Η αποτυχία των πακέτων ποσοτικής διευκόλυνσης
Ο βασικός μηχανισμός μετάδοσης των πακέτων (QE), όπως επίσης της δημιουργίας χρημάτων από τις κεντρικές τράπεζες, είναι τα ομόλογα – όπου όμως κάθε πρόσθετη έκδοση μειώνει τα επιτόκια, λόγω της αυξημένης προσφοράς.
Μέχρι ενός σημείου βέβαια, όπου τα κέρδη που εξασφαλίζουν τα επιτόκια στους επενδυτές γίνονται πλέον τόσο μικρά, ώστε παύουν εύλογα να ενδιαφέρονται για τις αγορές ομολόγων – με αποτέλεσμα να στερεύει η ρευστότητα, οπότε να αρχίζουν ξανά να αυξάνονται τα επιτόκια, όπως παρατηρήθηκε το τελευταίο χρονικό διάστημα με τις εκδόσεις της Γερμανίας (από το 0,07% στο 1%, σε χρόνο μηδέν).
Έτσι, όπως φάνηκε επίσης στη Σουηδία, οι αποδόσεις των ομολόγων (γράφημα) άρχισαν ξανά να αυξάνονται – ενώ τόσο αυτές, όσο και το νόμισμα, κινούνται πλέον προς τη λάθος κατεύθυνση. Αντίθετα δηλαδή με τις προθέσεις της κεντρικής τράπεζας, η οποία ήθελε να μειώνονται τα επιτόκια δανεισμού της χώρας (αποδόσεις ομολόγων), καθώς επίσης να υποτιμήσει το νόμισμα, αυξάνοντας τις εξαγωγές και μειώνοντας τις εισαγωγές της.
.
.
Ειδικότερα, όπως διαπιστώνεται από το παραπάνω γράφημα, η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου της Σουηδίας, αξιολόγησης ΑΑΑ, εκτοξεύθηκε από το 0,2% τον Απρίλιο στο 1,1% πρόσφατα – ενώ το πενταετές, από αρνητικό πριν από δύο μήνες, στο 0,4%. Η αιτία είναι, σύμφωνα με την Danske Bank, η έλλειψη ρευστότητας στις αγορές, λόγω των προγραμμάτων ποσοτικής διευκόλυνσης – υπενθυμίζοντας πως η κεντρική τράπεζα της Σουηδίας είχε στόχο να αγοράζει ομόλογα ύψους 10 δις $ (3% του ΑΕΠ της χώρας), καθώς επίσης να επιτύχει την αύξηση των τιμών καταναλωτή, μετά από μήνες αποπληθωρισμού.
Εν τούτοις, αντί η κορώνα να υποτιμηθεί, λόγω της αύξησης της ποσότητας χρήματος, έχει ανατιμηθεί κατά 4% έναντι του ευρώ, κατά 3% ως προς το δολάριο, καθώς επίσης κατά 5% σε σχέση με τη νορβηγική κορώνα – επιδεινώνοντας τις αποπληθωριστικές τάσεις της οικονομίας της χώρας (κάτι σχετικά ανάλογο συνέβη και με το δολάριο).
Αυτό σημαίνει βέβαια πως τα πακέτα διαστρεβλώνουν από πολλές διαφορετικές πλευρές τις οικονομίες εκείνων των χωρών, στις οποίες υιοθετούνται – μεταξύ άλλων, παράγοντας τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα έπρεπε ή επιδιώκονται εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών.
.
Επίλογος
Όταν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω παράδοξα, σε χώρες που διακρίνονται για τις κατά συρροή φούσκες των οικονομιών τους, με τον πλανήτη να απειλείται όλο και περισσότερο από ένα γιγαντιαίο, ανεξέλεγκτο, αλυσιδωτό κραχ, δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε πως θα θελήσει να διακινδυνεύσει κανείς ένα «ατύχημα» της Ελλάδας – παίρνοντας το ρίσκο να πυροδοτηθεί η προβλεπόμενη καταστροφική έκρηξη.
Ενδεχομένως λοιπόν όλες αυτές οι ατελείωτες διαπραγματεύσεις που βλέπουμε να είναι ένα καλοσχεδιασμένο θέατρο, με στόχο να μην τολμήσει η ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει τη μοναδική λύση που έχει στη διάθεση της (άρθρο) – ίσως για να πεισθεί η εγχώρια κοινή γνώμη πως ο πρωθυπουργός αγωνίζεται σαν ήρωας, οπότε να είναι αποδεκτή η οποιαδήποτε συμφωνία που θα φέρει.
Κυρίως βέβαια για να αναγκασθεί το κυβερνών κόμμα, ευρύτερα η ελληνική Βουλή, να υπερψηφίσει την καταδίκη της πατρίδας μας – ένα τρίτο μνημόνιο δηλαδή ή μία παράταση του υφισταμένου. Πιθανότατα με την υποχρέωση της υιοθέτησης όλων των μέτρων λιτότητας, με το πενιχρό αντάλλαγμα ενός κάποιου μικρού ποσού – το οποίο θα εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο την εξυπηρέτηση των δανειστών της χώρας, για τους επόμενους μήνες.
Εάν είναι δε τόσο ανόητοι οι Έλληνες, αποδεχόμενοι μία τέτοια καταστροφική «λύση», η Δύση θα έχει όλο το χρόνο στη διάθεση της, για να αναζητήσει έναν τρόπο εξουδετέρωσης των συνεπειών μίας ελληνικής χρεοκοπίας. Επί πλέον, τις δυνατότητες εκδίωξης της χώρας μας από την Ευρωζώνη, κάτι που επιθυμεί «διακαώς» ο γερμανός υπουργός οικονομικών – θέλοντας έτσι να δώσει ένα μάθημα τόσο στους Έλληνες, όσο και στις υπόλοιπες περιφερειακές χώρες της νομισματικής ένωσης (Ιταλία, Ισπανία κλπ.).
Ο πρωθυπουργός ασφαλώς το κατανοεί, αλλά η εξουσία δεν έχει μισηθεί από κανέναν – κάτι που ίσως ισχύει για ολόκληρη την κυβέρνηση, η οποία είναι αντιμέτωπη με τον ίδιο «πειρασμό», για πρώτη φορά στην ιστορία της. Δεν αφορά όμως ούτε το κυβερνών κόμμα, ούτε τους Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι δεν πρέπει να συνεχίσουν να αποδέχονται το ρόλο του πειραματόζωου, απλά και μόνο επειδή φοβούνται, διατηρούν ουτοπικές ελπίδες ή δεν έχουν τη διάθεση να αντιδράσουν.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου για τον πρωθυπουργό, για την κυβέρνηση, για τη Γερμανία και για την Τρόικα – οι οποίοι μπορεί πράγματι να επιθυμούν το καλό της Ελλάδας, χωρίς να έχουν καμία άλλη σκοπιμότητα. Άλλωστε αυτό θα ευχόμουν, εκφράζοντας μόνο τις όποιες επιφυλάξεις μου – επειδή είμαι εκ φύσεως αρκετά φιλύποπτος.
.
Υστερόγραφο: Σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ, η Τρόικα προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση 15,5 δις € και μία εξάμηνη παράταση, εάν συμφωνήσει να εφαρμόσει τις θανατηφόρες εντολές της, όπως την αύξηση του ΦΠΑ, καθώς επίσης τη μείωση των συντάξεων – απλά και μόνο για να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, κυρίως απέναντι στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ.
Το Spiegel δε, το οποίο σε γελοιογραφία της έντυπης έκδοσης του παρομοιάζει τους Έλληνες με εξαθλιωμένους πρόσφυγες από τη Συρία, ισχυρίζεται ανόητα και αυθαίρετα πως έχει αυξηθεί εντυπωσιακά ο σεβασμός των Πολιτών της χώρας μας, απέναντι στην κυρία Merkel! (πηγή). Τέλος, το διατεταγμένο περιοδικό απειλεί την Ελλάδα με χρεοκοπία – ενώ θεωρεί πως η χώρα μας θα χρειαστεί ένα τρίτο πακέτο, για να ολοκληρωθεί προφανώς η μετατροπή της σε ένα λεηλατημένο προτεκτοράτο.
Καμία αναφορά φυσικά σε διαγραφή μέρους του χρέους ή, έστω, στην τήρηση της υπόσχεσης επιμήκυνσης του, την οποία παρείχε η Κομισιόν το 2012 – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως θα ήταν αρκετή. Εύλογα συμπεραίνει λοιπόν κανείς πως το θέατρο συνεχίζεται, ελπίζοντας να μην έχει κανένα ρόλο στην παράσταση ο Έλληνας πρωθυπουργός – συνοδευόμενο από συνεχείς απειλές και τρομοκρατικές προειδοποιήσεις, χωρίς αντικείμενο (άρθρο).
