Ο απολυταρχικός καπιταλισμός – The Analyst

Ο απολυταρχικός καπιταλισμός

Email this page.

Απολυταρχικός-Καπιταλισμός

Η Δημοκρατία είναι το μοναδικό σύστημα που προάγει τον άνθρωπο, ενώ έχει την ιδιαιτερότητα, τη μοναδικότητα, να απελευθερώνει όλα τα αποθέματα ενέργειας ενός λαού – με αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας χώρας με πρωτοφανείς δυνατότητες

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

Σύμφωνα με τον J.M.Keynes, τα σημαντικότερα προβλήματα, τα «σφάλματα» καλύτερα της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι:

(α)  η αδυναμία της να εξασφαλίσει πλήρη απασχόληση, καθώς επίσης

(β) η αυθαίρετη, άνιση διανομή πλούτου και εισοδημάτων, για την οποία ουσιαστικά «εφευρέθηκε» η φορολογία.

Φυσικά ο οικονομολόγος αναφερόταν σε μία καθαρά δημοκρατική κοινωνία, εντός της οποίας αναζητούσε την ιδανική επίλυση των παραπάνω προβλημάτων. Έτσι λοιπόν κατέληξε «απλοποιημένα» στο ότι, η πλήρης απασχόληση θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη συμμετοχή του κράτους το οποίο, σε περιόδους ύφεσης, θα δραστηριοποιούταν με δημόσια έργα.

Τα έργα αυτά, αφενός μεν θα αύξαναν την «κρατική» απασχόληση, αφετέρου δε θα καταπολεμούσαν τον περιορισμό της ζήτησης (τόσο η ανεργία, όσο και ο φόβος της, λειτουργούν αρνητικά στην κατανάλωση), με ευεργετικά αποτελέσματα για τις ιδιωτικές επενδύσεις – οι οποίες στη συνέχεια θα έπαιρναν τη «σκυτάλη» της απασχόλησης από το κράτος.

Δυστυχώς, η «μέθοδος» αυτή έχει ουσιαστικά «χρεοκοπήσει» ήδη από τη δεκαετία του ΄70 όταν, μεταξύ άλλων, αποδείχθηκε ότι, οι Πολιτικοί δεν ήταν σε θέση να σταματήσουν τα δημόσια προγράμματα, μετά την πάροδο της ύφεσης και την ανάπτυξη της Οικονομίας. Πολύ περισσότερο αφού, εάν το πρόβλημα οφειλόταν σε πολύ υψηλούς μισθούς ή σε περιορισμένη «ευελιξία» της αγοράς εργασίας, οι επενδύσεις εκ μέρους του δημοσίου δεν συντελούσαν καθόλου στην επίλυση του.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο «σφάλμα», την αναδιανομή δηλαδή του πλούτου και των εισοδημάτων μέσω της φορολόγησης, η οποία είχε πράγματι λειτουργήσει στην εποχή του Keynes, διαπιστώθηκε αργότερα ότι επίσης «χρεοκόπησε», για δύο τουλάχιστον διαφορετικούς λόγους:

(α)  Το κράτος (η Πολιτική Εξουσία) δεν χειριζόταν «χρηστά», από μία χρονική στιγμή και μετά, τα δημόσια οικονομικά, δαπανώντας άσκοπα, σπαταλώντας καλύτερα τη δημόσια περιουσία. Επί πλέον, η αναδιανομή των εισοδημάτων λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό «μονομερώς» – δηλαδή, κυρίως προς όφελος των δημοσίων λειτουργών.

Οι ελεύθεροι Πολίτες, όπως είναι φυσικό, διαπιστώνοντας την «αναλγησία» της διοίκησης τους, αντέδρασαν στη σπατάλη των δικών τους κόπων, οι οποίοι δεν κατευθύνονταν σε «ανταποδοτικά» κοινωφελή έργα (σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνική πρόνοια κλπ), περιορίζοντας κατά το δυνατόν την «εκούσια» απόδοση φόρων

(β)  Το Κεφάλαιο (πολυεθνικές, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ), περιόριζε συνεχώς τα «φορολογικά του έξοδα» (φοροαποφυγή), χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον (φορολογικοί παράδεισοι κλπ). Έτσι, μειωνόταν συνεχώς η φορολογική βάση των κρατών, με αποτέλεσμα να επιδιώκεται η εξισορρόπηση της μέσω του συνεχούς «διωγμού» όλων αυτών που δεν είχαν τη δυνατότητα να φοροαποφύγουν. Επομένως, περιοριζόταν διαρκώς το «αναδιανεμητέο» εισόδημα, καταστρέφοντας μέρα με την ημέρα τη μεσαία τάξη.

Η ικανότητα λοιπόν του κράτους να παρέχει στους πολίτες του ευημερία έχει εξασθενήσει σοβαρά, λόγω της ικανότητας του κεφαλαίου να αποφεύγει τη φορολογία – επίσης τις επαχθείς για αυτό συνθήκες απασχόλησης, μετακινούμενο κάπου αλλού. Ειδικά με την επικράτηση του «νεοφιλελευθερισμού», μετά δηλαδή από το 1982, μειώθηκαν οι φόροι στο κεφάλαιο και στην απασχόληση, για να αυξηθούν άλλες μορφές φορολογίας – ιδιαίτερα η φορολογία της κατανάλωσης. Επομένως, το βάρος της φορολογίας μετατοπίσθηκε ουσιαστικά από το κεφάλαιο στους πολίτες.

Στη συνέχεια, το κεφάλαιο αυξανόταν συνεχώς, αφενός μεν λόγω της μηδαμινής φορολόγησης του, αφετέρου ένεκα της συνεχώς αυξανόμενης κερδοφορίας του, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί σταδιακά στο μεγαλύτερο ίσως εχθρό του  συστήματος – αυτόν που σήμερα «απειλεί» ολόκληρα κράτη. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι η παγκόσμια «ελίτ», σχεδόν στο σύνολο της, «απασχολείται» κυρίως στον χρηματοπιστωτικό κλάδο – ελάχιστα στην Πολιτική, την οποία απλά «χρησιμοποιεί» για την επίτευξη των (υλικών) στόχων της.

Τα τελευταία έτη, με τη βοήθεια μίας σειράς άλλων «μέσων» που έχει στη διάθεση του, το κεφάλαιο αυξάνεται ακόμη περισσότερο εις βάρος των κρατών, τα οποία δανείζει συχνά με «τοκογλυφικά» επιτόκια, αφού προηγουμένως εξασφαλίσει, «επιβάλλει» καλύτερα τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

.

Η απολυταρχική «λύση»

Περεταίρω, είναι δυστυχώς εμφανές ότι, και τα δύο αυτά προβλήματα του «δημοκρατικού συστήματος της ελεύθερης αγοράς», είναι δυνατόν να επιλυθούν από ένα «απολυταρχικό καπιταλιστικό κράτος», ως εξής:

(α) Από τη μία πλευρά, η πλήρης απασχόληση στο εσωτερικό μπορεί να προέλθει από την επέκταση του («ειρηνική διείσδυση») σε άλλες αγορές, από τις οποίες εισάγει ουσιαστικά θέσεις εργασίας, αρκεί να μην εξάγει καμία δική του –  κάτι που επιτυγχάνεται, εάν ταυτόχρονα με την αύξηση των εξαγωγών, εμποδίζει τόσο τις εισαγωγές, όσο και την εγκατάσταση ξένων επιχειρήσεων στα «εδάφη» του, με διάφορες «μεθοδεύσεις».

Στο χαρακτηριστικό «παράδειγμα» της Γερμανίας (ισχύει φυσικά για πολλές άλλες πλεονασματικές οικονομίες), κάθε πέμπτη θέση εργασίας είναι «συνδεδεμένη» με τις εξαγωγές – συνολικά απασχολούνται περί τα 8.000.000 εργαζόμενοι. Σήμερα, το μερίδιο αγοράς των εξαγωγών επί του ΑΕΠ της χώρας είναι 47%, όταν στις αρχές του 1990 ήταν μόλις 20%. Ακόμη και στην Κίνα, την κατ’ εξοχήν «παραγωγική μηχανή» του κόσμου, οι εξαγωγές αντιστοιχούν στο 36% του ΑΕΠ – ένα αρκετά μικρότερο ποσοστό από αυτό της Γερμανίας.

Οι ειδικοί θεωρούν το ύψος των γερμανικών εξαγωγών όχι μόνο υπερβολικό, αλλά «παθολογικό», πιστεύοντας ότι αναδεικνύει μία τεράστια αδυναμία της εσωτερικής ζήτησης – η οποία οφείλεται προφανώς στη συνεχή μείωση των αμοιβών των Γερμανών εργαζομένων, αμέσως μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη (πρόσφατα διαπιστώθηκε η μεγαλύτερη μείωση των γερμανικών μισθών, από το 1945 και εντεύθεν).

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */