Η αραιοκατοικημένη τώρα «χώρα των στεπών», η Μποτσουάνα, η οποία είναι η μοναδική που έδιωξε το ΔΝΤ από την επικράτεια της (άρθρο), έχει στηρίξει την ανάπτυξη της στα διαμάντια – διοικούμενη όμως από μία πολύ ικανή κυβέρνηση, η οποία επενδύει τα υψηλά έσοδα σε έργα υποδομών, ειδικά στους τομείς της υγείας και της επικοινωνίας.
Σε αντίθεση δηλαδή με πολλές άλλες αφρικανικές χώρες, τα χρήματα δεν καταλήγουν στις τσέπες των πολιτικών και της εγχώριας ελίτ (κάτι που συνέβαινε δυστυχώς ανέκαθεν και στην Ελλάδα), αλλά στην πλειοψηφία του πληθυσμού – μέσω της ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους.
Ο πληθυσμός όμως των δύο αυτών χωρών είναι λιγότερος από το 0,5% των 1,2 δις Αφρικανών – οπότε δεν είναι αντιπροσωπευτικές για ολόκληρη την ήπειρο. Επομένως, δεν φαίνεται να είναι δικαιολογημένη η ευφορία των Βρετανών – ειδικά εάν κοιτάξει κανείς στις μεγάλες αφρικανικές μητροπόλεις πίσω από τα καινούργια κτίρια γραφείων που έχουν κατασκευαστεί στο κέντρο τους, όπου η κατάσταση δεν έχει αλλάξει καθόλου τις τελευταίες δεκαετίες.
Βέβαια αρκετοί αφρικανοί έχουν πλέον κινητό τηλέφωνο, αλλά οι υποδομές της ηπείρου ευρίσκονται ακόμη σε άθλια κατάσταση – αφού στις περισσότερες περιοχές δεν υπάρχουν καν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, ενώ δεν έχει κατασκευαστεί ένα σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο να διασχίζει ολόκληρη την Αφρική. Εκτός αυτού, δεν υπάρχουν αξιόπιστες ενεργειακές υποδομές, οπότε οι διακοπές ρεύματος είναι ο κανόνας στις περισσότερες χώρες – με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει σταθερή βιομηχανική παραγωγή.
Με δεδομένο δε το ότι, κατά μέσον όρο το 10% του ΑΕΠ των χωρών δαπανάται για πολεμικό εξοπλισμό, τα χρήματα που απομένουν για τη δημιουργία υποδομών είναι ελάχιστα – οπότε δεν είναι τόσο παράδοξο το γεγονός ότι το κόστος μεταφοράς στη Γκάνα, για παράδειγμα, είναι τριπλάσιο από αυτό στην Ταϊλάνδη, με αποτέλεσμα το «ενδοαφρικανικό» εμπόριο να αποτελεί μόλις το 10% των εξαγωγών της κάθε χώρας.
.
Η Βιομηχανία
Η ήπειρος, πενήντα περίπου χρόνια μετά την ανεξαρτησία των πρώτων κρατών της, είναι ακόμη απολύτως μη ανταγωνίσιμη, όσον αφορά τα προϊόντα που παράγει. Η βιομηχανία της είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, αφού οι αποικιοκράτες, οι «δυνάμεις κατοχής» δηλαδή του παρελθόντος, εμπόδιζαν τη δημιουργία της – με αποτέλεσμα να είναι απολύτως εξαρτημένη η κάθε χώρα από κάποια πρώτη ύλη, την οποία εξάγει σχεδόν πάντοτε ακατέργαστη.
Για παράδειγμα, στο Κονγκό και στη Ζάμπια η πρώτη αυτή ύλη είναι ο χαλκός, στο Καμερούν και στην Ακτή Ελεφαντοστού το κακάο, στην Αγκόλα και στη Νιγηρία το πετρέλαιο, ενώ στο Νίγηρα ή στη Ναμίμπια το ουράνιο.
Μέχρι σήμερα λοιπόν, η μαύρη ήπειρος παράγει μόνο το 1% των έτοιμων προϊόντων παγκοσμίως, ενώ δεν έχει καθόλου βιομηχανοποιηθεί. Ακόμη δε και η γεωργία υποφέρει – αφού οι 35 από τις 48 αφρικανικές χώρες είναι εισαγωγείς τροφίμων. Εκτός αυτού, η αρπαγή γης εκ μέρους των δυτικών πολυεθνικών τεράτων, για την παραγωγή των θανατηφόρων για τους αγρούς βιολογικών καυσίμων (ανάλυση) ή μεταλλαγμένων προϊόντων, αυξάνει ακόμη περισσότερο την εξάρτηση από τις εισαγωγές, εντείνοντας παράλληλα την επισιτιστική κρίση (ανάλυση) – με αποτέλεσμα το μερίδιο της Αφρικής στις εξαγωγές τροφίμων παγκοσμίως να έχει μειωθεί κατά 50%, σε σχέση με τη δεκαετία του ’70 (στο 4%).
.
Αφρική – η εξέλιξη των εισαγωγών τροφίμων (κόκκινο) και των εξαγωγών (μπλε)
.
Συνεχίζοντας, κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως θα λυθεί το πρόβλημα της τεράστιας ανεργίας στη χώρα, όταν εμποδίζεται η βιομηχανική παραγωγή από τους αποικιοκράτες του παρελθόντος – κάτι που ισχύει προφανώς και για την Ελλάδα, αφού η μοίρα μίας αποικίας είναι η απόλυτη εξάρτηση της από τις εισαγωγές έτοιμων προϊόντων, ακόμη και τροφίμων. Πόσο μάλλον όταν προβλέπεται να αυξηθεί ο πληθυσμός της Αφρικής κατά 50% έως το 2050 – στα 2,7 δις ανθρώπους οι οποίοι, εάν δεν αλλάξουν ριζικά οι συνθήκες, θα εισβάλλουν μαζικά στην Ευρώπη, με όποιον τρόπο μπορέσουν (ανάλυση).
Από το παράδειγμα δε της Γκάνας, η οποία επέβαλλε αυστηρούς συναλλαγματικούς ελέγχους, δυσχεραίνοντας τις εργασίες των εγχωρίων και ξένων εμπόρων, λόγω του υψηλού κόστους των εισαγωγών προϊόντων που χρειάζεται για την οικοδόμηση μίας δικής της πετρελαϊκής βιομηχανίας, με αποτέλεσμα όμως να μην μπορεί να εξισορροπηθεί το κόστος εισαγωγών από τις εξαγωγές κακάο και χρυσού (το 75% των εξαγωγών της χώρας), οπότε να είναι αρνητικό το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα) συμπεραίνεται ότι, οι δυσκολίες βιομηχανοποίησης είναι τεράστιες – με αποτέλεσμα η εξάρτηση από τις τοκογλυφικές αγορές να εξαφανίζει, μέσω των τόκων, τις προοπτικές της χώρας.
.
Γκάνα – ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (σε εκ. δολάρια Αμερικής)
.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πλούσια ουσιαστικά Τανζανία, στην οποία τα αποθέματα της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τα οποία έχουν εξαγορασθεί από την Κίνα, αποσταθεροποιούν τη μέχρι σήμερα σχετικά σταθερή πολιτική της κατάσταση – επειδή οι αγρότες υποφέρουν από τις εγκληματικές πρακτικές των Κινέζων, οι οποίοι κατασκευάζουν τους αγωγούς μεταφοράς ενέργειας.
Τα αποτελέσματα της εξαγοράς του ιταλικού λιμανιού από την Cosco (ανάλυση), τα οποία θα διαπιστώσουμε δυστυχώς σύντομα και στον Πειραιά, καθώς επίσης οι ανοησίες περί επενδύσεων 6,5 δις € εκ μέρους των Κινέζων στην Ελλάδα (όπου τα 4 δις € αφορούν ουσιαστικά δάνεια προς τους Έλληνες εφοπλιστές, με στόχο την κατασκευή των πλοίων τους στην Κίνα), τεκμηριώνουν το ότι, οι επενδυτές αυτής της χώρας αναζητούν όπως οι γύπες πτώματα, για να τα κατασπαράξουν – κοιτώντας αποκλειστικά και μόνο το δικό τους συμφέρον.
