Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΝΤ
Περαιτέρω, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 συνέβη η «αλλαγή παραδείγματος» – όσον αφορά τη στάση του ΔΝΤ. Ειδικότερα, από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά το ΔΝΤ έπαψε να περιμένει το μήνυμα ή την παράκληση οικονομικής βοήθειας εκ μέρους κάποιας χώρας – αποφασίζοντας να απευθύνεται το ίδιο στα κράτη που θεωρούσε «αδύναμα», προσφέροντας τους βοήθεια έναντι πολλαπλών ανταλλαγμάτων (ιδιωτικοποιήσεις κλπ.).
Εγκατέλειψε επομένως την παθητική, αμυντική στρατηγική του, αντικαθιστώντας την με την ενεργητική και επιθετική – ενώ πολύ συχνά η επιθετική του προσέγγιση γινόταν μέσω ιδιωτικών ή ημικρατικών «φορέων», οι οποίοι προετοίμαζαν το έδαφος, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες δραστηριοποίησης του.
Στα πλαίσια αυτά ορισμένες χώρες, οι εκπρόσωποι τους ουσιαστικά (υπουργοί, βουλευτές, κυβερνήσεις κοκ.), έπρεπε να πεισθούν να ζητήσουν τη βοήθεια του ΔΝΤ – ή να την προκαλέσουν, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας (σενάριο). Ένα σημαντικό μέρος δε της προσπάθειας να πεισθούν τα εκάστοτε θύματα του ΔΝΤ, συντελείται αναμφίβολα με τη βοήθεια της «προεκτεινόμενης Οικονομετρίας» – η οποία είναι μέρος της οικονομικής επιστήμης, ασχολούμενη με (θεωρητικά) εμπειρικά μοντέλα, μεταξύ των οποίων με επενδυτικές και καταναλωτικές διαδικασίες.
Ειδικό ενδιαφέρον για το ΔΝΤ είχε και έχει ακόμη η ύπαρξη ενεργειακών αποθεμάτων σε μία χώρα, λόγω της σημασίας τους για τις πολυεθνικές εταιρείες. Ένα αρκετά επεξηγηματικό παράδειγμα του υπόγειου τρόπου λειτουργίας του ΔΝΤ, είναι αυτό της Αγκόλας – η οποία διαθέτει μεγάλες παραγωγικές πηγές. Το ΔΝΤ αρνήθηκε μεν τη βοήθεια που του ζήτησε η χώρα, προτείνοντας της όμως μία πολυεθνική του τομέα της αγροτικής καλλιέργειας.
Η πολυεθνική αυτή εφοδίασε την Αγκόλα με σπόρους καλαμποκιού, χωρίς να απαιτήσει την πληρωμή τους – δωρεάν δηλαδή. Είναι μάλλον περιττό να αναφέρουμε ότι επρόκειτο για «υβριδικούς σπόρους καλαμποκιού», οι οποίοι ήταν πολύ ανθεκτικοί απέναντι στις κλιματικές συνθήκες, παράγοντας μεταλλαγμένους καρπούς.
Φυσικά δεν ήταν κατάλληλοι για να παράγουν νέους σπόρους, οπότε η χώρα είναι έκτοτε υποχρεωμένη να αγοράζει τους σπόρους από την συγκεκριμένη πολυεθνική. Με τον τρόπο αυτό τα αδύναμα κράτη, η πολιτική τους και ο λαός τους γίνονται οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένα – υποχρεωμένα πλέον να υπακούουν τους κυρίαρχους του σύμπαντος.
Ένα άλλο παράδειγμα από την Ασία (Sri Lanka) τεκμηριώνει το ότι, οι περισσότερες χώρες σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά τους κινδύνους της ανάμιξης του ΔΝΤ στο εσωτερικό τους – την απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας τους, καθώς επίσης τη ληστεία των ενεργειακών αποθεμάτων τους (μέσω της σκόπιμης υπερχρέωσης τους, με τη βοήθεια των παραποιημένων στατιστικών, της πιστοληπτικής υποβάθμισης, των επιθέσεων των κερδοσκόπων κοκ.).
Αναλυτικότερα, στη Sri Lanka έκλεισε πριν από μερικά χρόνια το υποκατάστημα του ΔΝΤ – ενώ έκτοτε η συγκεκριμένη χώρα, καθώς επίσης πολλές άλλες ασιατικές, αναζητούν πλέον συνεργασία με τις γειτονικές χώρες, έτσι ώστε να μην χρειαστούν ποτέ ξανά τη «βοήθεια» του ΔΝΤ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι, η «αλλαγή παραδείγματος» δεν συνέβη μόνο εντός του ΔΝΤ, αλλά και στις χώρες πρώην θύματα του – στην Ασία, στην Αφρική, καθώς επίσης στη Ν. Αμερική.
Δυστυχώς όμως για εμάς τους Ευρωπαίους, οι μπράβοι των τοκογλύφων «υποχρεώθηκαν», εκδιωκόμενοι από τον υπόλοιπο πλανήτη, να εισβάλλουν στην ήπειρο μας – η οποία αποτελεί έναν μάλλον ιδανικό προορισμό, έχοντας τη δυνατότητα να «κατασιγάσει» την αχόρταγη πείνα τους.
.
ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΝΤ
Ουσιαστικά θεωρείται πως το ΔΝΤ, όταν αποφασίζει να «βοηθήσει» κάποια χώρα που «αιτείται» τη συνδρομή του, έχει σαν κύριο στόχο την εξασφάλιση των πιστωτών της – ιδιαίτερα των τραπεζών και δη των αμερικανικών. Πρόκειται λοιπόν για ένα «σύνδικο πτώχευσης», ο οποίος δεν ασχολείται καθόλου με την δημιουργία προϋποθέσεων δημιουργίας πλούτου, στις χώρες που εισβάλλει.
Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την «ποιότητα» των μέτρων που προτείνει, πόσο μάλλον από το ότι δεν «υπεισέρχεται» καν στη διαδικασία να προσαρμόσει τα μέτρα στις ιδιαιτερότητες της εκάστοτε χώρας – ακολουθώντας σταθερά την ίδια πολιτική για όλες ανεξαιρέτως.
Η πλέον αντιπροσωπευτική καταστροφή που προκάλεσε το ΔΝΤ σε μία χώρα, είναι αυτή της Αργεντινής – στην οποία επέβαλλε μία οικονομική και χρηματοπιστωτική πολιτική που εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των ξένων τραπεζών (των αμερικανικών εν προκειμένω).
Το ΔΝΤ εξανάγκασε την κυβέρνηση της χώρας να μειώσει μαζικά τις δαπάνες στην Παιδεία, στην Υγεία και στην κοινωνική περίθαλψη (συντάξεις κλπ), να απελευθερώσει τις εισαγωγές, να ιδιωτικοποιήσει όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, να μειώσει κάθε είδους παροχές και τόσα πολλά άλλα, που είναι αμφίβολο εάν ποτέ μπορέσει η Αργεντινή να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα – γεγονός που τεκμηριώνεται σήμερα, όπου η χώρα κινδυνεύει ξανά να χρεοκοπήσει. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Τουρκία, όπως επίσης σε πολλές άλλες χώρες.
Όπως συζητείται δε ευρύτερα, κάθε φορά που ένας υπουργός κάποιας χώρας πηγαίνει στην Ουάσινγκτον, για να ζητήσει «γονυπετής» την καθυστέρηση της πληρωμής κάποιας δόσης δανείου, οι «γύπες» του ΔΝΤ αποσπούν ακόμη ένα κομμάτι από τις σάρκες της χώρας του – κάποια βιομηχανία δηλαδή από τον ιδιωτικό ή από το δημόσιο τομέα της.
Η μέθοδος είναι πάντοτε η ίδια: Το ΔΝΤ απαιτεί (και επιβάλλει) την πώληση μίας εταιρείας ενός κερδοφόρου τομέα της χώρας, σε μία πολυεθνική επιχείρηση (κατά προτίμηση αμερικανική) – αφήνοντας τελικά στο κράτος όλες τις ζημιογόνες, γεγονός που φυσικά το οδηγεί στην υποδούλωση και εξαθλίωση των Πολιτών του.
Ένα δεύτερο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη ασιατική κρίση, όπου μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες έμειναν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι – από τη Νότια Κορέα μέχρι την Ινδονησία. Το ΔΝΤ, όταν ζητήθηκε η βοήθεια του για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση (η οποία διογκώθηκε μετά την γνωστή ανάμιξη των διεθνών κερδοσκόπων, όπως του G.Soros), επέβαλλε σε όλες τις χώρες αυστηρή δημοσιονομική/συναλλαγματική «πειθαρχία», δραστική μείωση των κοινωνικών δαπανών και περιορισμό των επιχειρηματικών πιστώσεων.
Φυσικά ή ύφεση ήταν «εκρηκτική», η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη, τα φάρμακα στα νοσοκομεία εξέλειψαν εντελώς, χιλιάδες άνθρωποι έμειναν στο δρόμο, ενώ η πείνα και ο υποσιτισμός κατέστρεψαν εντελώς μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας εισοδηματικής τάξης, η οποία είχε αναπτυχθεί κατά τη δεκαετία του 1980, σχεδόν εξαφανίσθηκε. Ως συνήθως, οι τάξεις που υπέφεραν περισσότερο ήταν οι χαμηλότερες εισοδηματικές, οι οποίες στην κυριολεξία έμειναν χωρίς καμία κρατική μέριμνα – πάντοτε με εντολές του ΔΝΤ.
.
ΤΟ ΔΝΤ ΣΗΜΕΡΑ
Όταν αυστριακός πολιτικός, ο οποίος ηγείται του ακροδεξιού, εθνικιστικού, καθώς επίσης αντιευρωπαϊκού κόμματος της χώρας (FPO – Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας, 26,2% των ψήφων, δεύτερη ισχυρότερη πολιτική παράταξη της Βιέννης), ερωτήθηκε εάν η Αυστρία, όταν εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, θα έπρεπε να πάψει να είναι μέλος του ΔΝΤ, απάντησε «Ασφαλώς όχι».
Ο σκοπός της ερώτησης ήταν να αποδείξει ότι, ακόμη και εκείνοι οι πολιτικοί ηγέτες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από ακροδεξιές, ναζιστικές, αντιδραστικές και εξτρεμιστικές γενικότερα ιδέες, θεωρούν υποχρεωτική, «θέλημα Θεού» καλύτερα τη συμμετοχή μίας χώρας στο ΔΝΤ – ενώ απλά και μόνο η αναφορά του ονόματος του «Ταμείου», τους προκαλεί φόβο και δέος.
Ένας άλλος πολιτικός σε μία διπλανή χώρα, ο ηγέτης της Ουγγαρίας, διεξάγει πεισματικά έναν αμυντικό πόλεμο εναντίον του ΔΝΤ – αρνούμενος να υποταχθεί στις απαιτήσεις των μπράβων των τοκογλύφων, οι οποίοι θέλουν να επιβάλλουν στη χώρα του τα γνωστά τους μέτρα, έναντι των δανείων που χρειάζεται.
Κάτι ανάλογο είχε προσπαθήσει στο παρελθόν και η πρώην Γιουγκοσλαβία, η οποία τελικά δέχθηκε τη στρατιωτική επίθεση του ΝΑΤΟ, με τα γνωστά επακόλουθα και το διαμελισμό της – υπενθυμίζοντας μας τη ρήση, σύμφωνα με την οποία, όταν μία χώρα αντιστέκεται στο ΔΝΤ, ακολουθεί η στρατιωτική εισβολή του ΝΑΤΟ (άμεσα ή έμμεσα).
Η ΕΚΤ με τη σειρά της, όπως η Γερμανία στο παρελθόν στην περίπτωση της Ελλάδας, στην ανακοίνωση της που αφορούσε τη διάσωση των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης, ανέφερε με δήθεν αδιάφορο τόνο ότι, είναι απαραίτητη η συμμετοχή του ΔΝΤ, όσον αφορά την τήρηση των μέτρων λιτότητας που συμφωνούνται – με αποτέλεσμα να λάβει «σάρκα και οστά» η Τρόικα, η μαυροντυμένη ομάδα δράσης, η οποία «επιβλέπει» όλα τα προγράμματα διάσωσης.
Στην περίπτωση της Ισπανίας, απλά και μόνο η αναφορά του ονόματος του ΔΝΤ οδήγησε στην άρνηση της βοήθειας εκ μέρους της Ευρωζώνης – ενώ η Ιταλία, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα, συμπεριφέρθηκε ανάλογα.
Όλα τα παραπάνω τεκμηριώνουν με τον καλύτερο τρόπο πως το ΔΝΤ προκαλεί το φόβο και όχι το σεβασμό των «χωρών – μελών» του – οι οποίες γνωρίζουν πλέον πολύ καλά ότι, τα αποτελέσματα της εισβολής του δεν διαφέρουν καθόλου, από αυτά ενός συμβατικού πολέμου.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το «Ταμείο», το εκτελεστικό όργανο δηλαδή της Παγκόσμιας Τράπεζας, λειτουργεί προς όφελος της επέκτασης των πολυεθνικών επιχειρήσεων παγκοσμίως. Στα πλαίσια αυτά, με την ενεργό συμμετοχή των υπολοίπων οικονομικών «όπλων μαζικής καταστροφής» της υπερδύναμης (εταιρείες αξιολόγησης, τράπεζες, κερδοσκοπικά κεφάλαια, διεθνείς οικονομολόγοι κλπ), το ΔΝΤ «μετεξελίχθηκε» περαιτέρω.
Δηλαδή, «επιλύει» πλέον κρίσεις, τις οποίες συχνά το ίδιο προκαλεί – όπως σε κάποιο βαθμό στο παράδειγμα της χώρας μας, με τη βοήθεια της οποίας «εισέβαλλε» κυριαρχικά στην Ευρωζώνη, διευρύνοντας την «πελατεία» του.
Συνδυάζοντας δε δημιουργικά τις παλαιότερες με τις νέες του «πρωτοβουλίες», συνεχίζει να ανοίγει τις εκάστοτε «κλειστές» αγορές προς όφελος των πολυεθνικών, λεηλατεί κυριολεκτικά τις τοπικές επιχειρήσεις, επιβάλλει την ανεξέλεγκτη κίνηση των διεθνών τοκογλυφικών κεφαλαίων κλπ.
Κλείνοντας το δεύτερο μέρος της ανάλυσης μας, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, το ταμείο έχει ξεφύγει εντελώς από το ρόλο που του ανατέθηκε στο Bretton Woods. Πιστεύοντας λοιπόν ότι η πολιτική διαφθορά, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στην υπερβολική χρέωση της, δεν θα είχε «εξελιχθεί» σε τέτοιο βαθμό, εάν δεν είχε συνυπολογισθεί εκ μέρους τόσο των διαφθορέων (γερμανικών πολυεθνικών), όσο και των υπολοίπων δανειστών μας, η «ύπουλη προσφυγή» της χώρας μας στο ΔΝΤ, θεωρούμε ότι το «Ταμείο» είναι μέρος του προβλήματος – οπότε φυσικά δεν αποτελεί λύση για την Ελλάδα αλλά, αντίθετα, επιδεινώνει καθημερινά την κατάσταση της.
Εάν λοιπόν δεν εκδιωχθεί από τη χώρα μας, γεγονός που δεν συμπεραίνεται από τη στάση της κυβέρνησης, αλλά ούτε και από αυτήν της αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει μέλλον – ενώ τα ενεργειακά μας αποθέματα, όπως επίσης αυτά της Κύπρου, «εγγυώνται» τη μακρόχρονη παραμονή του. Υπενθυμίζουμε εδώ τα λόγια ενός πρώην οικονομολόγου του ΔΝΤ, έτσι ώστε να πάψουμε να διατηρούμε ουτοπικές ελπίδες:
“Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από δώδεκα χρόνια στο εξωτερικό, ως αξιωματούχος του «Ταμείου» – κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα σας και τα τεχνάσματα σας, εφορμούσα σαν αρπακτικό γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λοιπών λαών της Λατινικής Αμερικής.
Για μένα, η παραίτηση μου είναι μία ανεκτίμητη απελευθέρωση – επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι, θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων…. Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ που κυλάει σε ποτάμια ενώ, όταν στεγνώνει, σχηματίζει επάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο, για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα στο όνομα σας” (Badu).
.
Σχετικά άρθρα:
– Οι αρχιερείς της δύναμης (α)
– Οι αρχιερείς της δύναμης (γ)
– Οι αρχιερείς της δύναμης (δ)
.
