Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα – Σελίδα 2 – The Analyst
Χωρίς κατηγορία

Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα

  • Αμφιβολία

Χωρίς αμφιβολία, κανείς δεν σκέπτεται. Βολεύεται «στο γνωστό και το οικείο».

Προφανώς για κάποια πράγματα είμαστε βέβαιοι. Αλίμονο αν δεν είχαμε κάποιες βεβαιότητες. Αλλά, ακόμη και για τα πιο απίθανα και απίστευτα πράγματα, είναι καλό και υγιές να είμαστε ανοικτοί σε νέα στοιχεία, νέα δεδομένα, νέες προσεγγίσεις.

Φυσικά ο καθένας κρίνει το πόσο θα ασχοληθεί με πρωτάκουστα πράγματα. Πόσο μάλλον που ο Παυλώφ έχει αποδείξει με πειράματα ότι το πρωτάκουστο, η ανατροπή των συνηθισμένων δηλαδή, προκαλεί νευρικό κλονισμό. Αλλά χωρίς σκαπανείς του πρωτάκουστου, η ανθρωπότητα θα ήταν ακόμη στα σπήλαια.

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, το θέμα με τους διαστημικούς πυραύλους. Υπήρξε μαθηματική απόδειξη που διαβεβαίωνε ότι είναι ανέφικτο να βγούμε από το πεδίο βαρύτητας της γης. Μέχρι που επινοήθηκαν οι διπλόπατοι πύραυλοι. Την κατάλληλη στιγμή ο πρώτος πάτος αποσυνδέεται και πυροδοτείται ο δεύτερος.

  • Νόμοι της σκέψεως κατά Αριστοτέλη

Όλη η λογική λειτουργία ξεκινά από το νόμο της Ταυτότητος, δηλαδή με την δυνατότητα να αντιληφθούμε ότι αυτό που εξετάζουμε «είναι αυτό που είναι». Στη συνέχεια ο νόμος της Αντιφάσεως υπαγορεύει ότι αυτό δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κάτι άλλο. Τέλος ο νόμος της Μέσου αποκλίσεως ξεκαθαρίζει δύο μόνο ενδεχόμενα – ή είναι ή δεν είναι.

Αυτοί οι τρεις νόμοι, αν το καλοσκεφθεί κανείς, είναι για την σκέψη ό,τι τα γνωστά τσιπάκια για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ίσως δεν το έχουμε και τόσο πρόχειρο πώς γίνεται και επικοινωνούμε αυτή την στιγμή. Και οφείλεται τελικά σε αναρίθμητα 0-1 σε ημιαγωγούς.

Κάπως έτσι ίσως ξεχνάμε ότι, για να επικοινωνήσουμε λογικά, χρειάζεται απαραίτητα να σεβόμαστε τους τρεις νόμους της σκέψεως. Χρειάζεται να ξέρουμε για τι ακριβώς μιλάμε και τι ακριβώς λέμε. Αλλιώς δεν βγαίνει συμπέρασμα. Είναι απολύτως βέβαιο.

  • Τελεολογία

Ο μεγάλος μας Μακεδόνας φιλόσοφος διατύπωσε και το κριτήριο του τελικού σκοπού. Αν το δούμε απλά, ίσως και λίγο χύδην, είναι το γνωστό «Το πιρούνι πάει στο μεζέ, όχι το αντίθετο».

Είναι απλούστατο να διαπιστώσουμε ότι η σημερινή κοινωνία είναι εγκλωβισμένη σε συμβάσεις και ανόητους αυτοσκοπούς. Σίγουρα θεωρεί τελικό σκοπό το χρήμα. Οι πάντες κρίνονται σήμερα από το πάχος του πορτοφολιού τους. Με την ίδια αυταρέσκεια που οι επιβάτες του Τιτανικού διασκέδαζαν στο σαλόνι της Α θέσης. Και με την ίδια ανόητη αυτοπεποίθηση που ο καρχαρίας επιτίθεται στο δελφίνι. Χάνοντας συστηματικά. Γνωστό ;

Και αν «συγχωρείται» η άγνοια λημμάτων Ζωολογίας, τι να πει κανείς για την διάχυτη άγνοια του βασικού οδηγού ενεργειών του Ευαγγελίου ; «Από των καρπών αυτών επιγνώσασθε». Η έμφαση είναι στο αποτέλεσμα, και μάλιστα το συστηματικά προκύπτον. «Καρπός» δεν είναι το άπαξ αποτέλεσμα, είναι το μόνιμο αποτέλεσμα. Έχει σημασία.

Δ-ε-ν είναι, λοιπόν, η έμφαση στους κανόνες και τα σαβουάρ βιβρ. Αν – αν ! – διαπιστώνεται ότι οι κανόνες οδηγούν σε «καλούς καρπούς», τότε πράγματι αξίζει να τους έχουμε τυφλοσούρτη. Αλλά μήπως από την πολλή χρήση ξεχνάμε αυτόν τον έλεγχο ;

«Ο κανόνας είναι εργαλείο για τη σκέψη, όχι η ίδια η σκέψη» υποστηρίζω.

 .

ΑΝΙΟΥΣΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙΟΥΣΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

  • Πλατωνισμός

Προσωπικά έχω λόγους να θεωρώ τον Πλατωνισμό βασικό συνυπεύθυνο για την σημερινή κρίση. Για τυχόν ενδιαφερόμενους, μία πρώτη γεύση του σκεπτικού δίνει το άρθρο «Ελληνοκεντρική θεώρηση της κρίσης». Αλλά οι πολυπληθείς Πλατωνιστές δεν δίνουν και πολύ σημασία στο ότι ο Πλάτων υπήρξε ο εμπνευστής της λογοκρισίας – λόγου χάριν. Ή – πάλι – στο ότι ήταν αυτός που θεώρησε ότι ο πολίτης υπάρχει για το Κράτος. Το οποίο ανασκεύασε άρδην – φυσικά – ο «μαθητής του» Αριστοτέλης.

Εν γένει οι Πλατωνιστές υπερηφανεύονται ότι ο κόσμος μας βασίζεται στον Πλάτωνα. Αλλά αυτό, εν μέσω ακραίας κρίσης αυτού του κόσμου, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να ξαναδούμε τις «βάσεις» ; Να τις ξαναδούμε, όχι ότι αναγκαστικά φταίνε.

Το σίγουρο είναι ότι το «όπλο» για μια τέτοια αναζήτηση το δίνει ο ίδιος ο Πλάτων. Αλλά, πρώτον, είναι δύσκολο να βρει κανείς Πλατωνιστή που να γνωρίζει έστω την «Ανιούσα και κατιούσα διαλεκτική» του. Και, δεύτερον, είναι αδύνατον να βρει Πλατωνιστή που να την έχει εφαρμόσει στα επίγεια. Να έφθασε, δηλαδή, με διαδοχικούς συλλογισμούς στην αιτία ενός προβλήματος, στην ρίζα του. Το «πρώτο αίτιο». Και, μετά, με κατιόντες συλλογισμούς να αποδείξει ότι πράγματι η διόρθωση στην εντοπισθείσα ρίζα οδηγεί στην λύση.

  • Συμπτωματική λογική

Χωρίς επιμελή εφαρμογή της Πλατωνικής μεθόδου, η αναζήτηση των αιτιών ενός προβλήματος είναι τυφλή. Το ευκολότερο για έναν ανόητο – με την κυριολεξία του όρου – είναι να πεισθεί από τις πρώτες βολικές ενδείξεις επίλυσης του προβλήματος. Όσοι έχουμε μεγαλώσει παιδιά – είτε ως γονείς είτε ως δάσκαλοι – ξέρουμε καλά τι σημαίνει αυτό.

Αλλά, επί του προκειμένου, είναι κεφαλαιώδους σημασίας να διαμορφώσει ο καθένας μας πεποίθηση στο εξής ερώτημα : Η πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου οδηγούσε σε ανάκαμψη ή είχαμε απλώς μία πρόσκαιρη αναλαμπή ; Τα εδραία δεδομένα επιμένουν – χωρίς απολύτως καμία αμφιβολία – ότι είχαμε απλώς αναλαμπή. Ούτε ανάπτυξη είχαμε, ούτε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ούτε καν διατηρήσιμα πρωτογενή πλεονάσματα.

Για τυχόν ενδιαφερόμενους, ίσως αξίζει προσοχής το άρθρο «Η αποτυχία Σαμαρά υπό το φως των εκθέσεων Προβόπουλου». Στοιχειοθετώ την άποψη ότι, σύμφωνα με βάσιμες ερμηνείες των Εκθέσεων (για τα έτη 2011, 2012 και 2013) του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, «βιώσιμη ανάπτυξη δεν ξεκίνησε ποτέ μέχρι τώρα.».

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι – αν προσπαθήσει κανείς να «στριμώξει» Νεοδημοκράτη – διαπιστώνει ότι ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι άξιος διαφόρων «κοσμητικών» επιθέτων.

Το ότι ο Α.Σαμαράς ουσιαστικά εκόμπαζε ότι είχε εφαρμόσει με επιτυχία αυτά που ανέλυε ο κ. Προβόπουλος δεν οδηγεί σε καμία αντίφαση. Pourqois pas ? Ό,τι θέλουμε λέμε σε αυτό τον ρημαδότοπο.

  • Προτεραιότητες

Θα επιμείνω στην σκληρή κριτική Σαμαρά, υποδεικνύοντας το ακριβές ατόπημα. Καλώς ή κακώς, ο Ελληνικός Λαός πήρε την σαφή απόφαση να εγκρίνει σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Ρισκάροντας φυσικά.

Κάθε νομιμόφρων πατριώτης οφείλει να ακολουθήσει την γνωστή στάση Γεωργίου Ράλλη : «εύχομαι να μην μετανιώσει ο Ελληνικός λαός». Κάποιος ανδρείος, μάλιστα, λόγω της κρισιμότητας των περιστάσεων, δεν θα απέφευγε να δηλώσει κάτι σαν «Αν μπορώ, να φανώ και χρήσιμος».

Αντ’ αυτού βλέπουμε οπαδούς του να καταπλήσσουν με το αντιπολιτευτικό τους μένος. Είναι π.χ. γνωστή η επίσημη δήλωση του Προέδρου της Γερμανίας για αναγνώριση του ζητήματος των Γερμανικών Αποζημιώσεων. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, προ ημερών στο καφενείο του χωριού που διαμένω, κάποιος θερμόαιμος επέμενε «Δεν θα μας δώσουν τίποτα». Χωρίς να είναι σε θέση να εξηγήσει γιατί.

Το πρόβλημα είναι σοβαρό, και εντοπίζεται ακριβώς στο ειδικό κέντρο του εγκεφάλου μας που λέγεται «ταξινομητής προτεραιοτήτων». Αγγλιστί prioritizer. Αυτό το κέντρο π.χ. κρίνει και δίνει την εντολή στον αναγνώστη να συνεχίσει να διαβάζει το ταπεινό αυτό άρθρο. Εκεί παίσνουμε τις αποφάσεις μας δηλαδή.

Και αυτό το κέντρο δ-ε-ν δίνει εντολή σε μερικούς-μερικούς να βάλουν το εθνικό συμφέρον πάνω από κομματικά συμφέροντα και προσωπικές στρατηγικές. Όχι στα λόγια, στην πράξη. Αυτό.

Ήδη από το 2010 διαδίδω διαδικτυακώς: «Είναι απόλυτη προτεραιότητα να βάλουμε προτεραιότητες». Μήπως είναι καιρός να εισακουσθώ;

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!