Η αιτία είναι το ότι, όσο περισσότερο μειώνουν οι άνθρωποι τα χρέη τους, αρχίζοντας να δανείζονται ξανά, τόσο πιο πιθανή είναι η αύξηση της κατανάλωσης – η οποία οδηγεί την οικονομία σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Εν τούτοις, οι μέσοι όροι καταγράφουν συνήθως μία «πλασματική» πραγματικότητα – γεγονός που τεκμηριώνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
.
ΗΠΑ – το χρέος των νοικοκυριών της χαμηλότερης εισοδηματικής κλίμακας ως ποσοστό επί της καθαρής αξίας των περιουσιακών στοιχείων.
.
Εδώ φαίνεται πως το εισοδηματικά ασθενέστερο μέρος του πληθυσμού αύξησε γεωμετρικά τα χρέη του – χρεοκοπώντας ουσιαστικά, αφού η μέθοδος, με την οποία κλιμακώθηκε ο δανεισμός δεν ήταν άλλη από την μη πληρωμή των στεγαστικών δανείων, των τραπεζικών δόσεων, των πιστωτικών καρτών κοκ.
Αν και στο γράφημα που ακολουθεί λοιπόν υπήρξε βελτίωση, τα φτωχότερα νοικοκυριά παραμένουν χρεωμένα, σε πολύ μεγαλύτερο ύψος από το 2007 – γεγονός που δεν δημιουργεί μεγάλη αισιοδοξία για το μέλλον.
.
ΗΠΑ – οι τύποι του συνολικού χρέους των νοικοκυριών της χαμηλότερης εισοδηματικής κλίμακας (με τη σειρά: στεγαστικά δάνεια/υποθήκες, δόσεις, πιστωτικές κάρτες, λοιπά).
.
Το φτωχότερο «τεταρτημόριο» τώρα των εισοδηματικά ασθενέστερων οικογενειών στις Η.Π.Α. οφείλει πολύ περισσότερα, από όσα έχει στην κατοχή του – γεγονός που σημαίνει πως δεν χαρακτηρίζεται από προβλήματα ρευστότητας, αλλά πως είναι απελπιστικά χρεοκοπημένο. Τα χρέη του αυξήθηκαν στο 137,5% των περιουσιακών του στοιχείων το 2013, αποτελώντας ρεκόρ στην αμερικανική ιστορία, από την εποχή που ξεκίνησαν οι παραπάνω στατιστικές καταγραφές (1989).
Τεκμηριώνεται λοιπόν πως οι αμερικανοί, σε ένα σημαντικό ποσοστό τους, όχι μόνο δεν μείωσαν τα χρέη τους αλλά, αντίθετα, τα αύξησαν όσο μπορούσαν – γεγονός που θα προκαλέσει προβλήματα τόσο στις τράπεζες, όσο και στο ρυθμό ανάπτυξης της χώρας.
.
Συμπέρασμα
Έχοντας την άποψη πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ελλάδα, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη έκταση, θεωρούμε πως είναι παρακινδυνευμένο να κάνει κανείς προβλέψεις για το μέλλον – είτε αυτές προέρχονται από την κυβέρνηση, είτε από την αξιωματική αντιπολίτευση, συμπεραίνοντας εύλογα πως πρόκειται για «ψηφοθηρικές» σκοπιμότητες.
Ειδικότερα, όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της Ελλάδας, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης, το δημόσιο χρέος ή το πρωτογενές πλεόνασμα, ισχυριζόμενη πως θα πάψει να δανείζεται (οπότε πως θα μπορεί να ανταπεξέλθει μόνη της με τις υποχρεώσεις της), είναι πολύ δύσκολο να πείσει – ενώ, εάν τυχόν δεν επαληθευθεί, θα βιώσει πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Η αντιπολίτευση δε, η οποία δηλώνει κυριολεκτικά πως έχει το μαγικό ραβδί, για πάρα πολλά θέματα, είναι ακόμη δυσκολότερο να πείσει – στερώντας δυστυχώς από τους Έλληνες τη μοναδική εναλλακτική δυνατότητα που έχουν σήμερα στη διάθεση τους και ενισχύοντας παράλληλα την κυβέρνηση.
.
