Από την άλλη πλευρά, η άνοδος του χρηματιστηρίου δεν θα οφείλεται στην ενίσχυση σύσσωμης της Ευρώπης, η οποία θυμίζει τη στήριξη των ομολόγων της Ευρωζώνης το 2012 από το διοικητή της ΕΚΤ, αλλά στις «ελληνικές ικανότητες». Για τα οδυνηρά γεγονότα δηλαδή φταίνε οι άλλοι, ενώ οι θετικές εξελίξεις οφείλονται σε εμάς.
Ενάντια λοιπόν στην κοινή λογική, σύμφωνα με την οποία εάν η πολιτική σταθερότητα ήταν δεδομένη, πόσο μάλλον εάν η χώρα κυβερνιόταν από έναν μεγάλο συνασπισμό, από τα δύο ισχυρότερα κόμματα δηλαδή, η έξοδος από την επιτήρηση, η επαναφορά της χώρας στις αγορές, η άνοδος του χρηματιστηρίου, το σταμάτημα της πτώσης των τιμών των ακινήτων κοκ. θα ήταν δεδομένα, ορισμένοι αναζητούν ξανά ενόχους – στους οποίους θα μπορούσαν να «φορτώσουν» τις αποτυχίες τους, αντί να επιδιώξουν την επιτυχία.
Η «θεατρική παράσταση» δε πιθανότατα θα επαναληφθεί, όταν εκλεγεί κάποιο άλλο κόμμα, το οποίο θα επαναλάβει τις διαβεβαιώσεις, σύμφωνα με τις οποίες «λεφτά υπάρχουν» – ισχυριζόμενο ταυτόχρονα ότι έχει το μαγικό ραβδί, με το οποίο θα διαγραφούν ως δια μαγείας τα χρέη της πατρίδας μας (η οποία είναι η μοναδική που έχει αυτό το δικαίωμα!).
Εάν αποτύχει βέβαια θα φταίει η άθλια Ευρωζώνη, το κοινό νόμισμα, οι κακές αγορές ή κάτι άλλο που θα μπορεί να επικαλεσθεί αυθαίρετα, χωρίς να υπάρχει ανάγκη τεκμηρίωσης του – αδιαφορώντας φυσικά για το γεγονός ότι, όποιος και να φταίει, το λογαριασμό θα τον πληρώσουν ξανά οι Έλληνες Πολίτες που, αυτή τη φορά, δεν θα μπορούν δυστυχώς να ισχυρισθούν πως οδηγήθηκαν εν αγνοία τους στη σφαγή.
Για μία ευρύτερη τώρα διαγραφή των χρεών της Δύσης, η οποία ανακοινώνεται παράλληλα, κανένας δεν σκέφτεται ποιόν ακριβώς θα επιβαρύνουν οι απώλειες – ποιός θα διαθέσει δηλαδή εκείνα τα κεφάλαια, τα οποία θα χαθούν. Προφανώς δεν είναι σε θέση οι Η.Π.Α., ούτε οι άλλες χώρες, οι οποίες προθυμοποιήθηκαν το 1953, επειδή είχε προηγηθεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.
Όλα τα παραπάνω, ίσως ακόμη χειρότερα, ισχύουν για πολλές άλλες χώρες και όχι μόνο για την Ελλάδα – γεγονός στο οποίο οφείλεται το ότι, η Πολιτική είναι ελάχιστα αποδεκτή διεθνώς από τους Πολίτες, συγκριτικά με άλλα επαγγέλματα. Στο γράφημα που ακολουθεί, φαίνεται το ποσοστό των Πολιτών ανά χώρα, οι οποίοι εμπιστεύονται την πολιτική – τεκμηριώνοντας τα συμπεράσματα μας.
.
.
Περαιτέρω, ίσως η λογική της μιζέριας, της κακομοιριάς, της ελεημοσύνης εκ μέρους των άλλων, της ζητιανιάς, της μονομερούς αλληλεγγύης, των υποκλίσεων ή της συνεχούς αναζήτησης ενόχων, για ίδια σφάλματα, να ταιριάζει σε ορισμένους λαούς – όχι όμως στους Έλληνες, οι οποίοι ήταν ανέκαθεν αξιοπρεπείς, υπεύθυνοι και υπερήφανοι, ακόμη και όταν ήταν σκλαβωμένοι.
Είναι άδικο λοιπόν να οδηγούνται σε τέτοια δύσβατα μονοπάτια από εκείνους τους εμπόρους της ελπίδας που, χωρίς να διαθέτουν τα προϊόντα που διαφημίζουν, προσπαθούν να τα πουλήσουν στους δήθεν αδαείς – οι οποίοι θέλουν να πιστεύουν πως κάνουν μία καλή αγορά, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά πως είναι «άνθρακας ο θησαυρός».
Είναι επίσης άδικο να «κλωτσάμε συνεχώς το βαρέλι με το γάλα», αδειάζοντας το ανεύθυνα στο δρόμο, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που το έχουμε γεμίσει με κόπο και οδύνη – η υιοθέτηση δηλαδή της λογικής του Σίσυφου, από μία χώρα που όφειλε να έχει διδαχθεί από αυτήν.
Άλλωστε, υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι, λιγότερο αυτοκαταστροφικοί, για να μπορέσει κανείς να αλλάξει τα «κακώς κείμενα». Δεν είναι ανάγκη λοιπόν να προσπαθεί να γκρεμίσει τον τοίχο, χτυπώντας τον με το κεφάλι του.
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, για να μην υπάρξει παρερμηνεία, φυσικά υφίσταται μία «αριστερή λύση» για την Ελλάδα, αν και προφανώς όχι ερμαφρόδιτη – στην οποία υπάρχει προ πολλού μία αναφορά (ανάλυση). Μία λύση που ασφαλώς δεν φοβίζει κανέναν, αρκεί να τηρηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις (χωρίς να σημαίνει πως την εύχονται αυτοί που πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά).
Αποτελεί δε αναφαίρετο και απολύτως σεβαστό δικαίωμα των Πολιτών να αποφασίζουν δημοκρατικά, πλειοψηφικά, εκείνο το σύστημα ή εκείνη την παράταξη που θεωρούν ως την καλύτερη για το μέλλον της χώρας τους – γεγονός με το οποίο οφείλουν να συντάσσονται όλοι οι υπόλοιποι.
