Η δημιουργία πρωτογενούς ελλείμματος, σημαίνει ότι η κυβέρνηση μετά τον συμψηφισμό εσόδων και δαπανών, έλαβε χρήματα από ιδιώτες. Αυτό είναι το έλλειμμα. Αν η κυβέρνηση δεν είναι διεφθαρμένη, θα χρησιμοποιήσει αυτά τα χρήματα που έλαβε ως δάνειο από ιδιώτες, για παραγωγικές επενδύσεις οι οποίες θα αποδώσουν εν καιρώ, εισόδημα και μόνιμες θέσεις εργασίας. Δηλαδή είναι υπέρ της επόμενης γενιάς κυρίως, γιατί οι σημερινές επενδύσεις είναι το εισόδημα του μέλλοντος.
Αντιθέτως η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της λένε το αντίθετο ότι δηλαδή η λήψη οποιουδήποτε δανείου για παραγωγικές επενδύσεις είναι εναντίον της επόμενης γενιάς η οποία θα κληθεί να το πληρώσει. Αυτό όμως ισχύει μόνον για τους διεφθαρμένους πολιτικούς που δίνουν τα χρήματα των δανείων στην εκλογική τους πελατεία, σε θαλασσοδάνεια προς τους εκδότες για να τους υποστηρίξουν ή σε επιχειρηματίες που δεν θα τα εξοφλήσουν ή θα τα μεταφέρουν στους φορολογικούς παραδείσους και θα τα οικειοποιηθούν.
Η αλλαγή πολιτικής ασφαλώς προϋποθέτει αλλαγή της κυβέρνησης και η αλλαγή της κυβέρνησης δεν γίνεται με ψήφο εμπιστοσύνης, εκτός κι αν είχαν εξεγερθεί οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κυβερνητικών κομμάτων και ζητούσαν αλλαγή του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.
Τα γεγονότα που περιγράψαμε, μη είσπραξη εσόδων και συνέχιση της αδιέξοδης πολιτικής του μνημονίου, πέραν της αύξησης του χρέους, της ύφεσης και της ανεργίας, δεν αλλάζουν με επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης. Όσο κι αν ισχυρίζεσαι ότι κάνεις φορο-ελαφρύνσεις, αν το ποσό που προσπαθείς να αποσπάσεις είναι μεγαλύτερο, δεν αλλάζει η πραγματικότητα.
Απαξιώνουν περαιτέρω την ήδη χρεοκοπημένη πολιτική τάξη η οποία εκπροσωπεί το εθνικό κράτος και το οδηγεί στη διάλυση μαζί της. Τα φαινόμενα εκφυλισμού είναι ορατά στο πολιτικό προσκήνιο, σε κάθε νομοσχέδιο που έρχεται για ψήφιση στη Βουλή.
Για παράδειγμα στο νέο νομοσχέδιο για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, η κρατική επιχορήγηση εξακολουθεί να μοιράζεται όχι με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, αλλά με βάση τα αποτελέσματα των … προηγούμενων! Κι αυτό επειδή το ΠΑΣΟΚ πρέπει να παίρνει επιχορήγηση σαν να έχει 44% ενώ έχει πέσει στο 8 ή στο 5% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αν και έχει πάρει 27% εισπράττει επιχορήγηση σαν να είναι ακόμα στο 4,5%.
Από την χρηματοδότηση των κυβερνητικών κομμάτων με κρατικά χρήματα τα οποία διαχειρίζονται σαν να είναι δικά τους, καταλαβαίνουμε και πως χειρίζονται τα άλλα κρατικά συμφέροντα.
Κυρίως δε την κυριαρχία της χώρας, την οποία ο ίδιος ο Σαμαράς είχε θέσει ως κόκκινη γραμμή στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από το 2010 ως το 2012. Είναι η δική του κυβέρνηση τελικά, η οποία επικύρωσε το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο μαζί με την δανειακή σύμβαση, τον Δεκέμβριο του 2012, εκχωρώντας την κυριαρχία της χώρας και παραιτούμενη από την ασυλία που έχουν όλα τα κυρίαρχα κράτη έναντι των δανειστών.
Χωρίς την κύρωση από τη Βουλή με συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων μάλιστα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) η δανειακή σύμβαση ήταν ακόμα στον αέρα αφού δεν είχε κυρωθεί η πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Έχει δηλαδή παραβιάσει την κόκκινη γραμμή που έθετε ο ίδιος στο ΠΑΣΟΚ από το 2010 ως το 2012. Με άλλα λόγια, ούτε ο ίδιος δεν θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στον εαυτό του αν ήταν στοιχειωδώς έντιμος πολιτικός και τιμούσε τις δεσμεύσεις του απέναντι στους πολίτες.
Με την ευκαιρία της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 2011 είχε τονίσει μέσω τηλεοράσεων: «και το πιο σημαντικό από όλα: Να διαφυλάξουμε την εθνική μας κυριαρχία. Που δεν δικαιούμαστε, δεν μπορούμε και δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να την παραδώσουμε. Σε κανέναν! Και με κανέναν τρόπο… Άλλωστε μας το απαγορεύει το Σύνταγμα και δεν το επιτρέπουν ούτε οι ευρωπαϊκές συνθήκες». Το γεγονός ότι στα λόγια έσωσαν τη χώρα από την έξοδο από το ευρώ και από τη «χρεοκοπία», δεν έχει καμιά αξία, αφού την σώζουν τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο, από το 2010 έως σήμερα.
