Ιστορική αναδρομή
Πριν ενσωματωθεί η Ουκρανία στη ρωσική αυτοκρατορία, ανήκε για τρείς και τέσσερις διαδοχικά αιώνες στο Βασίλειο της Πολωνίας-Λιθουανίας. Μέσω της «Πολωνικής Ουκρανίας» συντελέσθηκε η «δυτικοποίηση» της Ρωσίας το 17ο αιώνα. Όταν στα μέσα του ίδιου αιώνα οι Ουκρανοί κοζάκοι απελευθέρωσαν τη χώρα τους από την Πολωνία, ιδρύοντας μία δική τους ανεξάρτητη «ηγεμονία» (Hetmanat), τέθηκαν μόνοι τους, το 1654, κάτω από τον τσάρο της Ρωσίας.
Το Hetmanat, το οποίο περιελάμβανε την περιοχή στην αριστερή όχθη του Δνείπερου (Dnepr, με το Κίεβο στη δεξιά όχθη), αποτελούσε μία περιοχή της ρωσικής αυτοκρατορίας, με πολύ μεγάλη αυτονομία. Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, το Hetmanat διαλύθηκε και με το διαχωρισμό της Πολωνίας, τα περισσότερα ουκρανικά εδάφη (με εξαίρεση τη Γαλικία και την Μπουκοβίνα) έγιναν ρωσικά, με τη Ρωσία τότε να έχει αναδειχθεί σε μία μεγάλη δύναμη.
.
.
Την ίδια χρονική περίοδο η σημερινή ανατολική και νότια Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, αποικήθηκε από ουκρανούς και ρώσους γεωργούς, κάτω από ρωσική ηγεμονία. Η έμφαση λοιπόν που δίνει η Ρωσία σήμερα στις περιοχές αυτές της Ουκρανίας, καθώς επίσης στην υπόλοιπη χώρα, έχει βαθιές ιστορικές ρίζες.
Περαιτέρω η ρωσική αυτοκρατορία είχε εγγυηθεί στις περισσότερες χώρες που είχε επεκταθεί, όπως στη Βαλτική, στη Φιλανδία και κάποτε στην Πολωνία, μεγάλη πολιτική και πολιτισμική αυτονομία. Αντίθετα, η Ουκρανία ενσωματώθηκε απ’ ευθείας στη ρωσική δημόσια διοίκηση, ενώ οι Ουκρανοί ευγενείς «εκρωσίαθηκαν», με την ουκρανική γλώσσα να θεωρείται διάλεκτος των χωρικών.
Η ρωσική κυβέρνηση δεν αναγνώρισε καν τους Ουκρανούς σαν αυτόνομο λαό, αλλά ως ένα μέρος ενός «πανρωσικού» έθνους, το οποίο αποτελούταν από Μεγάλους Ρώσους, Μικρούς Ρώσους (Ουκρανούς) και Λευκορώσους. Όταν δε στα μέσα του 19ου αιώνα ξεκίνησαν τα πρώτα εθνικιστικά κινήματα στην Ουκρανία, η Ρωσία αντέδρασε με μέτρα καταστολής τους και με την αιτιολογία πως απειλούταν η συνοχή του πανρωσικού έθνους.
Απαγορεύθηκε λοιπόν η χρήση ουκρανικών γραπτών, τα ουκρανικά σχολεία, καθώς επίσης η αναφορά στο όνομα «Ουκρανία». Όταν δε η τσαρική αυτοκρατορία κατέρρευσε από τη ρωσική επανάσταση και η Ουκρανία διακήρυξε, όπως οι άλλες χώρες, την ανεξαρτησία της, καταλήφθηκε σχεδόν αμέσως από τον κόκκινο στρατό.
Αργότερα, η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης αναγνώρισε την Ουκρανία ως έθνος, προωθώντας αρχικά την ουκρανική γλώσσα. Μετά το 1930 όμως η Ουκρανία υποβαθμίσθηκε στη μικρή αδελφή της Ρωσίας, η οποία εξουσιαζόταν από το μεγάλο Ρώσο αδελφό, με αποτέλεσμα να επαναληφθεί ο «εκρωσισμός» της.
Οι σχέσεις λοιπόν των δύο χωρών επηρεάζονται μέχρι σήμερα από την ιμπεριαλιστική τους κληρονομιά. Πολλά δε κοινωνικά στρώματα της Ρωσίας δεν αποδέχονται την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, αντιμετωπίζοντας την όπως στο παρελθόν, με την ουκρανική γλώσσα να θεωρείται ως ρωσική διάλεκτος.
.
Το μεγαλύτερο λάθος της Δύσης
Ίσως αναδειχθεί στο μεγαλύτερο λάθος της Δύσης η σημερινή διαχείριση της κρίσης, με την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία. Η αιτία θα είναι το ότι έφερε πιο κοντά την Κίνα με τη Ρωσία, με την τελευταία να χαρακτηρίζει ως «Άγιο Δισκοπότηρο» την ενεργειακή συμφωνία με την Κίνα, την οποία επιδιώκει από πολλά χρόνια τώρα. Η συμφωνία αυτή θα στείλει «γεωπολιτικά κύματα σοκ» στον πλανήτη.
Εάν συμβεί, παράλληλα με τη σύνδεση του ρουβλίου με το γουάν, τότε θα ενωθεί η μεγαλύτερη ενεργειακή δύναμη του πλανήτη, με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή. Επίσης ο συντελεστής παραγωγής «ενέργεια», Φύση εν προκειμένω, με το συντελεστή παραγωγής «Εργασία», οπότε θα λείπει μόνο το τρίτο σκέλος, το «Κεφάλαιο».
Είναι όμως αυτονόητο το ότι θα ακολουθήσει, αφού πάντοτε το Κεφάλαιο επιλέγει να «δένει με τα δεσμά του γάμου» τη Φύση με την Εργασία. Αυτό θα σήμαινε φυσικά τη μαζική εκροή κεφαλαίων από τη Δύση, οπότε την απόλυτη καταστροφή της.
.
Ιάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr
.
Σχετικά άρθρα:
