Πώς να φορολογούμε την αξία των επιχειρήσεων;
Οι πάσης φύσεως επιχειρήσεις (ατομικές, εταιρείες, εμπορικές, παροχής υπηρεσιών κ.λ.π.) να φορολογούνται ετησίως με 1% επί της αξίας τους. με ελάχιστο την αξία των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιεί η επιχείρηση.
Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, η Εφορία δεν θα ασχολείται καθόλου με τις συναλλαγές, τα έσοδα, τα έξοδα, τα κέρδη, τα αποθεματικά κ.λ.π. κ.λ.π. Οι επιχειρήσεις θα τηρούν βιβλία και θα εκδίδουν αποδείξεις μόνο για ιδία χρήση.
.
Πώς να φορολογούμε την αξία της οικογενειακής περιουσίας;
Με τον φόρο εξέχουσας διαβίωσης της οικογένειας του φορολογούμενου.
Υπολογίζεται επί της συνολικής αξίας της περιουσίας που χρησιμοποιεί μία οικογένεια για τη διαβίωσή της (κατοικία, εξοχικό, αγρόκτημα, Ι.Χ., σκάφος κ.λ.π.). Φορολογείται με σταθερό συντελεστή 1% ετησίως, με αφορολόγητη την ελάχιστη περιουσία διαβίωσης της συγκεκριμένης οικογένειας, που καθορίζεται ακριβώς με μοντέλο κοινωνικών κριτηρίων. Σε αυτό λαμβάνονται υπ’ όψιν αναμφισβήτητα στοιχεία όπως αριθμός μελών, ηλικία κ.λ.π.
Εξέχουσα διαβίωση, λοιπόν, ορίζεται ότι υπάρχει όταν η οικογένεια χρησιμοποιεί περιουσιακά στοιχεία παραπάνω από ένα κοινωνικά αποδεκτό ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης.
Αναλυτική παρουσίαση της πρότασης υπάρχει στο κείμενο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (σελ.12 κ.ε.).
.
Γιατί είναι πιό δίκαιο να φορολογείται η αξία και όχι τα εισοδήματα;
Γιατί η κρατική μέριμνα εξαρτάται κυρίως από την αξία του περιουσιακού στοιχείου και όχι τόσο από το αν ο ιδιοκτήτης φροντίζει επαρκώς να το αξιοποιεί αποδοτικά. Ένα οποιοδήποτε υποαξιοποιούμενο ακίνητο π.χ. εξακολουθεί να χρειάζεται αστυνομία, υποδομές, ένοπλες δυνάμεις να το προστατεύουν και τόσα άλλα.
Ή, πάλι, ας πάρουμε την υποθετική περίπτωση δύο ομοειδών επιχειρήσεων π.χ. δύο τραπεζών με ίδια πάνω-κάτω μεγέθη (ενεργητικό, τζίρο κ.λ.π.). Γιατί η μία που έχει κέρδη να καταβάλλει φόρο εισοδήματος και η άλλη να μην καταβάλλει καθώς δεν είχε κέρδη. Γιατί η μία να πληρώνει για τα κρατικά έξοδα και όχι η άλλη ;
Σε τελική ανάλυση η σημερινή αντίληψη βλέπει το κράτος ως συνεταίρο (και μάλιστα μόνο στα κέρδη) ενώ η προτεινόμενη το βλέπει ως πάροχο υπηρεσιών.
.
Γιατί είναι πιό αποτελεσματικό να φορολογείται η αξία και όχι τα εισοδήματα;
Γιατί, απλούστατα, είναι άλλο να κυνηγά κανείς ένα κινούμενο στόχο (όπως το εισόδημα – το χρήμα δηλαδή) και άλλο να κυνηγά έναν ακίνητο στόχο (όπως τα περιουσιακά στοιχεία). Κι αυτό απλό. Ειδικότερα είναι πιό αποτελεσματικό να φορολογείται η αξία και όχι τα εισοδήματα για τους εξής λόγους :
Πρώτον γιατί υπάρχει διαφορά «μέρα με νύχτα» ως προς την απλότητα. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στον «μπελά» όλων.
Δεύτερον, γιατί το κόστος του φοροεισπρακτικού μηχανισμού είναι καταφανώς υποπολλαπλάσιο. Η αποδοτικότητα, η σχέση δηλαδή φόρος/κόστος είσπραξης, προδιαγράφεται κατά πολύ καλύτερη.
Τρίτον, γιατί και το κόστος των τυπικών φορολογικών υποχρεώσεων του φορολογούμενου είναι κατά πολύ μικρότερο. Μάλιστα οι ασθενέστεροι – σύμφωνα με την παρούσα πρόταση – απόλαμβάνουν πλήρους φορολογικής ασυλίας.
Τέταρτον, γιατί πρακτικά εξαφανίζεται η φοροδιαφυγή. Τα περιουσιακά στοιχεία είναι αδύνατον να αποκρυβούν, ενώ η δυνατότητα δήλωσης σημαντικά μικρότερης αξίας είναι αμελητέα.
Πέμπτον, γιατί περιορίζεται σημαντικά η νόμιμη φοροδιαφυγή, η λεγόμενη φοροαποφυγή. Δεν θα έχει πιά νόημα ούτε η μεταφορά κερδών (π.χ. σε μητρικές εταιρείες) ούτε η μεταφορά έδρας σε φορολογικό παράδεισο. Κι αυτό αφ’ ενός γιατί η χώρα μας καθίσταται η ίδια επιχειρηματικός και φορολογικός παράδεισος κι αφ’ ετέρου γιατί θα φορολογούνται ούτως ή άλλως στη χώρα μας τα περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται από τις θυγατρικές πολυεθνικών ή τις off shore επιχειρήσεις. Επίσης, δεν θα υπάρχουν τα γνωστά «παραθυράκια».
Μετά από όλα αυτά, είναι εμφανές ότι το σύστημα οδηγεί σε σημαντικά μικρότερες συνολικές φορολογικές επιβαρύνσεις.
.
Γιατί είναι φιλικό στην επιχειρηματικότητα να φορολογείται η αξία και όχι τα εισοδήματα;
Είναι προφανές ότι ένα φορολογικό σύστημα σαν το προτεινόμενο, απλό, με ελάχιστη γραφειοκρατία, δίκαιο, με χαμηλούς φόρους και πρακτικά αδύνατη φοροδιαφυγή συνιστά ένα παράδεισο υγιούς επιχειρηματικότητας – ιδίως σε μία προνομιακή χώρα σαν την Ελλάδα.
Προφανώς σε ένα τέτοιο επιχειρηματικό περιβάλλον δεν υπάρχει καμία ανάγκη επιδοτήσεων και λοιπών πολυδάπανων (αλλά και αναποτελεσματικών) κρατικών προστατευτικών μηχανισμών.
Εκείνο που δεν είναι ίσως και τόσο προφανές είναι ότι η φορολόγηση των κερδών είναι ιδιαίτερα εχθρική στην επιχειρηματικότητα. Είναι σαν να παίζουμε ποδόσφαιρο και τις φανέλες να τις πλένει όποιος έβαλε το γκόλ. Κάπως έτσι καταλήγουμε να παίζουμε πασίτσες. Ποιός τρελάθηκε να πάει να σκοράρει ; Κι αφού δεν βάζουμε γκολ, τις πλένει αυτός που ίδρωσε περισσότερο τη φανέλα του. Περί αυτού πρόκειται – έτσι δεν είναι ;
.
Γιατί είναι βαθιά δίκαιο το προτεινόμενο σύστημα;
Γιατί είναι ορθολογικό, αξιοπρεπές και αποτελεσματικό.
.
Ποιό είναι επομένως το πρόβλημα με τη φορολογία εισοδήματος;
Είναι εκ κατασκευής βαθιά άδικη, αναποτελεσματική και εχθρική στην επιχειρηματικότητα. Οδηγεί στη φοροδιαφυγή, την φοροαποφυγή και την αποεπένδυση. Και μοιραία καταλήγει σε άγρια φοροεπίθεση στα υποζύγια (μισθωτοί και συνταξιούχοι).
