ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ – The Analyst

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Ο πρωθυπουργός έχει ένα πλεονέκτημα: τη διπλωματία σε διεθνές επίπεδο, η οποία μας έχει μεν προστατεύσει από τα χειρότερα, αλλά δεν έχει αλλάξει καθόλου τη δυσμενή θέση της πατρίδας μας – από οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πλευράς. Έχει όμως μία σειρά από μεγάλα μειονεκτήματα, με σημαντικότερο όλων την επιλογή των στελεχών του – τα οποία είναι ίσως τα χειρότερα, στη σύγχρονη πολιτική ζωή της χώρας.

Περαιτέρω, θεωρούμε πως δεν είναι σωστό να κρίνουμε την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία φαίνεται να συγκεντρώνει σχεδόν όλες τις, απόλυτα δικαιολογημένες, έντονες «φωνές διαμαρτυρίας» της πλειοψηφίας των Ελλήνων – επειδή δεν πιστεύουμε στην κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, στις εθνικοποιήσεις των επιχειρήσεων, στην κυριαρχία των δημοσίων υπαλλήλων, στο συνδικαλισμό χωρίς όρια, στην καταναγκαστική υιοθέτηση της δραχμής, στη μελλοντική στάση πληρωμών (αν και η χρεοκοπία θα ήταν η ιδανική λύση το 2010, πριν την εισβολή του ΔΝΤ, το αργότερο δε το 2011, πριν το PSI), καθώς επίσης στη μεταφορά των δημοσίων χρεών μας στους ευρωπαίους φορολογουμένους.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχει μία «αριστερή λύση» για την Ελλάδα – άλλωστε την έχουμε αναφέρει στην ανάλυση μας «Η Τρόικα, η δραχμή και το ευρώ», παράλληλα με τη «δεξιά λύση». Οφείλει όμως να είναι αμιγώς αριστερή και όχι ερμαφρόδιτη, δικολαβική, «ήξεις αφίξεις» ή περιστασιακή – χωρίς να παραπλανεί κανέναν, με ψευδείς αναφορές ή με υπεκφυγές κάθε είδους.

Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά, εάν φαντασθεί κανείς μία καθημερινή εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου, όπου δεκάδες δημοσιογράφοι στους διαδρόμους συζητούν με ισάριθμους βουλευτές το ενδεχόμενο αποτέλεσμα της εκλογής προέδρου, εξασκώντας τα μαθηματικά τους στην αναζήτηση του αριθμού των 180 βουλευτών, χωρίς καμία απολύτως αναφορά στα προβλήματα της χώρας μας ή στις δυνατότητες επίλυσης τους από τα προγράμματα των κομμάτων εξουσίας, μάλλον θα απογοητευθεί οικτρά και από τους δύο «πολιτικούς μονομάχους».

Ειδικά εάν ακούσει το αντικείμενο όλων των συζητήσεων, οι οποίες επικεντρώνονται στα «τεχνάσματα», καθώς επίσης στις «στρατηγικές» των πολιτικών παρατάξεων, με στόχο αποκλειστικά και μόνο τη διατήρηση ή την υφαρπαγή της εξουσίας – η οποία αποτελεί το μοναδικό ενδιαφέρον των εκπροσώπων των Ελλήνων.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί τη δεύτερη έστω προτεραιότητα των Ελλήνων πολιτικών, αλλά την τελευταία – ενώ θεωρούν τη «βέλτιστη δυνατή» διαπλοκή τους με τα ΜΜΕ, ως αυτό που τελικά θα τους εξασφαλίσει την πλουσιοπάροχη θέση εργασίας, την οποία τους έχουν προσφέρει οι εύπιστοι ψηφοφόροι τους.

Την ίδια στιγμή, στις πολυκατοικίες του κέντρου της Αθήνας, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, η φτώχεια και η δυστυχία οργιάζουν – η ανεργία οδηγεί εκατομμύρια Πολίτες στα όρια της απόγνωσης, δεκάδες χιλιάδες νέους στο εξωτερικό, καθώς επίσης έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό επιχειρήσεων στη χρεοκοπία.

Τα χρέη των Ελλήνων αυξάνονται γεωμετρικά, η γενοκτονία συνεχίζεται, η φυλετική εκκαθάριση καλύτερα, ενώ δεν φαίνεται καμία προοπτική για το μέλλον – με τα ελάχιστα «ψήγματα αισιοδοξίας» να εξανεμίζονται, όταν αντικρίζει κανείς την παραπάνω οδυνηρή εικόνα της Βουλής.

Εάν δε «κάνει το λάθος» να περπατήσει στο πεδίο του Άρεως, θα κατανοήσει το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη συντελεστεί – αφού δεν πρόκειται πλέον για ένα άλσος, αλλά για το «άντρο» δεκάδων ναρκομανών, εξαθλιωμένων μεταναστών, εγκληματικών συμμοριών και κάθε είδους θλιβερών υπάρξεων, οι οποίες έχουν καταδικαστεί να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας.

Θήτες τους είναι φυσικά οι «ετερόκλητοι θαμώνες» της Βουλής, εκείνο το «επαίσχυντο συνονθύλευμα» που θεωρεί πως ο λόγος της ύπαρξης του δεν είναι η επίλυση των προβλημάτων της χώρας, αλλά η διατήρηση των ειδικών προνομίων του – ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους.

Ο ρατσισμός βέβαια που προκαλείται από αυτές τις εικόνες της εξαθλίωσης, από τη γάγγραινα που μολύνει τη μία μετά την άλλη συνοικία του κέντρου της Αθήνας, επεκτεινόμενη διαρκώς, αφήνει αδιάφορους τους Έλληνες πολιτικούς – οι οποίοι τοποθετούνται μεν θεωρητικά εναντίον του, χωρίς όμως να κάνουν πρακτικά τίποτα για να αντιμετωπίσουν τη γενεσιουργό του αιτία.

Δεν θα εκπλαγούμε λοιπόν καθόλου εάν κυκλοφορήσουν και στην Ελλάδα βίντεο, ανάλογα με αυτά στη Βρετανία – όπου δικαιολογεί κανείς την αποστροφή του απέναντι στους μετανάστες, λέγοντας καθαρά πως «Είμαι ρατσιστής» και προσελκύοντας χιλιάδες οπαδούς.

Δεν είμαστε βέβαια σίγουροι, εάν για όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας φταίμε εμείς ή «αυτοί» – επειδή οι κυβερνήσεις εκλέγονται από εμάς, ενώ δεν είναι δυνατόν να ισχυριζόμαστε κάθε φορά πως μας «αποπλάνησαν», υπεξαιρώντας με ψεύτικες υποσχέσεις, καθώς επίσης με δεσμεύσεις χωρίς αντίκρισμα, την εξουσία.

Εάν όμως ένας λαός δεν έχει σοβαρές εναλλακτικές επιλογές, εάν χειραγωγείται καθημερινά από τα ΜΜΕ, εάν δεν διαθέτει χρόνο για να ενημερωθεί σωστά, βυθισμένος στα προβλήματα της καθημερινότητας του, πολύ δύσκολα μπορεί να κατηγορηθεί για τις εκλογικές του αποφάσεις – κάτι που όμως δεν σημαίνει απολύτως τίποτα αφού, καλώς ή κακώς, το αποτέλεσμα μετράει στη ζωή και όχι οι αιτίες που το προκάλεσαν.

Δεν μπορεί να κατηγορηθεί ούτε για το ρατσισμό του, ο οποίος κλιμακώνεται συνεχώς, αφού συνδέει δυστυχώς τα προβλήματα του, την απώλεια της θέσης εργασίας του, τη φτώχεια, την αγωνία και την εξαθλίωση του, με τους ξένους μετανάστες – αντί με όλους εκείνους τους ανεπαρκείς, εάν όχι εντελώς ανίκανους πολιτικούς, που θεωρούν πως έχουν τα εφόδια και το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους, για το μέλλον της χώρας.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×