Η ευρωπαϊκή διοίκηση
Οι εξοργιστικές αμοιβές και τα απίστευτα προνόμια των ευρωβουλευτών, καθώς επίσης των υπαλλήλων του παραδείσου των Βρυξελλών, του Ευρωκοινοβουλίου, τεκμηριώνουν την ανοησία των πολιτών της Ευρωζώνης
Ο βασικός μισθός των ευρωβουλευτών είναι 7.956,87 € μηνιαία, στον οποίο προστίθεται το αφορολόγητο ποσόν των 4.299 € για διάφορα έξοδα – συνολικά λοιπόν 12.255,87 €. Εκτός αυτού, οι «προστάτες» της Δημοκρατίας έχουν στη διάθεση τους 21.209 € κάθε μήνα, για τις αμοιβές συνεργατών τους στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο ή στις χώρες τους – όπου συνήθως προσλαμβάνουν συγγενείς τους, με πολύ μικρότερα ποσά, παρακρατώντας αυτά που περισσεύουν, κρυφά φυσικά, για τον εαυτό τους.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κάθε ευρωβουλευτής δικαιούται το ποσόν των 304 € για κάθε ημέρα, όπου καταχωρείται στον κατάλογο των συμμετεχόντων στις συνεδριάσεις των Βρυξελλών ή του Στρασβούργου. Επί πλέον, λαμβάνει επίδομα κατοικίας ύψους 15% επί του βασικού του μισθού – δηλαδή, 1.193,53 € μηνιαία, για το χώρο διαμονής του. Τέλος, 607 € μηνιαία για αποζημίωση δαπανών (ο αντιπρόεδρος 911 €, ο πρόεδρος 1.418 €), καθώς επίσης επίδομα τέκνων ύψους 300 € για κάθε παιδί.
Η ετήσια άδεια των ευρωβουλευτών είναι μεγαλύτερη των δέκα εβδομάδων – ενώ το αίτημα ενός κόμματος τον Ιούνιο του 2013, το οποίο πρότεινε τη μείωση της άδειας, απορρίφθηκε με 508 ψήφους κατά. Υπάρχει λοιπόν πράγματι ο επίγειος παράδεισος σε μία «αυτοδημιούργητη φορολογική όαση», στην οποία κανένας δεν έχει την παραμικρή ευθύνη. Όπως είπε δε ο Έλληνας πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου κ Σκουρής “Η θέση αυτή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε ποτέ να μου συμβεί” (Die Welt, 18.12.12).
Συνοψίζοντας η Κομισιόν, μία από τις μεγαλύτερες «πολυεθνικές επιχειρήσεις» παγκοσμίως, πιστός υπηρέτης φυσικά του χρηματοπιστωτικού κτήνους, αμείβει τα στελέχη της, τα οποία ουσιαστικά δεν είναι εκλεγμένα, αλλά διορισμένα (από τα εθνικά πολιτικά κόμματα, μέσω των λιστών τους).
Εκτός των διαφόρων αμοιβών τους, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι ευρίσκονται στο μισθολόγιο κάποιων επιχειρηματικών «λόμπι», με στόχο να προωθούν τα εκάστοτε συμφέροντα τους – όπου φυσικά λαμβάνουν αρκετά υψηλές και αφορολόγητες «αποζημιώσεις», γεγονός που έχει συμβεί πολλές φορές (περί τα 100.000 € ετησίως, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση του αυστριακού Strasser).
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως το συνολικό κόστος των 28 επιτρόπων της Κομισιόν υπολογίζεται, μαζί φυσικά με το περιβάλλον τους (προσωπικό, αυτοκίνητο, οδηγό κλπ..) στα 50 εκ. € ετησίως, σύμφωνα με το σύλλογο φορολογουμένων της Γερμανίας – σχεδόν 1,8 εκ. € δηλαδή ανά άτομο το έτος ή 150.000 € το μήνα. Επομένως, δεν πρέπει να απορούμε για το «κυνήγι» της θέσης που συνήθως παρατηρείται.
Στα πλαίσια αυτά, δίκαια διακωμωδούν οι Πολωνοί το διορισμό του πρωθυπουργού τους, ο οποίος μιλάει ελάχιστα αγγλικά, ενώ θεωρείται αποτυχημένος, στην Κομισιόν, στη θέση του Rompuy, ο οποίος δεν ήταν επίσης επιτυχημένος – αφού θα εισπράττει 120.000 Ζλότι μηνιαία, αντί 18.000 σήμερα (φυσικά, συν πολλά άλλα «ειδικά επιδόματα»). Φυσικά ο διορισμός του Πολωνού εξυπηρετεί σκοπιμότητες – ειδικά όσον αφορά τη Ρωσία.
.
Η μοναδική λύση
Δεν είναι λίγες οι φορές, που οι Έλληνες κατηγορούμε την εγχώρια πολιτική μας διοίκηση για ανοησία και διαφθορά. Δεν έχουμε όμως κατανοήσει πως για να επέλθει η αλλαγή στο εσωτερικό μας, θα πρέπει πρώτα να κόψουμε τα νήματα με τη διεφθαρμένη πολιτική ζωή που έχει πλήξη την Ευρώπη.
Στα πλαίσια αυτά, οι πιθανές επιλογές δράσης είναι δύο:
.
(α) η έξοδος από την Eυρωζώνη και η κήρυξη (υποχρεωτικά πλέον) πτώχευσης – μια κατάσταση εξαιρετικά επώδυνη και επικίνδυνη,
(β) η εκλογή άξιων ευρωβουλευτών, μη διαπλεγμένων με τα κυρίαρχα κόμματα της Ελλάδας, που θα είναι σε θέση να προωθήσουν τα συμφέροντα της χώρας μας και να κόψουν τα νήματα της διαφθοράς – ανοίγοντας το δρόμο για πολιτική «εκκαθάριση» και στο εσωτερικό.
.
Μολονότι η δεύτερη επιλογή φαίνεται ως η πιο επιθυμητή και βιώσιμη, τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρώ-εκλογών, επιβεβαίωσαν πως οι Έλληνες δεν έχουμε ακόμη κατανοήσεις τη σημασία της Ευρωβουλής, αλλά και της εκλογής των αντιπροσώπων μας, ψηφίζοντας πρόσωπα τα οποία μονάχα σκοπιμότητες μπορούν να εξυπηρετούν και τίποτα περισσότερο.
.
