Η υποψήφια Ρωσία
Μολονότι πολλές ελπίδες τρέφονται στην αναρρίχηση της ρωσικής αυτοκρατορίας, προβάλλοντας την παράλληλα και ως πιθανό αντίπαλο δέος απέναντι στις ΗΠΑ (οι οποίες πλέον έχουν καταλήξει να είναι παγκοσμίως αντιπαθείς), θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του και τα ακόλουθα, εάν θέλει να εκφέρει αντικειμενικό πόρισμα-συμπέρασμα:
.
(α) Η Ρωσία είναι μια χώρα με «φρόνημα» παραδοσιακά απολυταρχικό – μοναρχικό (Τσαρική διοίκηση, Σοβιετική ένωση) και όχι δημοκρατικό. Κατ’ επέκταση, θα προσπαθεί να μειώνει συνεχώς τις ελευθερίες των πολιτών τις, καθώς επίσης των κρατών που θεωρεί μέρος της.
(β) Παράλληλα, η χώρα έχει αποδείξει πως είναι σε θέση να υπερβαίνει κάθε όριο, στη προσπάθειά της να κυριαρχήσει. Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, για παράδειγμα, οι θάνατοι που προκλήθηκαν από ρωσικά χέρια, υπερβαίνουν σημαντικά αυτούς που σκότωσαν οι Γερμανοί (ανάμεσά του και Πολωνοί, μια χώρα σλάβικη που ακόμη και σήμερα επιλέγει ως δεύτερη γλώσσα τη ρωσική, ενώ δέχεται μαθητές στα πανεπιστήμιά της, αρκεί να γνωρίζουν ρώσικα – και ας μη γνωρίζουν καν Πολωνικά).
.
Η επιλογή της Πολωνίας, της Ουκρανίας και των λοιπών πρώην μελών της Σοβιετικής Ένωσης να ενωθούν με την Ευρώπη, δεν είναι τυχαία. Δεν πρόλαβαν φαίνεται ακόμη να ξεχάσουν τα δεινά που πέρασαν στο παρελθόν – ενώ οι αναφορές για δήθεν δυτικόφιλους ηγέτες που κινούνται αντίθετα στη κοινή γνώμη, βρίσκονται πιθανότατα εκτός λογικών πλαισίων, αφού καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί, όταν η πλειοψηφία ενός λαού εμφανίζεται αντίθετη στις πολιτικές της.
Στην Ελλάδα αυτό γίνεται αντιληπτό, αφού ο λαός της είναι εκείνος που τελικά επιλέγει τις πολιτικές του ΔΝΤ και της Γερμανίας. Ας μην ξεχνάμε πως επανάσταση θεωρείται η ισχυρή αντίσταση, όπως πχ. αυτή της Ουκρανίας, που ενείχε σημαντικό αριθμό ανθρώπινων θυμάτων και όχι οι απλές ακίνδυνες διαδηλώσεις, πού μόλις που αγγίζουν τα όρια του απλού ξεσπάσματος. Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, επανάσταση χωρίς θύματα δεν υπήρξε. Το ίδιο ισχύει και για οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή.
Στα πλαίσια αυτά, θα πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός προτού προχωρήσει σε βιαστικά συμπεράσματα, όσον αφορά τον καλοπροαίρετο χαρακτήρα της χώρας – να μην «ψηφίσει» Ρωσία, ως διαμαρτυρία απέναντι στις ΗΠΑ (το λάθος που συχνά παρατηρούμε στην Ελλάδα, όπου επιλέγεται η ανεύθυνη αποδοχή κομμάτων, με μοναδικό και κοντόφθαλμο σκοπό τη διαμαρτυρία εναντίον της παρούσας κυβέρνησης).
Η Ρωσία πάντως φαίνεται πως επιθυμούσε και ακόμα επιθυμεί την ένωσή της με την Ευρώπη – πράγμα που δικαιολογείται από την εμπιστοσύνη που έδειξε, όταν επιλέχθηκε η σχεδόν αποκλειστική δική της επένδυση παροχής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.
Γνώριζε φυσικά πως η ταχύτατη επέκταση της στην Ευρώπη, θα αποτελούσε και τη μοναδική της ευκαιρία να «διώξει» τις ΗΠΑ από πάνω της. Και ενώ πρωτύτερα βρισκόταν μέτωπο προς μέτωπο με τις ΗΠΑ μονάχα από τη μια μεριά (και ευτυχώς με τη πρωτεύουσά της σε μακρινή απόσταση), τώρα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί.
Η πιθανή ένωση της Ουκρανίας με την Ευρώπη, αποτελεί ίσως το πρώτο βήμα της ένταξής της στο ΝΑΤΟ και κατ’ επέκταση της τοποθέτησης στα σύνορά της αντιπυραυλικών συστημάτων – καθιστώντας τη Ρωσία ακίνδυνη, όσον αφορά την πυρηνική της ισχύ (ως μη ειδικός σε στρατιωτικά θέματα, δεν γνωρίζω εάν η τοποθέτηση των γνωστών EMP’s στη περιοχή, θα ήταν σε θέση να μειώσει περαιτέρω ακόμη και την εδαφική στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας).
Η Ρωσία, με μικρή σχετικά οικονομία (σε σχέση με τον πλούτο και την εδαφική της έκταση) και με ΑΕΠ μόλις $2 τρις (όταν της Γερμανίας είναι $3,6 τρις, ενώ των ΗΠΑ $16,7 τρις), καθώς επίσης με ρυθμό ανάπτυξης κάτω από 1% (2013), προσπαθούσε τα τελευταία χρόνια να βρει δίοδο προώθησης των εξαγωγών της σε πρώτες ύλες.
.
Ρωσία – η εξέλιξη της ανάπτυξης της χώρας
.
Η Ευρώπη (ΗΠΑ?), ενώ αρχικά συμφωνούσε με την επέκταση των εμπορικών σχέσεων, «υποχρεώνοντας» τη Ρωσία σε ανάληψη σημαντικών επενδύσεων (επενδύσεις-δαπάνες που λόγω της μικρής της οικονομίας, δύσκολα ήταν σε θέση να αναλάβει και ας παρουσίαζε προσωρινή ανάπτυξη λόγω αυτών), διέκοψε εν συνεχεία είτε τα έργα (αγωγός Βουλγαρίας-Αυστρίας), είτε τη μερική παροχή (αγωγός Ουκρανίας-Ευρώπης), αφήνοντας τη Ρωσία στον αέρα και με επενδύσεις άνευ αξίας πλέον.
Στο σημείο αυτό, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αγωγός Nord Stream, που καταλήγει στη Γερμανία – θυμίζοντάς μας για άλλη μια φορά την αρχική κρυφή συμφωνία Γερμανίας-Σοβιετικής Ένωσης, την περίοδο της έναρξης του 2ου Παγκοσμίου πολέμου.
Σε πλήρη πλέον απόγνωση, η Ρωσία αποφάσισε απότομα να προχωρήσει σε συνεργασία με την Κίνα. Και μολονότι έχει ολοκληρωθεί ήδη ένας αγωγός παροχής πετρελαίου (ο αγωγός Ανατολικής Σιβηρίας – Ειρηνικού Ωκεανού, με το δεύτερο και τελικό στάδιο να έχει ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2012), η Ρωσία προχώρησε στη σύναψη 30ετούς συνεργασίας παροχής φυσικού αερίου.
.
Ο αγωγός (πετρελαίου) Ανατολικής Σιβηρίας – Ειρηνικού Ωκεανού (πηγή: Economist.com)
Στα μέσα του Ιουνίου, ο ενεργειακός γίγαντας Gazprom, ανακοίνωσε πως η ενεργειακή συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Κίνας για την παροχή φυσικού αερίου, έχει υπογραφεί. Η συμφωνία αφορά την κατασκευή ενός αγωγού από τη Σιβηρία προς την Κίνα – ένα εγχείρημα που θα στοιχίσει περί τα $55 δις στη Ρωσία και $22-25 δις στη Κίνα.
Το μερίδιο της επένδυσης από τη μεριά της Κίνας ($22-25 δις), είναι ουσιαστικά μια προκαταβολή για την παροχή φυσικού αερίου – ένα από τα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η συμφωνία έγινε βιαστικά και βεβιασμένα.
Δεύτερο στοιχείο που παρουσιάζει τη συμφωνία Ρωσίας-Κίνας ως μη πραγματικά ωφέλιμη για τη πρώτη, είναι η τιμή πώλησης που έχει οριστεί, σύμφωνα με δημοσιεύσεις της ρωσικής RIA Novosti (κρατικό ειδησεογραφικό δίκτυο), των Moscow Times και της Bloomberg (κατά μέσον όρο των παραπάνω) στα $350 ανά χίλια κυβικά μέτρα – σχεδόν 9% πιο χαμηλά από τη τιμή πώλησης στην Ευρώπη, που είναι τα $380,5 ανά χίλια κυβικά μέτρα.
Αρκετά στελέχη της ρωσικής διοίκησης (Moscow times) δηλώνουν προβληματισμένα με την συμφωνία, όχι τόσο λόγω του κόστους παροχής, άλλα λόγω της καθυστέρησης. Θυμίζουμε πως η κατασκευή του αγωγού προς τη Κίνα, θα διαρκέσει 6 χρόνια, “Διάστημα αρκετά μεγάλο, ώστε η Ευρώπη να προλάβει να βρει εναλλακτικές πηγές φυσικού αερίου και άρα να «καταρρίψει» το σχέδιο της Ρωσίας για κατανομή 50-50% της παροχής φυσικού αερίου, μεταξύ Δύσης και Ασίας“.
Η παραπάνω φράση διατυπώθηκε από ρωσικό στέλεχος στον ενεργειακό κλάδο και εκφράζει τον προβληματισμό, πως εάν πάψει η παροχή προς την Ευρώπη, η Ρωσία θα εξαρτάται υπερβολικά από το απολυταρχικό καθεστώς της Κίνας. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν πως μια συμφωνία Κίνας-Ρωσίας δεν είχε εκπληρωθεί στο παρελθόν (παρά τις πιέσεις για προώθηση συνεργασιών από τον Yeltsin ακόμη, τον πρώτο πρόεδρο της χώρας), καθώς η Κίνα απαιτούσε περισσότερα από όσα ήταν πρόθυμη να δεσμεύσει η Ρωσία.
