Η μάχη των μαχών (β) – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η μάχη των μαχών (β)

Η Ευρώπη

Στο σημείο αυτό, εμφανίζεται ως σύμμαχος της Ρωσίας η ΕΕ, την οποία προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν οι Η.Π.Α. εφαρμόζοντας την πρώτη επιλογή τους – με τη μορφή της διάθεσης πόρων για τη διάσωση της Ουκρανίας από τη χρεοκοπία.

Με δεδομένο δε το ότι, οι Η.Π.Α. δεν έχουν να χάσουν τίποτα εάν καταστραφεί η Ουκρανία, ενώ η Ευρώπη πάρα πολλά (εκατομμύρια ένοπλοι πεινασμένοι θα εισέβαλλαν όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στην ΕΕ, διακινώντας ναρκωτικά, διενεργώντας λαθρεμπόριο όπλων, κορυφώνοντας τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των πάντων, εγκληματώντας για να επιβιώσουν κοκ.), είναι υποχρεωμένη να συμμαχήσει με τη Ρωσία – για την από κοινού αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος.

Η Ευρώπη βέβαια δεν θέλει να συγκρουσθεί με τις Η.Π.Α., αλλά φοβάται απεριόριστα μία ενδεχόμενη καταστροφή της Ουκρανίας – γεγονός που αιτιολογεί την αντίδραση της στο θέμα της επιβολής νέων κυρώσεων στη Ρωσία, καθώς επίσης τις συνεχείς προσπάθειες του Γάλλου προέδρου, σε συνεργασία με την καγκελάριο, για την επίτευξη ενός συμβιβασμού στην Ουκρανία. Μίας ανακωχής εάν όχι ειρήνης.

Η ΕΕ γνωρίζει βέβαια πως εάν τυχόν ξεσπάσει πυρκαγιά στην Ουκρανία, θα καεί γρήγορα τόσο η χώρα αυτή, όσο και η ίδια – ενώ εάν καταστεί αξιόπιστος εταίρος των Η.Π.Α., υπογράφοντας τις συμφωνίες (TTIP, TISA) και αποφεύγοντας να συμμαχήσει με τη Ρωσία, τότε η υπερδύναμη θα τηρήσει τουλάχιστον μία ουδέτερη στάση. Διαφορετικά η Ευρώπη είναι βέβαιη πως οι Η.Π.Α. δεν θα διστάσουν να τροφοδοτήσουν την πυρκαγιά – καίγοντας τα χλωρά (την ίδια ως σύμμαχο), μαζί με τα ξερά (Ρωσία).

Της είναι φυσικά σαφές πως το ξεκίνημα εσωτερικών αναταραχών και διακρατικών πολέμων, σε μία ήπειρο γεμάτη από όλα τα είδη όπλων, με πάνω από 500.000.000 ανθρώπους, θα είναι πολύ χειρότερο από έναν εμφύλιο πόλεμο στην Ουκρανία – ενώ οι Η.Π.Α. έχουν τον ατλαντικό που τις διαχωρίζει, ενδεχομένως δε ακόμη και η Μ. Βρετανία είναι ασφαλής, αφού θα μπορούσε να αποκλείσει τα θαλάσσια σύνορα της.

.

Η Ρωσία

Προφανώς μία τέτοια πυρκαγιά δεν θα συνέφερε καθόλου τη Ρωσία, μεταξύ άλλων επειδή θα μπορούσε να επεκταθεί και στην Ασία – πόσο μάλλον όταν τα εδάφη από τα Καρπάθια έως το Δνείπερο συνεχίζουν να σιγοκαίουν. Επομένως, ο στόχος του Putin είναι διττός: αφενός μεν να προλάβει να σταματήσει τις αρνητικές συνέπειες μίας πυρκαγιάς στην Ουκρανία, αφετέρου να αποφύγει μία σύγκρουση με την Ευρώπη.

Επειδή είναι όμως αδύνατον να αποφευχθούν εντελώς και τα δύο, αφού οι Η.Π.Α. είναι σε θέση να προκαλέσουν μία ευρύτερη πυρκαγιά εάν το θελήσουν, η μοναδική δυνατότητα της Ρωσίας επικεντρώνεται στο να είναι σε θέση να σβήσει γρήγορα όποια φωτιά προκληθεί, διασώζοντας ότι είναι περισσότερο πολύτιμο.

Στα πλαίσια αυτά, ο Ρώσος πρόεδρος θεωρεί τη διατήρηση της ειρήνης ως παράγοντα ζωτικής σημασίας για τη χώρα του – επειδή η ειρήνη θα μπορούσε να καταστήσει δυνατή την επίτευξη του παραπάνω στόχου του, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Εάν όμως πεισθεί πως η ειρήνη δεν μπορεί να επιτευχθεί, τότε θα αναγκαστεί να επιλέξει τον πόλεμο – έτσι ώστε να τελειώσει με το πρόβλημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, πριν ακόμη αναλωθούν όλες του οι δυνάμεις.

Δυστυχώς για την ήπειρο μας, υπάρχει ένα βασικό στοιχείο, το οποίο συνηγορεί υπέρ του πολέμου και το οποίο δεν υπήρχε πριν: η ρωσική κοινή γνώμη, η ρωσική κοινωνία δηλαδή, η οποία αποζητά τη νίκη και την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων – μεταξύ άλλων για τις οδυνηρές συνέπειες της οικονομικής επίθεσης που δέχθηκε στο βιοτικό της επίπεδο, καθώς επίσης για τους θανάτους των Ρώσων που διαμένουν στην Ουκρανία. Απαιτεί λοιπόν τουλάχιστον την καθαίρεση και την τιμωρία της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Κιέβου – χωρίς την οποία δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με τίποτα άλλο.

Με δεδομένο δε το ότι το ρωσικό καθεστώς, αν και δεν είναι αμιγώς δημοκρατικό, δεν είναι απολυταρχικό, η κοινή γνώμη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο – με την έννοια πως ο πρόεδρος Putin μπορεί να διατηρήσει τη θέση του, ως ο ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος, μόνο εφόσον έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού. 

Εάν ο πρόεδρος χάσει την υποστήριξη των Ρώσων, επειδή δεν θα έχει την αποφασιστικότητα που απαιτούν οι Πολίτες, καθώς επίσης η ελίτ της χώρας του, τότε το σύστημα που έχει ο ίδιος δημιουργήσει θα πάψει να είναι σταθερό – οπότε η μοναδική λύση του είναι η απομάκρυνση της κυβέρνησης της Ουκρανίας η οποία, ακόμη και αν επιτευχθεί διπλωματικά, θα πρέπει να είναι σαφής και αδιαμφισβήτητη. Εναλλακτικά η εισβολή και η προσάρτηση της ανατολικής Ουκρανίας στη Ρωσία, κατά το παράδειγμα της Κριμαίας – η οποία όμως θα μπορούσε να σημάνει το ξεκίνημα του τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες του προέδρου Putin ή από τα συμφέροντα της Ρωσίας, δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα από το να υποστηρίξει την κοινή γνώμη, για να υποστηριχθεί στη συνέχεια από αυτήν – ενώ ο ίδιος έχει την απαιτούμενη εξυπνάδα για να το καταλάβει.

.

Επιμύθιο

Όπως τόνισα στην αρχή του κειμένου, η κυβέρνηση της υπερδύναμης δεν είναι ανόητη – οπότε κατανοεί τόσο τη θέση του Ρώσου προέδρου, όσο και τις επιλογές της. Υιοθετώντας λοιπόν την ίδια «στρατηγική της ειρήνης», έδωσε την εντολή στο ΝΑΤΟ να αποκαταστήσει την απ’ ευθείας επικοινωνία με το ρωσικό στρατό – μετά από ένα σχετικά μακρόχρονο διάλειμμα.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, επιδόθηκαν στη ρωσική πλευρά, υπό συνθήκες μυστικότητας, νούμερα επικοινωνίας με το ΝΑΤΟ (κόκκινα τηλέφωνα) – όπως συνέβη μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την κρίση της Κούβας το 1962.

Λίγες ημέρες πριν ο Ρώσος πρόεδρος είχε διαμηνύσει πως επιδιώκει τη χαλάρωση των σχέσεων της χώρας του με την υπερδύναμη – ενώ οι Η.Π.Α. αντέδρασαν παραδόξως πολύ ήπια, όσον αφορά την απόφαση της Ρωσίας να εφοδιάσει με αμυντικά πυραυλικά συστήματα το Ιράν.

Αντίθετα, η ΕΕ ευρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με τη Ρωσία, με κριτήριο τις τρέχουσες  διαδικασίες εναντίον της Gazprom – όπου κατηγορεί τον όμιλο για την χρέωση πολύ υψηλών τιμών στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης για την παρεμπόδιση του ανταγωνισμού. Μετά δε την απειλή της ΕΕ για την επιβολή προστίμου, η Ρωσία απάντησε με την ανακοίνωση κυρώσεων εκ μέρους της.

Η ενεργειακή σύγκρουση βέβαια της ΕΕ με τη Ρωσία συμφέρει τις Η.Π.Α., επειδή εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τη βιομηχανία σχιστολιθικού αερίου – η οποία ελπίζει να κερδίσει την Ευρώπη ως πελάτη, αφού διαφορετικά δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με το υψηλό κόστος εξόρυξης που έχει. Ενδεχομένως λοιπόν να είναι αυτός ο λόγος της εκεχειρίας – η οποία θα έχει αναμφίβολα ημερομηνία λήξης, όπως όλες οι προηγούμενες.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!