Κυρώσεις, μικρό το κακό
Σχετικά με την επιβολή των κυρώσεων, ένας στενός μου φίλος είχε πει κάποτε «μικρό το κακό».
Μικρό το κακό για ποιόν; Για τον αγρότη του οποίου η παραγωγή σαπίζει, ενώ δεν μπορεί να πουληθεί; Για τον Ρώσο πολίτη που θα κληθεί να πληρώσει ακριβότερα τα προϊόντα που θα αγοράσει φέτος;
Όχι, θα σας πω για ποιους το κακό είναι μικρό: Οι πολεμοχαρής θα επωφεληθούν από τις παρούσες συγκυρίες, οι έμποροι πολεμικού εξοπλισμού είναι αυτοί που θα ωφεληθούν από τη τεχνητή ζήτηση όπλων και πυρομαχικών.
Για όλους τους υπόλοιπους, το κακό είναι μεγάλο.
.
Διαπραγματεύσεις χωρίς την παρέμβαση των ΗΠΑ
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναφερθεί στην ανάγκη για συζήτηση και διαπραγματεύσεις μεταξύ όλων των εταίρων. Και με «όλους τους εταίρους», εννοώ την Ε.Ε., τη Ρωσία, την Ουκρανία και τους αποσχιστές.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν νόμιμο και ουσιώδη ρόλο στην όλη διαδικασία, παρά το ότι βοήθησαν στην ανάφλεξη. Η Ευρώπη μπορεί καταλήξει σε μια λογική λύση του θέματος πολύ πιο εύκολα χωρίς την ανάμιξη των ΗΠΑ.
Παρομοίως και ο Steingart στηρίζει αυτήν την άποψη, χαρακτηρίζοντας το status quo ως αδιέξοδο.
.
Αδιέξοδες πολιτικές
Δεν είναι πολύ αργά για το δίδυμο Μέρκελ/Steinmeier να κάνουν χρήση των πρόσφορων απόψεων και ιδεών. Το να ακολουθεί κανείς πιστά τον χωρίς όραμα δρόμο που έχει χαράξει ο Ομπάμα δεν καταλήγει πουθενά. Όλοι μπορούν και αντιλαμβάνονται πως εκείνος και ο Πούτιν, βαδίζουν σαν σε όνειρο απευθείας πάνω σε σήμα που αναγράφει: Αδιέξοδο.
Ο Henry Kissinger (νόμπελ ειρήνης), είχε κάποτε πει: «Η δοκιμασία για τη πολιτική δεν είναι το πώς κάτι ξεκινάει, μα το πώς τελειώνει». Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τους Ρώσους, εκείνος είχε πει: «Θα πρέπει να αναζητήσουμε συμφιλίωση, όχι υποταγή. Το να δαιμονοποιούμε τον Πούτιν δεν αποτελεί πολιτική. Είναι απλώς μια δικαιολογία επειδή δεν επιθυμούμε να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα».
Στη παρούσα στιγμή (και σε πολλές άλλες περιπτώσεις) η Αμερική κάνει ακριβώς το αντίθετο. Όλες οι διαφορές κλιμακώνονται. Η επίθεση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης στο όνομα της Al Qaida, εξελίσσεται σε μια καμπάνια κατά του Ισλάμ. Ο βομβαρδισμός του Ιράκ βασίζεται σε αμφίβολη πληροφόρηση. Στη συνέχεια η αμερικανική αεροπορία επεκτείνει τις επιθέσεις σε Αφγανιστάν και Πακιστάν. Οι σχέσεις με τον Ισλαμικό κόσμο μπορούν με ασφάλεια πλέον να χαρακτηριστούν ως ανύπαρκτες.
.
.
Στη περίπτωση που η Δύση αποφάσιζε να κρίνει τις ΗΠΑ με την ίδια αυστηρότητα που σήμερα κρίνει τον Πούτιν, τότε τη περίοδο του πολέμου ΗΠΑ-Ιράκ, επί προεδρίας George W. Bush, θα έπρεπε να τις είχαν εξορίσει από την Ευρώπη. Και αυτό γιατί η προέλαση της Αμερικής στα ιρακινά εδάφη έγινε χωρίς την προηγούμενη έγκριση από τα Ηνωμένα Έθνη (κατά τον ίδιο τρόπο που σήμερα η Ρωσία εισέβαλε στη Κριμαία). Επιπλέον, θα έπρεπε να παγώσουν οι ξένες επενδύσεις του Warren Buffet και να απαγορευθούν οι εισαγωγές των οχημάτων των εταιριών GM, Ford και Chrysler.
Η αμερικάνικη τάση για λεκτική και εν συνεχεία στρατιωτική κλιμάκωση, απομονωτισμό, δαιμονοποίηση και τελικά την επίθεση εναντίων των «εχθρών» της, δεν έχει αποδειχθεί ως αποτελεσματικός τρόπος χειρισμού των καταστάσεων. Η τελευταία πετυχημένη επίθεση εκ μέρους των ΗΠΑ, υπήρξε η απόβαση της Νορμανδίας. Όλες οι υπόλοιπες εκστρατείες – Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν – υπήρξαν απόλυτες αποτυχίες. Η μετακίνηση μονάδων του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της Πολωνίας και η ιδέα εξοπλισμού της Ουκρανίας, αποτελούν μια συνέχεια της έλλειψης διπλωματικότητας και την έκφραση της με τη βοήθεια των στρατιωτικών μέσων.
Αυτή η πολιτική του να τρέχει κανείς με το κεφάλι προς το τοίχο – κάνοντας το μάλιστα στο πιο παχύ σημείο του – απλά προκαλεί πονοκέφαλο και τίποτα περισσότερο. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο τοίχος, διαθέτει μια τεράστια πόρτα των Ευρω-ρωσικών σχέσεων, με το κλειδί της να αναγράφει: «Διαπραγματεύσεις και δίκαιη εκτίμηση των συμφερόντων».
Δεν υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις όπου χώρες, στις οποίες προηγουμένως επιβλήθηκαν κυρώσεις ζήτησαν συγνώμη και κατέληξαν εν συνεχεία να υπακούουν σε προστάγματα. Αντιθέτως, μαζικά κινήματα (εσωτερικά και εξωτερικά) στρέφονται υπέρ της υπό επίθεση χώρας, όπως συμβαίνει στη περίπτωση της Ρωσίας σήμερα. Η χώρα ποτέ ξανά στη πρόσφατη ιστορία της, δεν υπήρξε τόσο ενωμένη πίσω από τον πρόεδρό της – μια εξέλιξη που σου δίνει την εντύπωση πως πίσω από τους κριτές της Δύσης, βρίσκονται άτομα χρηματοδοτούμενα από τη μυστική υπηρεσία της Ρωσίας.
.
Διαπραγμάτευση ή κλιμάκωση;
Θα κερδίσουν τελικά οι πραγματιστές; Θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις ή μια επέκταση του πολέμου;
Η ιστορία μας διδάσκει πως το «Χαρτί Χίτλερ» θα «παιχτεί» τόσες φορές και σε τόσα διαφορετικά σημεία, ενώ η πραγματική σημασία του ρητού «μικρό το κακό» θα υπονομευθεί τόσο πολύ, που τελικά η κλιμάκωση θα κερδίσει εύκολα την αναμέτρηση και μαζί της την κοινή λογική.
.
Mike “Mish” Shedlock (με παρεμβάσεις)
