μας.
.
.
Περαιτέρω, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, είναι ανόητο να συζητάει κανείς για πρωτογενή πλεονάσματα, για ένα τρίτο μνημόνιο, για μαζικές αποκρατικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές, για μία χρονικά περιορισμένη έξοδο της Ελλάδας κοκ. Είναι άλλωστε αυτονόητο το ότι, δεν αντιμετωπίζεται μία τόσο βαθιά ύφεση με μία τόσο μεγάλη διάρκεια, ούτε με την πολιτική λιτότητας, ούτε με τα αποτυχημένα μνημόνια του ΔΝΤ – κάτι που άλλωστε έχουμε τεκμηριώσει στο παρελθόν (ανάλυση).
Εκτός αυτού, η Ελλάδα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, έχοντας οδηγηθεί σε αυτή τη θέση από τις ανεπαρκείς κυβερνήσεις της – αφού η οικονομίες χωρών όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Σλοβενία, η Αυστρία, η Ολλανδία, το Βέλγιο κοκ. είναι πολύ χειρότερες, από αυτές που εμφανίζουν οι πλασματικές, παραποιημένες στατιστικές.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη Φινλανδία, η οποία αρνείται τη συμμετοχή της στη διάσωση της Ελλάδας – αν και αυτό οφείλεται στο ακροδεξιό της κόμμα, καθώς επίσης στις φυλετικές καταβολές της, οι οποίες είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές της υπόλοιπης Σκανδιναβίας.
Η λύση λοιπόν της Ευρωζώνης είναι αυτή που έχουμε αναφέρει από την αρχή, πολύ πριν εισβάλλει το ΔΝΤ στην Ελλάδα: μία ευρωπαϊκή ή δυτική συνδιάσκεψη χρέους, με στόχο τη διαγραφή ενός μέρους των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών, καθώς επίσης η επιστροφή στην αφετηρία – στην προ ευρώ εποχή, εάν δεν είναι επιθυμητή η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.
Με απλά λόγια, η διαγραφή μέρους του χρέους δεν είναι απαραίτητη μόνο για εμάς αλλά, επίσης, για πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης, ακούσια θύματα των μεγάλων διαστρεβλώσεων της – αν και εμείς τη δικαιούμαστε περισσότερο, λόγω της ζημίας ύψους άνω του 1 τρις € που μας προκλήθηκε από τα λανθασμένα μνημόνια που μας επιβλήθηκαν από την Τρόικα.
.
Επίλογος
Η Ευρωζώνη έχει μετατραπεί σε μία ένωση μη αλληλέγγυων, εγωιστικών κρατών, με αποτέλεσμα να έχει αναβιώσει ο εθνικισμός παντού, επίσης στην Ελλάδα – ο οποίος οδηγεί στην άνοδο του φασισμού, σε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης σε διακρατικές συγκρούσεις.
Αναλυτικότερα, όταν μία νομισματική ένωση αδιαφορεί για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, για τα μεταναστευτικά της Ιταλίας, για τη (νόμιμη!) φοροδιαφυγή της Ολλανδίας ή του Λουξεμβούργου, για το δράμα της Ουκρανίας κοκ., ενώ ενδιαφέρεται μόνο για τη διάσωση των τραπεζών από τους φορολογουμένους Πολίτες (Ιρλανδία, Κύπρος, Ελλάδα), εκβιάζοντας ασύστολα τις κυβερνήσεις των μελών της, εύλογα οδηγείται στο τέλος της – το οποίο φαίνεται πως θα έχει αφετηρία την Ελλάδα, εάν δεν συμβεί κάτι πραγματικά εντυπωσιακό.
Οι ευθύνες όλων μας, κυρίως βέβαια των μέχρι σήμερα ελληνικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανόμενης της παρούσας, είναι αναμφίβολα τεράστιες – οπότε θα πρέπει να επανορθώσουμε όσο και αν μας κοστίσει.
Εν τούτοις, δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τις δίδυμες εγκληματικές προτάσεις της πρωσικής κυβέρνησης της Γερμανίας, ακόμη και αν απειληθούμε με τη χρεοκοπία, εντός της Ευρωζώνης πάντοτε – ούτε ένα τρίτο υφεσιακό μνημόνιο όπως αυτό που υπέγραψε ο δικός μας πρωθυπουργός, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμο (αν και το βασικό μας πρόβλημα είναι η μη ύπαρξη ενός κόμματος που θα μπορούσε να διαχειριστεί την κρίση – γεγονός που μας υποχρεώνει κάποιες φορές να συμβιβαζόμαστε με τα ασυμβίβαστα).
Όσον αφορά τη λύση που μας προτάθηκε, η οποία συνοψίζεται στο «Υποταγή ή θάνατος», θεωρούμε πως πρόκειται για ένα ερώτημα που δεν επιδέχεται καμία απάντηση – αφού η υποταγή που απαιτεί η Γερμανία είναι συνώνυμη με το θάνατο. Λύσεις υπάρχουν, ακόμη και σήμερα, ενώ τις έχουμε αναλύσει πολλές φορές – αν και η επιθυμητή θα ήταν σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, τα οποία ασφαλώς έχουν πλέον καταλάβει το σκοτεινό ρόλο της γερμανικής ηγεσίας.
.
Υστερόγραφο: Δεν νομίζουμε πως είναι έντιμο ή/και δίκαιο να απαιτεί η Ευρώπη από την Ελλάδα να επιλέξει τον τρόπο, με τον οποίο θα αυτοκτονήσει – πόσο μάλλον να καλούν δειλά σε μονομαχία δεκαοκτώ χώρες, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ μία αδέξια κυβέρνηση, η οποία δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να αμυνθεί.
Όταν προσφέρεται δε στην Ελλάδα επί πλέον ένα άσφαιρο πιστόλι, με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα να πετύχει τον οποιοδήποτε στόχο, ούτε καν τυχαία, τότε δεν πρόκειται για μία μονομαχία, αλλά για μία στυγνή, εν ψυχρώ δολοφονία – κάτι που ελπίζουμε να μη συμβεί, ακούγοντας για τη διαμάχη του κ. Σόιμπλε με το διοικητή της ΕΚΤ, για τη συμμαχία της Γαλλίας με την Πολωνία εναντίον της Γερμανίας, καθώς επίσης για την υποστήριξη της Ιταλίας.
.
