Περαιτέρω, η τραγωδία της ελληνικής πολιτικής σκηνής που παρακολουθούμε όλοι άφωνοι στους δέκτες μας, με την προεδρική εκλογή να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης εκ μέρους των κομμάτων, «στολισμένη» με πλήθος ίντριγκες και επαίσχυντες μεθοδεύσεις, «ένθεν κακείθεν», μοιάζει σε κάποιο βαθμό με την εποχή που προηγήθηκε της ανόδου του Χίτλερ στη Γερμανία – γνωστή ως «η δημοκρατία της Βαϊμάρης».
Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις δεν μπορεί να απορεί κανείς σχετικά με το ότι, η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στο μάτι του κυκλώνα, ενώ η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται – με τους αγγλοσάξονες αντιπάλους της Ευρωζώνης να προτείνουν, όπως μετά το 2010, την υιοθέτηση της δραχμής, καθώς επίσης τη διαγραφή του χρέους, ως μέσο επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας μας.
Από την πλευρά της Γερμανίας, η οποία έχει διαφορετικές σκοπιμότητες, δεν είναι παράλογες οι υποψίες, σύμφωνα με τις οποίες θέλει να χρησιμοποιήσει ξανά την Ελλάδα ως την ιδανική χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «αντιφρονούντων» – ενδεχομένως:
.
(α) είτε για την πειραματική εισαγωγή ενός παράλληλου ευρώ – το οποίο θα χρησιμοποιούταν για τις εσωτερικές συναλλαγές (άρθρο), χωρίς να μειώνει όμως τα χρέη της χώρας σε συνάλλαγμα (έχει απαγορευθεί από το PSI η μετατροπή τους σε δραχμές),
(β) είτε για συμμετοχή των καταθετών στη διάσωση μίας χώρας, παράλληλα με τους ιδιοκτήτες ακινήτων – κατά το παράδειγμα της Κύπρου και των τραπεζών της (άρθρο),
(γ) είτε για τη δημιουργία ενός «δεδικασμένου», όσον αφορά την αποχώρηση ενός κράτους από την Ευρωζώνη, με την υιοθέτηση του εθνικού του νομίσματος – για την οποία δεν υπάρχει μέχρι στιγμής η θεσμική δυνατότητα (άρθρο),
(δ) είτε για να βρεθεί πειραματικά ένας τρόπος «εν λειτουργία χρεοκοπίας» ενός κράτους, ανάλογος με αυτόν που ισχύει για τις επιχειρήσεις – σε μία χώρα βέβαια που έχει προηγουμένως υπογράψει δρακόντειες δανειακές συμβάσεις, υποθηκεύοντας τη δημόσια περιουσία της, ενώ έχει εκδώσει ομόλογα αγγλικού δικαίου.
.
Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές πως οι τηλεοπτικές εικόνες μίας χώρας που οι Πολίτες της θα συνωστίζονταν μπροστά από τα άδεια ΑΤΜ των τραπεζών, θα τρόμαζαν με τον ιδανικότερο δυνατό τρόπο όλα τα άλλα κράτη – τα οποία δεν θα ήθελαν να έχουν τη μοίρα της Ελλάδας, οπότε δεν θα αντιδρούσαν στις απολυταρχικές εντολές της γερμανίδας καγκελαρίου.
Περαιτέρω, παρά το ότι δεν είναι καθόλου εποικοδομητικό να τρομοκρατούνται οι Έλληνες, δεν μπορεί να θεωρήσει κανείς ακίνδυνο τον τρόπο διεξαγωγής των προεδρικών ψηφοφοριών, σε περιβάλλον εθνικού διχασμού – ή τις πιθανές εθνικές εκλογές σε συνθήκες κατεπείγοντος, με τη χρηματοδότηση της χώρας να απειλείται.
Επίσης όχι την ενδεχόμενη επανάληψη των εκλογών κατά το παράδειγμα του 2012, ενώ δεν θα ήταν καθόλου ευχάριστη η εικόνα μίας νέας κυβέρνησης, η οποία θα διαπίστωνε πως δεν μπορεί να εφαρμόσει απολύτως καμία προεκλογική της δέσμευση – πόσο μάλλον όταν θα έπρεπε να υπογράψει ακόμη πιο αυστηρά μέτρα, με εναλλακτική λύση την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.
Σε μία τέτοια περίπτωση, σε ένα κράτος με 1.500.000 ανέργους, με μία ύφεση που έχει διαρκέσει πάνω από τέσσερα χρόνια, με έναν κατεστραμμένο παραγωγικό μηχανισμό, με 4.000.000 Πολίτες κάτω από τα όρια της φτώχειας, με πλήθος άλλους να έχουν απολέσει τη φοροδοτική τους ικανότητα κοκ., η διακυβέρνηση δεν θα ήταν καθόλου εύκολη – ενώ οι κίνδυνοι συνεχών «ανατροπών της εξουσίας» απολύτως υπαρκτοί και εξαιρετικά επώδυνοι.
Ολοκληρώνοντας, δεν θέλουμε, δεν μπορούμε, κυρίως όμως δεν επιτρέπεται να κάνουμε καμία υπόδειξη στους βουλευτές, σχετικά με το εάν θα ψηφίσουν πρόεδρο ή εάν θα επιλέξουν τις εθνικές εκλογές – παρά το ότι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους, την οποία οφείλουν να σέβονται οι εκπρόσωποι τους, δεν επιθυμούν πρόωρη «προσφυγή στις κάλπες».
Με δεδομένο δε το ότι, η ψήφιση του προέδρου θα θεωρηθεί ως δείγμα υποταγής από τους δανειστές της χώρας, από τη Γερμανία καλύτερα, η οποία επιμένει εγκληματικά στη λήψη νέων καταστροφικών μέτρων, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο – ενώ αυτή είναι η αιτία της δημιουργίας των επικίνδυνων συνθηκών Βαϊμάρης στην πατρίδα μας, όπως επίσης η μη εκπροσώπηση του μεσαίου δημοκρατικού χώρου, για όλους εκείνους που δεν επιθυμούν ούτε μία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, ούτε μία κομμουνιστική.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε λοιπόν να αποφασίσουν υπεύθυνα οι βουλευτές, χωρίς να εμπλακούν σε άλλες ίντριγκες, σε υπόγειες διαδρομές ή σε ποινικά κολάσιμες συμπεριφορές, καθώς επίσης χωρίς να ανατροφοδοτούν το διχασμό – σε μία εποχή που η ενότητα όλων των Ελλήνων είναι πολύ πιο σημαντική, από οτιδήποτε άλλο.
