Κίνδυνος μεγάλος που διαφαίνεται να επικρατεί τελικά όλων των υπολοίπων, είναι το δημόσιο χρέος. Η συνεχιζόμενη επιβάρυνσή των επιπέδων του (πόσο μάλλον στη περίπτωση που παρατηρηθούν δίδυμα ελλείμματα), το έχουν εκτινάξει στο 132% ως προς το ΑΕΠ (γράφημα). Θα πρέπει να συνυπολογίζουμε δε και τα χρέη των τραπεζών που κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν, για να έχουμε μια πλήρη εικόνα της κατάστασης του ιταλικού δημοσίου – αφού σε περίπτωση χρεοκοπιών, το δημόσιο θα κληθεί να αναλάβει τη διάσωση αυτών.
.
.
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε πως το χρέος αυτό δύσκολα θα μπορέσει να εξυπηρετηθεί, αφού υπερβαίνει τον χρυσό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η βιωσιμότητα του είναι στα επίπεδα του 80-90%.
Οι αγορές πάντως δείχνουν να αντιλαμβάνονται τους αυξημένους κινδύνους, με τα δεκαετή ομόλογα τις χώρας να εμφανίζουν άνοδο αποδόσεων από τις αρχές του Μαρτίου.
Μια ακόμη σημαντική ένδειξη της πορείας και των κινδύνων που αντιμετωπίζει η χώρα, είναι ο δείκτης των μακροπρόθεσμα ανέργων. Σε αντίθεση με τον παραδοσιακό δείκτη ανεργίας, το ποσοστό των παραγωγικά ενεργών πολιτών που βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας, δίνει την πραγματική εικόνα της κατάστασης. Η αιτία είναι το ότι, ο παραδοσιακός δείκτης συμπεριλαμβάνει και τους μερικά απασχολούμενους, αποτελώντας ένα εύκολο εργαλείο στα χέρια των στατιστικολόγων της κυβέρνησης η οποία, για ευνόητους λόγους, θα προσπαθήσει να παρουσιάσει μια καλύτερη εικόνα.
.
.
Τέλος, ο στόχος του 2% για τα επίπεδα του πληθωρισμού που έχει θέσει η διοίκηση της Ευρωζώνης, φαίνεται μάλλον απίθανος να επιτευχθεί. Η χώρα, ανακοίνωσε πληθωρισμό 0,1% το Μάρτιο του 2015, παρότι τα επιτόκια βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά.
.
Οι προοπτικές
Σύμφωνα με το δείκτη ανάπτυξης της Ιταλίας, η χώρα βρίσκεται σε ύφεση για πάνω από πέντε έτη, ενώ τα νεότερα στοιχεία τον ρίχνουν πίσω στο -0,5% από το -0,1% που βρισκόταν στις αρχές του 2014 (1ο τρίμηνο) και που αποτελούσε το καλύτερο τρίμηνο από το 2008 έως σήμερα.
Μετά το 2010, η χώρα υιοθέτησε έμπρακτα πλέον την πολιτική της λιτότητας, μειώνοντας δραστικά τις δημόσιες δαπάνες – κάτι που επιβάρυνε την εξέλιξη στην ανάπτυξη, ενώ δεν βοήθησε ουσιαστικά στη μείωση του επιπέδου των χρεών.
Όμως, μέσα από την ενδελεχή αναζήτηση κάποιου δείγματος ελπίδας για τη χώρα, «σκοντάψαμε» πάνω στα στοιχεία της Βιομηχανικής παραγωγής. Υπήρξαμε αρχικά επιφυλακτικοί βέβαια, μόλις διαπιστώσαμε μια ελαφριά βελτίωση των στατιστικών μετρήσεων για το έτος 2015.
Η αμέσως επόμενη σκέψη μας, ήταν να ελέγξουμε εάν τα στοιχεία αυτά είναι προϊόν «στατιστικού τεχνάσματος». Πιο συγκεκριμένα, αναζητήσαμε τα στοιχεία των αποθεμάτων της χώρας.
Σε παλαιότερη ανάλυσή μας, είχαμε ανακαλύψει πως η Κίνα έκανε χρήση ενός τέτοιου τεχνάσματος, όταν εμφάνιζε σημαντική βελτίωση της βιομηχανικής της παραγωγής, με την παράλληλη αύξηση των αποθεμάτων της – αύξανε δηλαδή την παραγωγή της, χωρίς όμως να πουλιούνται περισσότερα προϊόντα, αυξάνοντας απλά τα αποθέματα. Όμως, τα αποθέματα της Ιταλίας παρουσίασαν μείωση ρεκόρ σε σχέση με το 2010 – κάτι που αναζωπυρώνει τις ελπίδες για αναθέρμανση της οικονομίας.
.
Επίλογος
Δυστυχώς, η χώρα έχει να αντιμετωπίσει πολλά ακόμη προβλήματα, ανάμεσα τους την πτώση των δανείων προς τον ιδιωτικό τομέα (παρόμοια εξέλιξη με αυτήν της Ελλάδας), τη μειωμένη κατανάλωση και τον περιορισμό των πωλήσεων λιανικής.
Σε κάθε περίπτωση, το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης αναμένεται να λειτουργήσει υποστηρικτικά, κυρίως σε χώρες όπως είναι η Ιταλία και η Ισπανία.
Βέβαια, οι πιθανότητες να έχει αποτέλεσμα ένα πρόγραμμα αύξησης της ρευστότητας στην Ιταλία, είναι πολύ περιορισμένες – κυρίως επειδή είναι η πλέον εξαρτημένη από το τραπεζικό σύστημα χώρα, όσον αφορά τα νομισματικά μέτρα τόνωσης κάθε είδους, συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρωζώνη. Η παροχή πίστωσης ξεπερνάει το 50% του ΑΕΠ, ενώ τα δάνεια αντιστοιχούν στο 40% όλων των χρηματοπιστωτικών απαιτήσεων – όταν στις Η.Π.Α. κινούνται στο 15% και στη Γαλλία κάτω από 25%.
