Οι απεργίες στην Κίνα - The Analyst
ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Οι απεργίες στην Κίνα

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

web.jpg

Θέλοντας να αποφύγουν τα προβλήματα οι «κόκκινοι μανδαρίνοι», έχουν επιλέξει να εισάγουν στη χώρα μία ευρωπαϊκή ουσιαστικά ιδέα: τη μεγαλύτερη συμμετοχή των εργαζομένων, στις αποφάσεις της διοίκησης των επιχειρήσεων

 (To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

Η Κίνα είναι μία περίπτωση «γενετικά μεταλλαγμένου κομμουνισμού», ο οποίος αναπτύσσεται εις βάρος των εργαζομένων και «επί πιστώσει» – αφού στην αρχή της χιλιετίας τα χρέη που εκκρεμούσαν  στις πιστωτικές αγορές ήταν της τάξης του 1 τρις $, ενώ σήμερα έχουν εκτοξευθεί στα 25 τρις $. Προφανώς, κανένα οικονομικό σύστημα δεν μπορεί να παραμείνει σταθερό και βιώσιμο, όταν το χρέος που κυκλοφορεί αυξάνεται κατά 25 φορές, μέσα σε 14 μόλις χρόνια.

Ο υπερβολικός δανεισμός, οι επενδύσεις σε νέες κατασκευές, καθώς επίσης η κερδοσκοπία στην Κίνα είναι αδύνατον να συνεχίζονται στο διηνεκές – ακόμη και αν το «θολό» καθεστώς της, ο κόκκινος καπιταλισμός, μέσω του οποίου ελέγχεται η ελεύθερη αγορά από ένα ιεραρχικά δομημένο, απολυταρχικό κράτος, δεν θέλει να το παραδεχθεί.

Το σφάλμα, το οποίο ίσως αποδειχθεί μοιραίο για την Κίνα είναι το ότι, η κολοσσιαία άνοδος της οικονομίας της, δεν είναι συμμετρική – ενώ η προθυμία, με την οποία το κράτος βοήθησε την αύξηση των εξαγωγών μετά το 1994, καθώς επίσης την έκρηξη των υποδομών μετά το 2008, δεν αποδεικνύουν πως έχει «εφευρεθεί» ένα ανώτερο μοντέλο διακυβέρνησης.

Δυστυχώς, ο κινεζικός πληθυσμός δεν μπορεί να αποδεχθεί την αλήθεια – να αντιμετωπίσει κατάματα την πιστωτική υπερβολή, καθώς επίσης τη φούσκα ακινήτων, λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση τους. Νομίζει πως μπορεί να ζει σε μία μόνιμη γιορτή δανεισμού και κερδοσκοπίας, επειδή το κράτος δεν πρόκειται να επιτρέψει την τιμωρία του – το σπάσιμο της φούσκας και τη χρεοκοπία επιχειρήσεων

Το γεγονός αυτό, εάν δεν διορθωθεί σύντομα, θα οδηγήσει τη χώρα σε μία μη ανατρέψιμη κατάσταση, όπου θα αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει η πυρκαγιά στο χάρτινο οικοδόμημα που έχει κατασκευασθεί, χωρίς καμία οικονομική λογική – όπως έχει συμβεί σε πολλές άλλες χώρες στο παρελθόν.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι έξι σημαντικότερες φούσκες της σύγχρονης εποχής – με την 7η να αναμένεται σύντομα, πιθανότατα στην Κίνα.

.

Οι έξι σημαντικότερες φούσκες της σύγχρονης εποχής

Οι έξι σημαντικότερες φούσκες της σύγχρονης εποχής

.

Συνεχίζοντας, όπως είχαμε προβλέψει πριν από αρκετά χρόνια, η αναδιανομή των εισοδημάτων σε καθεστώς παγκοσμιοποίησης, «επιτάσσει» την μείωση των μισθών των εργαζομένων στις αναπτυγμένες οικονομίες, καθώς επίσης την αύξηση τους στις αναπτυσσόμενες – έως το σημείο σύγκλισης τους. Αυτό αφορά βέβαια μόνο τους χαμηλόμισθούς εργαζομένους και όχι τις ανώτερες εισοδηματικές τάξεις, οι οποίες γίνονται συνεχώς πλουσιότερες – ιδιαίτερα η παγκόσμια ελίτ.

Η συμβολή της Κίνας στην αναδιανομή αυτή είναι πολύ σημαντική – επειδή, με δεδομένο το ότι οι αμοιβές των εργαζομένων σε πολλές αναπτυγμένες οικονομίες έχουν αγγίξει ήδη τα κατώτερα όρια τους, απαιτείται πλέον η «μονομερής» αύξηση των κινεζικών μισθών. Κάτι τέτοιο φαίνεται πραγματικά να συμβαίνει, κρίνοντας από το ότι οι εργαζόμενοι στην Κίνα υπερασπίζουν σήμερα τα συμφέροντα τους πιο ενεργητικά από ποτέ.

Ειδικότερα, οι απεργίες στη Νότια Κίνα κλιμακώνονται, με αποτέλεσμα οι ζημίες της βιομηχανίας να φτάνουν σε επίπεδα ρεκόρ – ενώ η κινεζική κυβέρνηση προσπαθεί να κατευνάσει τους εργαζομένους.

Για παράδειγμα, η απεργία στον μεγαλύτερο παραγωγό υποδημάτων παγκοσμίως, δημιούργησε τεράστια παράπλευρα προβλήματα στην Κίνα – μεταξύ άλλων στους οδηγούς αυτοκινήτων, οι οποίοι έμειναν ακινητοποιημένοι στις δεκάδες διασταυρώσεις των δρόμων, γύρω από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις (Dongguan), επειδή 30.000 εργαζόμενοι διαδήλωναν, απαιτώντας την πληρωμή κοινωνικών παροχών.

Στα πλαίσια αυτά, η παραγωγή παπουτσιών της Nike, της Adidas ή της Puma σημείωσε μία γιγαντιαία πτώση, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στις δυτικές πολυεθνικές. Οι διαδηλωτές είχαν την κάλυψη της κινεζικής κυβέρνησης, η οποία θέλει να αποφύγει πάση θυσία τις κοινωνικές αναταραχές.

Με τον τρόπο αυτό σημειώνεται στη χώρα μία αντιστροφή της τάσης, μεταξύ της εργασίας και του κεφαλαίου – ενώ οι εργαζόμενοι επιλέγουν πλέον τους εκπροσώπους τους σε εργατικά συνδικάτα, τα οποία απαιτούν διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες. Η κυβέρνηση δε φαίνεται πως έχει κατανοήσει ότι, η καταστολή στην εποχή του διαδικτύου δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να σταματήσει τις «ταξικές» εξεγέρσεις – με το υπουργείο εργασίας να τοποθετείται ανοιχτά υπέρ των απαιτήσεων των εργαζομένων.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */