(ε) Χρηματοδότηση της τρομοκρατίας: Η χρησιμοποίηση των χρηματιστηρίων, σε συνδυασμό με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως διαπιστώθηκε για πρώτη φορά μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης (τοποθέτηση στην πτώση σε μετοχές, σε δείκτες κοκ., με τη βοήθεια της μόχλευσης, λίγο πριν συμβεί ένα τρομοκρατικό γεγονός που σχεδόν πάντοτε προκαλεί χρηματιστηριακές καταρρεύσεις κοκ.), καθώς επίσης άλλες μορφές χρηματοδότησης, απασχόλησαν επίσης τους ηγέτες.
(στ) Ουκρανία: Συζητήθηκε το πακέτο χρηματοδότησης της, ύψους 40 δις $, εκ των οποίων τα 17,5 δις $ προέρχονται από το ΔΝΤ. Επειδή όμως δεν είναι αρκετό, προβλέπεται η διαγραφή χρέους της, με την εφαρμογή του δόγματος του σοκ (άρθρο), καθώς επίσης με την ακούσια συμμετοχή της Ρωσίας – έτσι ώστε να πληγεί επιπρόσθετα η οικονομία της χώρας του προέδρου Putin.
(ζ) Το κινεζικό νόμισμα: Σχεδόν αποφασίσθηκε η προσθήκη του στο καλάθι του ΔΝΤ (ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα, SDR), μαζί με το δολάριο, το ευρώ, τη βρετανική στερλίνα και το γεν, αφού προηγουμένως η Κίνα το απελευθερώσει από τη σύνδεση του με το δολάριο – γεγονός που θα κατέτασσε το γουάν στα βασικότερα νομίσματα του πλανήτη, βοηθώντας στην άνοδο της χώρας.
(η) Η κινεζική τράπεζα ανάπτυξης AIIB: Οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν σκεπτικά την ίδρυση του ανταγωνιστικού ιδρύματος στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα (άρθρο) – συνεπικουρούμενες από την Ιαπωνία και τον Καναδά. Αντίθετα, τα άλλα μέλη των G7 (φωτογραφία), η Γερμανία, η Γαλλία, η Μ. Βρετανία και η Ιταλία, ανήκουν στα ιδρυτικά μέλη της, θέλοντας να επωφεληθούν από την προβλεπόμενη άνοδο της Κίνας στον παγκόσμιο θρόνο.
.
Φωτογραφία G7 συν ευρωπαϊκοί θεσμοί: Προς τα αριστερά, ο πρόεδρος των Η.Π.Α., η καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος, ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο Ιταλός, ο πρόεδρος της Κομισιόν, ο πρόεδρος της ΕΕ, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, καθώς επίσης ο πρωθυπουργός του Καναδά. Δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε η Κίνα, ούτε η Αυστραλία ή η Βραζιλία.
.
Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας δεν φαίνεται πως ήταν στα επίσημα θέματα της συνάντησης, ήταν αυτός που απασχόλησε τους ηγέτες περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα – με την Ελλάδα σε συνδυασμό μαζί του, όσον αφορά το γεωπολιτικό πρόβλημα που θα μπορούσε να προκαλέσει. Ειδικότερα τα εξής:
.
Η Ελλάδα
Φαίνεται πως η χώρα μας έχασε τις προηγούμενες ημέρες, ξανά λόγω της Γερμανίας, τους δύο εναπομείναντες συμμάχους της: τον πρόεδρο των Η.Π.Α., καθώς επίσης τον πρόεδρο της Κομισιόν – με τον Αμερικανό να στηρίζει πλέον επίσημα την απαίτηση της καγκελαρίου για την εφαρμογή αυστηρών μέτρων εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση της.
Έναντι της στήριξης της Γερμανίας, οι Η.Π.Α. έλαβαν ως αντάλλαγμα τη συνέχιση των ευρωπαϊκών κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, τουλάχιστον για ολόκληρο το 2015 – παρά το ότι η απόφαση ήταν προγραμματισμένη για τα τέλη Ιουνίου.
Έτσι, η Γερμανία μπορεί να αυξήσει τις πιέσεις της εναντίον της Ελλάδας, τις οποίες μέχρι πρόσφατα δεν στήριζαν ούτε ο αμερικανός πρόεδρος, ούτε ο πρόεδρος της Κομισιόν – ο οποίος κατηγόρησε πλέον επίσημα τον πρωθυπουργό της χώρας μας, ισχυριζόμενος πως είπε ψέματα στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ειδικότερα, ισχυρίσθηκε πως παρουσίασε την προσφορά των δανειστών ως μη διαπραγματεύσιμη – γεγονός που, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν αντιπροσωπεύει την αλήθεια, οπότε ο πρωθυπουργός συμπεριφέρθηκε δήθεν ανέντιμα.
Οι αμερικανοί ανησυχούν βέβαια για το θέμα της ελληνικής διαπραγμάτευσης, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικονομία τους – όπου κανένας δεν πιστεύει πλέον τις παραποιημένες στατιστικές, με βάση τις οποίες έχουν δήθεν ξεπεράσει την κρίση, η ανάπτυξη έχει επιστρέψει, ενώ η ανεργία μειώνεται.
Στα πλαίσια αυτά, εάν στις πολυάριθμες «γεωπολιτικές πυρκαγιές» στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και στην Ασία προστεθεί μία ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, μαζί με τη χρεοκοπία της, θα αποτελούσε ίσως τη σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι – ενώ οι προβλέψεις που αφορούν ένα νομοτελειακό κραχ (ανάλυση), πολλαπλασιάζονται.
Εν τούτοις, το «ανατολίτικο παζάρι» μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ευρώπης (Γερμανίας), όπου η επιβολή της λιτότητας στην Ελλάδα κατ’ απαίτηση της καγκελαρίου ανταλλάσσεται με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, σαν να ήταν η Ελλάδα ο νούμερο ένα εχθρός της Γερμανίας, ενώ η Ρωσία ο μοναδικός εχθρός των Η.Π.Α., τεκμηριώνει ουσιαστικά τον «εκτροχιασμό» της Δύσης – ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, η οποία ασφαλώς δεν ευθύνεται για την πλήρη αποτυχία των μέτρων που της επιβλήθηκαν (μνημόνια), ούτε για το κενό της χρηματοδότησης που παρουσιάστηκε, παρά το ότι είχε αποκλεισθεί όταν υποχρεώθηκε από το ΔΝΤ να υπογράψει το PSI.
Όσον αφορά δε την ΕΚΤ, δεν είναι μόνο υπεύθυνη για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, καθώς επίσης για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, αφού αυτή είναι η πραγματική κεντρική τράπεζα της χώρας μας, οπότε ο δανειστής ύστατης ανάγκης αλλά, επίσης, για τις καταθέσεις – τις οποίες ουσιαστικά η ίδια είναι υποχρεωμένη να εγγυάται. Επομένως, ο ρόλος της στην ελληνική κρίση θα έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετικός – χωρίς βέβαια να αρνούμαστε τις δικές μας ευθύνες.
Σε κάθε περίπτωση, για την Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον καμία φθηνή ή απλή λύση, μετά την καταστροφή της οικονομίας της – ενώ από την ανίερη συναλλαγή των Η.Π.Α. με τη Γερμανία ενισχύεται ο άξονας Μόσχας-Πεκίνου, ο οποίος θα επιταχύνει την κατάρρευση της υπερδύναμης μαζί με το δολάριο και την παλαιά/νέα τάξη πραγμάτων, έτσι όπως αυτή έχει επιβληθεί από τη χρηματοπιστωτική κυρίως ελίτ.
Όσον αφορά δε την Ευρώπη, θα πληρώσει πολύ ακριβά την επάνοδο της Γερμανίας στην ηγεσία της, με τη μετατροπή της σε μία πρωσική αυτοκρατορία – ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι Γερμανοί διανοούμενοι, οι οποίοι έχουν προειδοποιήσει για τους τεράστιους κινδύνους που ενέχει μία γερμανική Ευρώπη, για την ειρήνη στην ήπειρο μας.
