ΑΝΘΡΩΠΟΣ – The Analyst

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Email this page.

Βιώνουμε, χωρίς καμία αμφιβολία, μία πολύ δύσκολη και επώδυνη εποχή – μία εποχή αλλαγής παραδείγματος, η οποία συναντάται αρκετά σπάνια στην ιστορία. Τα παγκόσμια οικονομικά και χρηματοπιστωτικά προβλήματα είναι τεράστια, αρκετά δύσκολο να επιλυθούν  με ειρηνικό τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει με τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με τις πολιτικές διαστρεβλώσεις, με τις ρατσιστικές εξάρσεις, καθώς επίσης με τις θρησκευτικές αντιπαλότητες και εχθρότητες.

Σε ιδιωτικό επίπεδο η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλύτερη, αφού οι πολιτικές που εφαρμόζονται, εν μέρει υποχρεωτικά και εν μέρει κατ’ επιλογή, οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους στο περιθώριο – στη φτώχεια και στη εξαθλίωση. Με δεδομένο όμως ότι τα πάντα έχουν κάποιο όριο, όπως μας διδάσκει το αναπόφευκτο του θανάτου, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το σημαντικότερο όλων είναι ο άνθρωπος – σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Στα πλαίσια αυτά, θα αναφερθούμε σε ορισμένα «απλοϊκά» θέματα, με τη βοήθεια των αποσπασμάτων ενός βιβλίου, τα οποία αφορούν αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό μας – τον άνθρωπο ευρύτερα, με τον οποίο πολλοί από εμάς έχουν πάψει πλέον να ασχολούνται, λόγω των τεραστίων πιέσεων που μας ασκούνται από την καθημερινότητα.

Εν πρώτοις λοιπόν, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως οι χιλιάδες πληροφορίες, με τις οποίες κατακλυζόμαστε καθημερινά, όπως επίσης οι γνώσεις που συγκεντρώνουμε, μπορούν να γίνουν εμπόδιο – εάν πιστεύουμε πως ότι γνωρίζουμε είναι πραγματικότητα, φιλτράροντας μέσα από αυτό όλα τα «καινούργια εισερχόμενα».

Προφανώς η γνώση, όπως επίσης η μάθηση, δεν είναι από μόνη της Σοφία – αφού Σοφία είναι η εφαρμογή της γνώσης και των πληροφοριών, ενώ ασφαλώς δεν είμαστε οι γνώσεις μας. Σοφία δε είναι να συνειδητοποιούμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα – επομένως, να έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, για να μπορέσουμε να μάθουμε τα χιλιάδες πράγματα που δεν ξέρουμε.

Συνεχίζοντας, ο δυτικός πολιτισμός μας, θέλει να πιστεύουμε πως το σημαντικότερο όλων είναι να είμαστε μόνιμα ευτυχείς – ενώ δεν υπάρχει καμία άλλη κουλτούρα που να έχει τέτοια μανία με την ευτυχία.

Είμαστε τόσο πολύ απορροφημένοι από το μόνιμο κυνηγητό της ευτυχίας, ώστε ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα. Μόλις αισθανθούμε δε την παραμικρή δυστυχία, καταπίνουμε ένα χάπι ή κάποιο «ποτό ευτυχίας». Ποιός θέλει να υποφέρει; Κανένας βέβαια. Έχουμε λοιπόν κατασκευάσει ένα «πολιτισμό» που απεχθάνεται και φοβάται τον ψυχικό πόνο.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως είμαστε υπέρ του πόνου. Η χαρά είναι προφανώς κατά πολύ προτιμότερη – ενώ είναι ένας μεγάλος δάσκαλος. Το ίδιο δάσκαλος όμως είναι και η απελπισία. Η καθαρή σκέψη είναι μεγάλος δάσκαλος – το ίδιο όμως και η σύγχυση. Η ελπίδα είναι μεγάλος δάσκαλος – το ίδιο όμως και η απογοήτευση. Η ζωή είναι επίσης μεγάλος δάσκαλος – το ίδιο όμως συμβαίνει και με το θάνατο.

Εάν στερήσουμε τον εαυτό μας από κάποιο από όλα αυτά, από οποιαδήποτε πλευρά, δεν θα βιώσουμε ολοκληρωτικά τη ζωή. Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία άλλη κουλτούρα στον πλανήτη σαν τη δυτική, την «Αριστοτελική» – όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι ζουν τη ζωή τους, χωρίς να την βιώνουν. Δεν ξέρουμε την αξία των χρημάτων, την αξία των πραγμάτων, την αξία της πατρίδας μας, την αξία της πείνας. Δεν καταλαβαίνουμε ούτε τον πόνο και, αν είναι δυνατόν, ούτε το θάνατο.

Περαιτέρω, πολλές φορές πιστεύουμε ότι τα αποκτήματα είναι σημαντικά – μεγάλο σπίτι, πολλά χρήματα, όμορφο αυτοκίνητο. Έτσι, αγωνιούμε μήπως τα χάσουμε, αγχωνόμαστε, υποφέρουμε και περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εξασφαλιστούμε από μία επερχόμενη καταστροφή, που νομίζουμε ότι μας περιμένει στο άνοιγμα της πόρτας.

Με τον τρόπο αυτό παύουμε να ζούμε στο παρόν – όταν η μόνη πραγματικότητα είναι το σήμερα, το τώρα. Για το χθες όμως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα – έχει πάψει να είναι πραγματικό. Από την άλλη πλευρά, το αύριο είναι άγνωστο, νεφελώδες – οπότε αυτό που μένει είναι το σήμερα.

Συνεχίζοντας, πολύ συχνά ακούμε ανθρώπους να μιλούν και να αναμασούν αυτά που τους έκαναν οι γονείς τους. Οι γονείς τους όμως έκαναν ασφαλώς ότι καλύτερο μπορούσαν, ότι καλύτερο γνώριζαν να κάνουν. Κανένας άνθρωπος στον πλανήτη άλλωστε δεν ξεκίνησε κακόβουλα να κάνει κακό στα παιδιά του – με εξαίρεση ίσως τους ψυχασθενείς.

Επομένως, αυτό που μας λείπει είναι να ανακαλύψουμε ξανά την ιδιαιτερότητα μας, τη μοναδικότητα μας, το δώρο να υπάρχει μόνο ένας σαν και εμάς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Φυσικά ο καθένας από εμάς έχει ένα σωρό ελαττώματα, κάνει πολλές φορές ανοησίες, ξεχνάει πως είναι άνθρωπος. Όμως, πρέπει να συγχωρεί τον εαυτό του που δεν είναι τέλειος και να δέχεται την ευθύνη για την ίδια του τη ζωή.

Τέλος, δεν έχει καμία σημασία ποιόν έχουμε πληγώσει, αν μάθαμε να μην το ξανακάνουμε – ούτε τα λάθη που έχουμε κάνει, αν δεν τα επαναλάβουμε.

Ίσως όλα τα παραπάνω να ακούγονται αδιάφορα, περιττά σε μία εποχή που οι πιέσεις γίνονται όλο και πιο μεγάλες – ενώ το μέλλον μας φαίνεται όλο και πιο τρομακτικό, σκοτεινό, αβέβαιο. Εν τούτοις, είναι πολύ πιο σημαντικά από πολλά άλλα, επειδή ο εαυτός μας είναι το μόνο που μπορούμε να καλυτερεύσουμε στη ζωή – ενώ ένας καλύτερος εαυτός μπορεί να καλυτερεύσει τον κόσμο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */