Το σχέδιο Β
Περαιτέρω, η παραπάνω επιτυχία ενθάρρυνε τον κ. Berlusconi, ο οποίος δεν ήταν ποτέ φιλικά διακείμενος απέναντι στο κοινό νόμισμα – ενώ τόσο ο ίδιος, όσο και το κόμμα του, το οποίο είναι ουσιαστικά το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας (Forza Italia), έχουν εκπονήσει ένα εξαιρετικά περίτεχνο σχέδιο.
Ειδικότερα, ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός θέλει να ανακτήσει τη νομισματική κυριαρχία της χώρας του, εισάγοντας ένα παράλληλο νόμισμα – το οποίο θα διαπραγματεύεται ελεύθερα απέναντι στο ευρώ. Με την παράλληλη αυτή «λιρέτα» θα πληρώνονται οι μισθοί, ενώ σε όλα τα καταστήματα θα πουλιούνται τα προϊόντα στο νέο νόμισμα (άρθρο) – με το οποίο θα ανταλλασσόταν αρχικά τα παλαιά ευρώ, με ισοτιμία 1:1 (ανάλυση).
Αμέσως μετά η ισοτιμία του νέου νομίσματος θα αφηνόταν ελεύθερη, με αποτέλεσμα να μειωθεί κατά 30-50% – οπότε η ιταλική οικονομία θα γινόταν ανταγωνίσιμη, έχοντας ως εκ τούτου τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει το τεράστιο δημόσιο χρέος της (γράφημα).
.
.
Συνεχίζοντας, ένα τέτοιο σενάριο, ειδικά η έξοδος της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, θα ήταν καταστροφικό για το κοινό νόμισμα – το οποίο πιθανότατα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει. Πόσο μάλλον εάν ακολουθούσε η Γαλλία ή κάποιες άλλες χώρες, οι οποίες θα διαπίστωναν πως δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων τους, με δεδομένη την ανυποχώρητη στάση της Γερμανίας.
Η αντιευρωπαϊκή στάση της ιταλικής αντιπολίτευσης πάντως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καθαρά δημαγωγική – αφού πράγματι η έξοδος της Ιταλίας από την Ευρωζώνη θα έλυνε αμέσως τα προβλήματα της, από καθαρά τεχνικής πλευράς. Οι επιχειρήσεις θα ήταν ξανά ανταγωνιστικές, ενώ φυσικά το δημόσιο χρέος θα μετατρεπόταν στο νέο νόμισμα – κάτι που έχει δυστυχώς απαγορευθεί στην Ελλάδα, με την υπογραφή του PSI.
Οι κάτοχοι όμως των ιταλικών ομολόγων θα ενέγραφαν τεράστιες ζημίες, αφού το νόμισμα θα υποτιμούταν κατά 30-50%, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα – πόσο μάλλον εάν μετατρεπόταν και το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος στο νέο νόμισμα. Ειδικά η Γαλλία, η οποία παραμένει πιθανότατα ο μεγαλύτερος πιστωτής της χώρας (γράφημα) – με ανυπολόγιστες συνέπειες για την οικονομία της.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση) (**Στοιχεία 2010-2011)
.
Τέλος, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κινδύνευε να καταρρεύσει, ενώ οι αγορές θα κερδοσκοπούσαν με πολλές άλλες χώρες, υποθέτοντας ότι θα ακολουθούσαν τον ίδιο δρόμο – οπότε η διάλυση της Ευρωζώνης δεν θα αργούσε καθόλου.
.
Επίλογος
Ελάχιστοι πιστεύουν πως η Ευρωζώνη θα επιβιώσει τελικά, εάν η Γερμανία συνεχίσει να εμμένει στην ίδια πολιτική – ενώ το σχέδιο αύξησης των επενδύσεων εκ μέρους της Κομισιόν, η οποία θεωρεί πως έχει τη δυνατότητα με 20-30 δις € να διενεργήσει επενδύσεις άνω των 300 δις €, με τη βοήθεια της μόχλευσης, εύλογα δεν αντιμετωπίζεται σοβαρά από τις αγορές.
Επομένως, η διάλυση της είναι απλά θέμα χρόνου, εκτός εάν αποχωρήσει η Γερμανία (άρθρο) – η οποία όμως δεν θα το κάνει, αφού τρέφεται τόσο από την κρίση, όσο και από τους εταίρους της.
Στα πλαίσια αυτά, η μοναδική λύση που απομένει είναι η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία – στην προ ευρώ εποχή, όπου όλα τα εθνικά νομίσματα ήταν συνδεδεμένα με την ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα, με μία διακύμανση +-15%. Διαφορετικά κάποια χώρα θα αποχωρήσει τελικά μονομερώς, οπότε θα ακολουθήσει μία ανεξέλεγκτη διαδικασία, με οδυνηρά επακόλουθα.
