Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι αναπτυσσόμενες Οικονομίες – το δημόσιο χρέος των οποίων, ως επί το πλείστον, δεν ξεπερνάει το 60% του ΑΕΠ τους, έναντι 180% της Ελλάδας. Χωρίς περιττές λεπτομέρειες, οι δυσκολίες τους φαίνονται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί – επίσης η απίστευτη εξάρτηση τους από τα προγράμματα ρευστότητας (QE) της Fed, η οποία (εξάρτηση) είναι το αποτέλεσμα της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ στο εσωτερικό τους, όταν κάποτε αναγκάσθηκαν να ζητήσουν τη συνδρομή του.
.
Τα αποτελέσματα της εκάστοτε πολιτικής που ακολουθείται
.
Στο κέντρο του γραφήματος φαίνεται η σημασία της φερεγγυότητας – αφού η απώλεια της εμπιστοσύνης (Loss of Confidence) είναι αυτή που οδηγεί στην εκροή των διεθνών τοκογλυφικών κεφαλαίων, στην κατάρρευση των νομισμάτων, στην αύξηση του χρέους σε συνάλλαγμα, στην αδυναμία εξυπηρέτησης του και, τελικά, στο ΔΝΤ ή στη χρεοκοπία.
Προφανώς για την Ελλάδα, η οποία δεν έχει απλά συνδέσει το νόμισμα της με κάποιο άλλο, αλλά έχει υιοθετήσει ένα ξένο νόμισμα, τα προβλήματα θα ήταν εκθετικά μεγαλύτερα, εάν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – ειδικά μετά από έξι χρόνια ύφεσης, καθώς επίσης μετά από την εφαρμογή μίας εγκληματικής πολιτικής, η οποία κατέστρεψε εντελώς τον παραγωγικό της ιστό, οδήγησε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία, αύξησε κατακόρυφα την ανεργία, μείωσε δραματικά τη ρευστότητα, καθώς επίσης τις αξίες των περιουσιακών της στοιχείων κοκ.
Ας μην ξεχνάμε δε πως η πατρίδα μας δεν διαθέτει πλέον ούτε κεντρική τράπεζα, ούτε ιδιωτικές – ευρισκόμενη κυριολεκτικά στο έλεος των εισβολέων. Από αυτό και μόνο το γεγονός μπορεί να διαπιστώσει κανείς πόσο καλά σχεδιασμένη ήταν η εισβολή του ΔΝΤ – του δικαστικού κλητήρα και μπράβου ουσιαστικά των διεθνών τοκογλύφων.
Απλούστερα, χωρίς αεροπλανοφόρα, πόσο μάλλον με ελάχιστα, μισοκατεστραμμένα καράβια, δεν μπορεί να κερδηθεί καμία ναυμαχία – πόσο μάλλον όταν μαίνεται μία παγκόσμια καταιγίδα τεραστίων διαστάσεων, εντός της οποίας μπορούν να επιπλεύσουν μόνο τα πολύ μεγάλα υπερωκεάνια.
Ολοκληρώνοντας, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να είναι υποχρεωμένος κανείς να ζωγραφίζει με τόσο σκοτεινά, ζοφερά χρώματα το τοπίο της πανέμορφης, πάμπλουτης χώρας μας – πόσο μάλλον να διαπιστώνει αφενός μεν την έλλειψη προοπτικών για το μέλλον, αφετέρου πως είμαστε ακόμη στην είσοδο του τούνελ, αν και μας ανακοινώνεται ότι, φαίνεται το πρώτο φως στην έξοδο του.
Εν τούτοις, πρέπει να παραμένει κανείς ρεαλιστής – γνωρίζοντας πως είναι αδύνατη η επίλυση ενός προβλήματος, εάν δεν έχει προηγουμένως αποσαφηνισθεί το ίδιο το πρόβλημα, αντικειμενικά και με κάθε λεπτομέρεια. Φυσικά λύσεις υπάρχουν – κάποιες από τις οποίες έχουμε αναφέρει στην προηγούμενη ανάλυση μας.
Όμως οι λύσεις αυτές, όσο περνάει ανεκμετάλλευτος ο χρόνος και εμείς ασχολούμαστε με κάθε είδους ανοησίες (δημοτικές εκλογές, πολιτικά «κουτσομπολιά», καταγγελίες κενές περιεχομένου κλπ.), γίνονται αφενός μεν λιγότερες, αφετέρου δυσκολότερες στην εφαρμογή τους – ενώ κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν ή θα είναι ανεφάρμοστες.
Οι κενές περιεχομένου δε καταγγελίες εναντίον των Γερμανών, των μνημονίων κοκ., χωρίς δικό μας σχέδιο εξόδου από την κρίση, με δικά μας μέσα, είναι «άναρθρες κραυγές», κενές περιεχομένου – ένας λαϊκισμός και μία πολιτική δημαγωγία καλύτερα, με αποτέλεσμα να ζημιώνεται ακόμη περισσότερο η πατρίδα μας, χωρίς την παραμικρή ωφέλεια. Το νέο ρεκόρ ανεργίας (28%), ειδικά αυτή των νέων (61,4%) επιβεβαιώνει δυστυχώς τις διαπιστώσεις μας – ειδικά το ότι, η γενοκτονία συνεχίζεται.
Άλλωστε, έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι, με τους δανειστές, όπως και με τους κατακτητές, δεν συναλλάσσεσαι – είτε τους αποδέχεσαι όπως είναι, τηρώντας ακριβώς τις εντολές τους, είτε τους διώχνεις, με όλους τους κινδύνους και τις θυσίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
.
Υστερόγραφο: Ποιός τολμάει αλήθεια να δανείσει μία χώρα με βιώσιμα επιτόκια, όταν είναι βυθισμένη στην ύφεση, όταν η Πολιτική της αναφέρεται στη διαγραφή ή στην άρνηση πληρωμής των χρεών της, όταν δεν έχει αποφασίσει ούτε η ίδια, σχετικά με την παραμονή της ή μη στην Ευρωζώνη, καθώς επίσης όταν δεν έχει κανένα δικό της σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης;
Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση της «εκδικείται» τους Πολίτες της με υπέρογκους φόρους και με απάνθρωπα φορολογικά πρόστιμα ενώ, από την άλλη πλευρά οι Πολίτες, σχεδόν στο σύνολο τους, είναι εχθρικά διακείμενοι απέναντι στο ίδιο τους το κράτος;
Περαιτέρω, ποιός τολμάει να δανείσει τις επιχειρήσεις μίας τέτοιας χώρας, πολλές από τις οποίες έχουν χρεοκοπήσει ή βρίσκονται στο δρόμο προς τη χρεοκοπία, πληρώνοντας τα υψηλότερα επιτόκια σε ολόκληρη την Ευρώπη, όταν βέβαια καταφέρνουν να δανειστούν (εις βάρος της ανταγωνιστικότητας τους) και αντιμετωπίζοντας παράλληλα μία συνεχώς μειωμένη ζήτηση ή απώλεια απαιτήσεων εκ μέρους των πελατών τους;
Συνεχίζοντας, ποιός αλήθεια τολμάει να δανείσει τα νοικοκυριά, τους υφιστάμενους και μελλοντικούς ανέργους δηλαδή, με εισοδήματα που διαρκώς μειώνονται, με περιουσιακά στοιχεία, η αξία των οποίων καταρρέει, με δυσκολίες επιβίωσης, με αδυναμία κατανάλωσης, με το φόβο της κατάσχεσης των κατοικιών τους, καθώς επίσης με πλήρη απαισιοδοξία για το μέλλον τους;
Τέλος, πως είναι δυνατόν η κυβέρνηση μίας τέτοιας χώρας να βλέπει φως στην άκρη του τούνελ, ελπίζοντας σε έναν νέο, βιώσιμο δανεισμό; Γιατί διασπείρει ψευδείς ελπίδες, ισχυριζόμενη πως έχει επιτύχει κάποιο πρωτογενές πλεόνασμα, όταν γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι μη επαναλαμβανόμενο, ενώ έχει κοστίσει το θάνατο της παραγωγικής και επιχειρηματικής δομής της χώρας, το μέλλον, καθώς επίσης την κοινωνική της συνοχή;
