Οι μελλοντικές εξελίξεις
Περαιτέρω, πάντοτε σύμφωνα με τον ερευνητή της Παγκόσμιας Τράπεζας, η δυσμενής αυτή εξέλιξη για τις μεσαίες και κατώτερες εισοδηματικές τάξης της Δύσης θα συνεχιστεί στα επόμενα χρόνια. Η αιτία είναι ο προβλεπόμενος ανταγωνισμός των φτωχότερων Κινέζων, οι οποίοι ζουν στο εσωτερικό της χώρας τους, καθώς επίσης ο πληθυσμός άλλων χωρών – όπως της Ινδονησίας, της Νιγηρίας, της Ινδίας κοκ.
Προφανώς μία τέτοια εξέλιξη θα λειτουργούσε «αποσταθεροποιητικά» στις αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες – κάτι που ήδη παρατηρείται στη Νότια Ευρώπη, λόγω της συνεχούς μείωσης των μισθών, η οποία προκαλεί τις αντιδράσεις των Πολιτών.
Ουσιαστικά, οι αμοιβές των εργαζομένων στις βιομηχανικές χώρες θα μειώνονται συνεχώς, ενώ θα αυξάνουν οι αντίστοιχες στις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες – έως ότου συγκλίνουν μεταξύ τους, σε ένα σημείο ισορροπίας.
Με δεδομένο δε το ότι, οι μεγάλες «ανερχόμενες» χώρες, όπως η Κίνα και η Ινδία, έχουν πληθυσμό της τάξης των 2,7 δις, η σχέση Κεφαλαίου και Εργασίας θα είναι εις βάρος της τελευταίας, για πάρα πολλά χρόνια ακόμη – εάν συνεχιστεί βέβαια η εποχή της δεύτερης παγκοσμιοποίησης.
Σύμφωνα τώρα με υπολογισμούς (R. Freeman), σε λίγα χρόνια ο αριθμός των εργαζομένων στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα θα διπλασιαστεί – από 1,46 δις ανθρώπους σήμερα, στα 2,93 δις, χωρίς να αυξηθεί το κεφάλαιο που προορίζεται για παραγωγικές επενδύσεις (σε αντίθεση με το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, το οποίο θα συνεχίσει να κλιμακώνεται, επειδή αυξάνονται γεωμετρικά τα εισοδήματα του ανώτατου 1% του πληθυσμού).
Το μεγαλύτερο μέρος των νεοεισερχομένων εργαζομένων, πιθανότατα δε το 80% των θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν στους εξαγωγικούς κλάδους, θα προέλθει μόνο από την Κίνα – η οποία έχει τη δυνατότητα, με το εξτρεμιστικά χαμηλό κόστος εργασίας της, καθώς επίσης με την «στυγνή εκμετάλλευση» των 250 εκ. «διακινούμενων εργαζομένων» που διαθέτει, αυτών δηλαδή που μεταφέρονται σαν σκλάβοι από εταιρεία σε εταιρεία και από περιοχή σε περιοχή,
.
(α) αφενός μεν να αυξήσει ακόμη περισσότερο το μερίδιο της στην παραγωγή προϊόντων, εις βάρος της Δύσης,
(β) αφετέρου να πιέσει περαιτέρω τους μισθούς στις βιομηχανικές χώρες – ειδικά στις πιο αδύναμες, όπως η Ελλάδα.
.
Με δεδομένο δε το ότι, στην Κίνα δεν υπάρχουν εργατικά συνδικάτα, αλλά μόνο κρατικά, τα οποία προστατεύουν κυρίως τα συμφέροντα των επιχειρήσεων αντί των εργαζομένων, οι αυξήσεις των μισθών δεν θα είναι γρήγορες – πόσο μάλλον όταν το δικαίωμα στην απεργία δεν είναι αναγνωρισμένο, οπότε η οποιαδήποτε στάση εργασίας είναι παράνομη.
Σύμφωνα τώρα με μία μελέτη της Boston Consulting, ο μισθός ενός Κινέζου το 2000 ήταν μόλις το 3% ενός αμερικανού – έχοντας αυξηθεί στο 4% το 2005, καθώς επίσης στο 9% το 2010. Παρά το ότι δε σε ορισμένες περιοχές, όπως στο Shenzhen, ο ελάχιστος μηνιαίος μισθός έχει φτάσει ήδη στα 180 €, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνονται οι ελάχιστες αμοιβές των «διακινούμενων εργαζομένων», η σύγκλιση με τη Δύση θα αργήσει πολύ.
Εάν δε συμπεριλάβει κανείς και χώρες όπως η Καμπότζη, οι εργαζόμενοι της οποίας στην κλωστοϋφαντουργία αμείβονται με 58 € το μήνα, από τις δυτικές εταιρείες μόδας που παράγουν εκεί τα προϊόντα τους, τότε κατανοεί πως ο «χρόνος σύγκλισης» που θα απαιτηθεί θα είναι πολύ μεγάλος.
Ο μισθολογικός ανταγωνισμός από αυτές τις χώρες ήταν άλλωστε η αιτία, λόγω της οποίας τα κράτη της κεντρικής Ευρώπης αποφάσισαν τη διεύρυνση της ΕΕ στην Ανατολική Ευρώπη, όπου οι μισθοί είναι ακόμη πολύ χαμηλοί – ενώ μέσω του ΔΝΤ προσπαθούν να τους περιορίσουν και σε άλλα κράτη, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα.
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, το σενάριο της εξέλιξης των μισθών μελλοντικά είναι μάλλον εφιαλτικό για τους εργαζομένους – εφόσον συνεχιστεί η παγκοσμιοποίηση.
Αντί λοιπόν να ασχολούνται με άλλα ζητήματα, τα οποία είναι πολύ λιγότερο σημαντικά, θα έπρεπε να επικεντρωθούν στο συγκεκριμένο – στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία είναι συνώνυμη με το θάνατο της μεσαίας τάξης, καθώς επίσης με την υποδούλωση της κατώτερης: με τη μετατροπή της σε σκλάβους.
.
