Η γαλλική συνταγή – The Analyst

Η γαλλική συνταγή

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Μέρκελ-και-Hollande

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνολικά δεν θα διενεργηθούν επενδύσεις, τα χρήματα θα δοθούν για λάθος σκοπούς, η Ευρωζώνη θα βυθιστεί στον αποπληθωρισμό και τελικά θα καταρρεύσει – οπότε θα επικρατήσει το ρητό «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».   

Η πρόταση των δύο Γάλλων υπουργών οικονομικών, οι οποίοι επισκέφθηκαν τη Γερμανία, φαίνεται αρκετά λογική, αν και παράδοξη – είναι δε η εξής: «Αφού η Γαλλία θα πρέπει να εξυγιάνει τα οικονομικά της, δεν θα ήταν καλύτερα να αναπτυχθεί η Γερμανία, κατά το αντίστοιχο ποσόν, έτσι ώστε να «ουδετεροποιηθούν», να ισοσταθμιστούν κατά κάποιον τρόπο, οι συνολικές μακροοικονομικές επιπτώσεις στην Ευρωζώνη;».

Ταυτόχρονα, η Γερμανία θα μπορούσε να διενεργήσει εκείνες τις επενδύσεις, οι οποίες απαιτούνται από πολύν καιρό – όπως στους δρόμους, καθώς επίσης στις υπόλοιπες υποδομές του δημοσίου, οι οποίες δεν είναι σε καθόλου καλή κατάσταση.

Στα πλαίσια αυτά, η πρόταση των Γάλλων φαίνεται εν πρώτοις πως αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα του απαιτούμενου οικονομικού συντονισμού, μέσα σε μία νομισματική ένωση – με την έννοια πως όλοι οι συμμετέχοντες συμφωνούν μεταξύ τους την οικονομική πολιτική, έτσι ώστε να είναι η βέλτιστη δυνατή συνολικά για τη ζώνη του κοινού νομίσματος.

Πόσο μάλλον όταν στις διάφορες ευρωπαϊκές συμφωνίες υπάρχουν ελάχιστες αναφορές στον οικονομικό συντονισμό των κρατών-μελών, παράλληλα με έναν μεγάλο αριθμό κανόνων, σχετικά με την απαιτούμενη δημοσιονομική πολιτική, για την προστασία του νομίσματος – αφού αυτό αποτελούσε ανέκαθεν το μεγάλο φόβο της Γερμανίας. Υπάρχουν όμως οι εξής ιδιαιτερότητες:

.

(α)  Το δόγμα που χαρακτηρίζει αυτούς τους κανόνες βασίζεται στην υπόθεση, σύμφωνα με την οποία η δημοσιονομική πολιτική είναι τότε μόνο βέλτιστα συντονισμένη, όταν όλα τα κράτη σέβονται και ακολουθούν απαρέγκλιτα τους κανόνες – ενώ ευρίσκεται σε όλες σχεδόν τις επί μέρους διατάξεις της ευρωπαϊκής πολιτικής.

(β)  Τονίζεται παντού πως η επιλογή της δημοσιονομικής πολιτικής κάθε κράτους είναι δικό του θέμα – υπάγεται δηλαδή στην εθνική του κυριαρχία. Η θέση αυτή, η οποία δυστυχώς έπαψε να ισχύει για την Ελλάδα, είναι αυτονόητη, αφού η γερμανική κυβέρνηση, για παράδειγμα, δε εκλέγεται από τους Ισπανούς Πολίτες – οπότε δεν μπορεί να αποφασίζει για αυτούς, σχετικά με θέματα που αφορούν τον προϋπολογισμό της χώρας τους. Είναι εύλογο λοιπόν πως χωρίς δημοκρατικά εκλεγμένη ευρωπαϊκή οικονομική κυβέρνηση, είναι αδύνατος ο δημοσιονομικός συντονισμός.

(γ)  Επικρατεί μία μεγάλη δυσπιστία μεταξύ όλων των χωρών, αφού οι περισσότερες δεν έχουν τηρήσει τις υποσχέσεις τους – όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας, καθώς επίσης της Γαλλίας οι οποίες, παρά το ότι διαβεβαίωσαν πως θα τηρήσουν επακριβώς τον κανόνα του 3% στα ελλείμματα, ήταν οι πρώτες που τον καταπάτησαν. Δυστυχώς, χωρίς να υποστούν τις κυρώσεις που προέβλεπε η ευρωπαϊκή συμφωνία – όπως επίσης συνέβη και με την Ελλάδα, η οποία εύρισκε διάφορους τρόπους «καταστρατήγησης» της συμφωνίας.

.

Συνεχίζοντας, ειδικά όσον αφορά τη Γαλλία, οι κυβερνήσεις της υπόσχονταν ανέκαθεν πως θα καλυτέρευαν τα οικονομικά της χώρας τους, μεταθέτοντας συνεχώς την τήρηση των υποσχέσεων τους στο μέλλον – όπως συμβαίνει επίσης σήμερα, όπου κατατέθηκε ξανά ένας ελλειμματικός προϋπολογισμός, ο οποίος δεν σέβεται το όριο του 3%.

Είναι εύλογο λοιπόν πως δεν είναι εύκολη η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, με κριτήριο τη συγκεκριμένη, μη συμβατική συμπεριφορά – ακόμη και αν θεωρηθεί αιτιολογημένη. Στα πλαίσια αυτά, όταν η Γαλλία προτείνει τη λήψη μέτρων εκ μέρους της, εξοικονόμησης 50 δις €, υπό την προϋπόθεση πως η Γερμανία θα αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες της κατά 50 δις €, έτσι ώστε η λιτότητα της μίας χώρας να εξισορροπηθεί από την επεκτατική πολιτική της άλλης, οπότε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα ύφεσης συνολικά στην Ευρωζώνη, η Γερμανία την αντιμετωπίζει με δυσπιστία – κρίνοντας, μεταξύ άλλων, «εξ ιδίων τα αλλότρια».

Με απλά λόγια, πως μπορεί να εμπιστευθεί η Γερμανία τη Γαλλία, σχετικά με το ότι θα εξοικονομήσει πράγματι 50 δις €, όταν η πολιτική κατάσταση στη χώρα είναι τόσο ασταθής; Τι θα συμβεί όταν εκλεγεί η ακροδεξιά, η οποία ηγείται με απόσταση σε όλες τις δημοσκοπήσεις; Θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης ή θα αποφασίσει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, όπως ανακοινώνει, διαλύοντας την;

Εάν η σημερινή κυβέρνηση θελήσει να αναβάλλει τα μέτρα λιτότητας, φοβούμενη ότι θα χάσει τις εκλογές με την τεράστια διαφορά εναντίον της που διαπιστώνεται, τι θα πρέπει να κάνει η ίδια; Πως θα σταματήσει η γαλλική κυβέρνηση την καθοδική πορεία της χώρας, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα στο εμπορικό της ισοζύγιο (γράφημα), παρά τα περιοριστικά μέτρα που υπόσχεται να εφαρμόσει;

 .

Γαλλία – η εξέλιξη στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας (σε εκ. Ευρώ).

 .

Οι απορίες της Γερμανίας είναι προφανώς εύλογες – γεγονός που τεκμηριώνει πως το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν λύνεται με την υιοθέτηση πολιτικών συντονισμού των μελών της, αλλά με την τραπεζική, με τη δημοσιονομική, καθώς επίσης με την πολιτική ένωση της. Με τη δημιουργία λοιπόν των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», χωρίς την οποία δεν φαίνεται καμία άλλη δυνατότητα αντιμετώπισης των κρίσεων, οι οποίες θα επανέρχονται ξανά και ξανά.

Εν τούτοις, δεν φαίνεται να υπάρχει η απαιτούμενη θέληση για να συμβεί κάτι τέτοιο – οπότε όλες οι χώρες, άλλη περισσότερο και άλλη λιγότερο, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ένωση όσο καλύτερα μπορούν, «πριονίζοντας» αργά αλλά σταθερά τα θεμέλια της.

Αυτό λοιπόν που θα συμβεί με τη γαλλική πρόταση, θα είναι η εμμονή της Γερμανίας σε έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, οπότε στη μη διενέργεια επενδύσεων, ενώ παράλληλα θα προσποιείται ότι δεν αντιλαμβάνεται την περαιτέρω αύξηση των δημοσίων χρεών της Γαλλίας, καθώς επίσης της Ιταλίας.

Αν και πολιτικά η λύση αυτή θεωρείται συμβιβαστική, από οικονομικής πλευράς είναι καταστροφική – αφού σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνολικά δεν θα διενεργηθούν επενδύσεις, τα χρήματα θα δοθούν για λάθος σκοπούς, η υπερχρέωση θα συνεχιστεί, η Ευρωζώνη θα βυθιστεί στον αποπληθωρισμό και τελικά θα καταρρεύσει. Πολλές χώρες της δε ήδη ετοιμάζονται για την τελική διάλυση, όπου θα επικρατήσει το γνωστό «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

.

Υστερόγραφο: Αυτή που σίγουρα δεν μπορεί να εμπιστευθεί τη Γερμανία είναι η Γαλλία – γνωρίζοντας τη μισθολογική πολιτική dumping που ακολουθεί, η οποία καταστρέφει όλες τις χώρες, ενώ εξαθλιώνει τους εργαζομένους (άρθρο).

Το ίδιο ισχύει και με την εγωιστική μερκαντιλιστική πολιτική της Γερμανίας (ανάλυση), η οποία αποβιομηχανοποιεί και υπερχρεώνει την Ευρωζώνη – αν και αυτός που θα πληρώσει τελικά τις ζημίες θα είναι η ίδια η Γερμανία.

.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×