Επιπλέον, η Ρωσία αντιμετωπίζει και το πρόβλημα (ανταγωνισμός) του Τουρκμενιστάν – το οποίο είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνεργάτες παροχής φυσικού αερίου της Κίνας.
.
Παγκόσμια αποθέματα φυσικού αερίου ανά χώρα (πηγή: Wikipedia)
.
Η Ρωσία για να ισορροπήσει τους κινδύνους, προχώρησε σε συνεργασίες με άλλες χώρες της Ασίας (Ν. Κορέα), με σκοπό την αγορά εμπορευμάτων υψηλής τεχνολογίας, αποδεσμευόμενη περισσότερο από αντίστοιχα αγαθά που εισάγει τώρα από τη Γερμανία.
Παράλληλα, η ρωσική διοίκηση δηλώνει πως οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Κίνας και Ρωσίας θα αυξηθούν και θα συμπεριλαμβάνουν επίσης προϊόντα πέραν των πρώτων υλών. Φόβος και τρόμος των ΗΠΑ στο σημείο αυτό, είναι οι δηλώσεις και των δύο μερών για χρήση του Γουαν/Ρουβλίου ως νόμισμα συναλλαγής (η συμφωνία πάντως της παροχής φυσικού αερίου αξίας $400 δις, «έκλεισε» με τη χρήση του δολαρίου ως μέσον συναλλαγής).
.
Η υποψήφια Κίνα
Κρίνοντας από το ΑΕΠ της χώρας ($9 τρις το 2013), 4,5 φορές μεγαλύτερο της Ρωσίας (φυσικά με πληθυσμό αρκετά μεγαλύτερο) και με ρυθμό ανάπτυξης ακόμη και σήμερα αρκετά υψηλό (7,4%), η χώρα παρουσιάζεται ως ένας ισχυρός υποψήφιος για το ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης.
Όπως όμως είχα αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο μου (Το τρίτο κύμα της κρίσης), ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας, βασίσθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ανάληψη μεγάλων κατασκευαστικών έργων – μια τάση που σύντομα θα αντιστραφεί, ενώ η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει.
Παράλληλα, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως η Κίνα θα είχε την προθυμία να αναλάβει τα ηνία του πλανήτη. Παραδοσιακά, έχει επιλέξει μια στάση απομόνωσης (τα περίφημα τείχη), ενώ η κουλτούρα της διαφέρει σημαντικά από αυτήν της ευρύτερης Δύσης.
Τέλος, η εξάρτησή της από τις ΗΠΑ (έχει στην κατοχή της τεράστιες ποσότητες δολαρίων), την τοποθετούν σε δυσχερή θέση, στη περίπτωση τυχόν κατάρρευσης των Ηνωμένων Πολιτειών (η χρεοκοπία δηλαδή θα ήταν «αμοιβαία»), ενώ η σχέση της με την Ινδία δεν κινείται σε φιλικά επίπεδα.
Μάλιστα, αγγλόφωνα ινδικά μέσα δημοσίευσαν πρόσφατα βίντεο, που παρουσιάζει κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις να παραβιάζουν ουδέτερες ζώνες. Εδαφικές διαμάχες αντιμετωπίζει η Κίνα και με άλλες ασιατικές χώρες, αλλά και με την Ιαπωνία – διαμάχες που τείνουν να εξελιχθούν σε εχθροπραξίες.
.
Ο διάδοχος
Κρίνοντας από τα συγκεντρωμένα στοιχεία και χωρίς να θεωρώ πως είναι επαρκή για ένα απόλυτο και μη συζητήσιμο συμπέρασμα, καμία από τις δύο χώρες (ούτε η Ινδία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία κλπ.) δεν φαίνεται ικανή να σηκώσει το βάρος της παγκόσμιας δύναμης – ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους.
Η Κίνα βαδίζει σε ξυλοπόδαρα, με ρυθμούς ανάπτυξης που μπορούν ανά πάσα στιγμή να αντιστραφούν απότομα, ενώ ο πληθυσμός της ζει σε μεγάλο βαθμό υπό το καθεστώς της φτώχειας και της εξαθλίωσης (παρά τα «άπειρα» έργα υποδομής, πολλοί πολίτες ζουν ακόμη κυριολεκτικά στο δρόμο). Παράλληλα, είναι αντιμέτωπη με εχθρούς από όλες τις μεριές και εξαρτάται ακόμη σε μεγάλο βαθμό από τον άσπονδο φίλο της, τις ΗΠΑ.
Η Ρωσία από την άλλη, είναι μία υπερβολικά μικρή οικονομία (μικρότερη της Γερμανίας), πολιτικά άπειρη, ενώ αντιμετωπίζει μια «πανστρατιά» από οικονομικές-πολιτικές επιθέσεις, διενεργώντας «κατά συρροή» ζημιογόνες επενδύσεις, σε αγωγούς που δεν αποφέρουν τα αναγκαία έσοδα.
Οι ΗΠΑ λοιπόν, δεν κινδυνεύουν από τις δύο αυτές χώρες, ενώ βρίσκονται παράλληλα σε θέση να υπονομεύουν την «υποψηφιότητά» τους (και ήδη το κάνουν με μεγάλη επιτυχία).
Η δύναμη δεν βρίσκεται στις δύο αυτές χώρες, που μαζί ακόμη δεν ξεπερνούν το ΑΕΠ των ΗΠΑ, ούτε την πολιτική τους επιρροή, ούτε και τη στρατιωτική (στρατός ΗΠΑ + ΝΑΤΟ + τοποθεσίες βάσεων + τοποθετήσεις αντιπυραυλικών συστημάτων για πυρηνικούς πολέμους, πυρηνικά υποβρύχια με παρουσία σε όλες τις θάλασσες κα.).
Βρίσκεται στη Δύση, στη πραγματική δύση, τη περιοχή με το μεγαλύτερο πολιτισμό, μια χώρα πραγματική ηγέτιδα – εάν τα μέλη της το καταλάβουν φυσικά: Την Ευρώπη.
Μονάχα η Ευρώπη θα μπορούσε κάποτε να αποτελέσει το πραγματικό «αντίπαλο δέος» των ΗΠΑ. Συνολικά όλα τα μέλη της (ας φανταστούμε τι θα ίσχυε εάν τελικά προσχωρούσε και η Ρωσία στην ένωση, όπως θα έπρεπε), ξεπερνούν το ΑΕΠ των ΗΠΑ, διαθέτουν την πολιτική επιρροή, καθώς επίσης τη στρατιωτική ισχύ. Θα έπρεπε να διέθεταν μονάχα δική τους στρατιωτική ένωση και όχι το ΝΑΤΟ, για να μπορέσει η Ευρώπη να αναλάβει με επιτυχία τη θέση που της αρμόζει: αυτήν της παγκόσμιας υπερδύναμης.
.
Το ΑΕΠ της κάθε χώρας (σε εκ. δολάρια) το 2013, σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή: Wikipedia)
.
Παράλληλα, η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει εχθρικές εξωτερικές δυνάμεις, ενώ όλες οι λοιπές χώρες (γνωρίζοντας την ισχύ της) προσπαθούν να προσχωρήσουν άμεσα (Τουρκία, Ρωσία) ή έμμεσα (Κίνα, ΗΠΑ) σε αυτήν.
Είναι όμως και μια ήπειρος, που μόνη της επιλέγει την αυτοκαταστροφή και τον διαμελισμό, υποκινούμενο σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ, που την φοβούνται.
Αντί λοιπόν να επιδιώκουμε τη σπουδαιότερη ένωση της ανθρώπινης πολιτικής ιστορίας, επιλέγουμε να την κατακρίνουμε, κατηγορώντας την ως υπεύθυνη για τα δεινά μας. Δεν παρατηρούμε καν πως για πρώτη φορά δεν έχει υπάρξει πόλεμος μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών για πάνω από 60 χρόνια και πως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, καθώς επίσης το βιοτικό επίπεδο των χωρών μελών της ΕΕ, είναι υψηλότερο από κάθε άλλη περιοχή του κόσμου!
Κατά την άποψή μου λοιπόν, η Ευρώπη έχει «προσβληθεί» από το κλασσικό σύνδρομο ενός ανθρώπου που, ενώ είναι ο ικανότερος, παράλληλα δε επιθυμητός ως ηγέτης, «απαρνιέται» τη θέση, επειδή φοβάται τις ευθύνες. Παράλληλα όμως προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από ότι τα τυχόν λάθη που αναπόφευκτα θα έκανε, αφήνοντας τη ηγεσία σε ανίκανα ή απάνθρωπα χέρια. Το ίδιο ισχύει και για τη πολιτική ζωή της χώρας μας, όπου οι ικανοί Έλληνες αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες για τις οποίες η φύση τους προορίζει, δημιουργώντας έτσι συνθήκες ανισορροπίας – κατ’ επέκταση δυστυχίες, λιμούς και πολέμους.
Ο ικανός ηγέτης δεν είναι ανώτερος ενός μαραγκού. Απλά είναι πιο σπάνιος. Όπως και ο χρυσός, ως σπάνιο είδος, έχει μεγαλύτερη αξία από το χαλκό. Ο χαλκός όμως έχει πολλαπλές χρήσεις, ενώ ο χρυσός καμία. Η σπανιότητα αυξάνει την αξία του. Έτσι και η ηγεσία δεν είναι πραγματικά ανώτερη δουλειά, είναι απλά πιο σπάνια, είναι απλά μια εργασία. Και οι γεννημένοι ηγέτες έχουν προικιστεί με το σχετικό χάρισμα από τη φύση για να το χρησιμοποιούν. Δεν είναι επιλογή τους, είναι ευθύνη τους.
