ΕΣΧΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΘΕΝ – The Analyst

ΕΣΧΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΘΕΝ

Email this page.

Η οικονομία ενός κράτους, σε αντίθεση με αυτήν ενός νοικοκυριού, είναι «μηδενικού αθροίσματος» – με την έννοια ότι, οι δημόσιες δαπάνες (υγεία, παιδεία, συντάξεις, επενδύσεις κοκ.) είναι έσοδα των Πολιτών, ενώ οι δαπάνες των Πολιτών (κατανάλωση, επενδύσεις, άμεσοι και έμμεσοι φόροι) είναι έσοδα του κράτους.

Στα πλαίσια αυτά, όταν ένα κράτος έχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό του, τότε οι Πολίτες του έχουν πλεόνασμα και το αντίθετο – οπότε η αύξηση των δημοσίων χρεών σημαίνει ταυτόχρονα αύξηση των ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ η μείωση των δημοσίων χρεών, μείωση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών.

Επομένως, όταν μία χώρα επιλέγει ή υποχρεώνεται από τους δανειστές της να περιορίσει τα χρέη της, τότε ο λογαριασμός πληρώνεται υποχρεωτικά από τους Πολίτες της. Το θέμα βέβαια στην προκειμένη περίπτωση είναι ποιοί ακριβώς πολίτες της, ποιές εισοδηματικές ομάδες καλύτερα, αναλαμβάνουν τη συγκεκριμένη υποχρέωση – όπου συνήθως εξαιρείται η εκάστοτε πολιτική και οικονομική εξουσία, με το λογαριασμό να επιβαρύνει σχεδόν εξ ολοκλήρου τα αδύναμα, απροστάτευτα και μη οργανωμένα κοινωνικά στρώματα.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται σχεδόν απόλυτα στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων επειδή, με κριτήριο τα «έσχες χωρίς πόθεν» των πολιτικών, φαίνεται πως έχουμε το πιο πλούσιο κοινοβούλιο στην Ευρώπη – με τόσο μεγάλη ακίνητη περιουσία που νομίζει κανείς πως πρόκειται για εταιρείες real estate. Βλέποντας τόσο πλούτο δε οι Γερμανοί, εύλογα επιμένουν σε συνεχείς αυξήσεις των φόρων ακινήτων – ενώ πολύ λογικά δεν συναινούν σε διαγραφή χρεών.

Έχουμε επίσης την πιο καπιταλιστική αριστερή αντιπολίτευση του πλανήτη, με επενδύσεις σε κερδοσκοπικές ξένες τράπεζες, σε τοκογλυφικά κεφάλαια και σε πάμπλουτα συνταξιοδοτικά ταμεία – οπότε μάλλον δεν θα είναι εύκολο να πείσει τους δανειστές πως η Ελλάδα λιμοκτονεί και πρέπει να σταματήσουν τα μέτρα λιτότητας.

Από την άλλη πλευρά τώρα βλέπουμε έναν πολιτικό, με μία απίστευτη αλαζονεία του τύπου «ξέρεις ποιος είναι εγώ ρε;», να απαιτεί από τους γιατρούς, από επιστήμονες δηλαδή που έχουν επενδύσει πολλά χρόνια, κόπο και χρήματα για να σπουδάσουν, να εργάζονται για 1.000 € το μήνα, αποκλειστικά για το δημόσιο – όταν οι βουλευτές αμείβονται με πάνω από 8.000 €, χωρίς να τους απαγορεύεται ουσιαστικά η άσκηση δεύτερου επαγγέλματος (άρθρο).

Εάν δε κατανοήσει κανείς πως μόνο «τα καλύτερα μυαλά» μίας χώρας σπουδάζουν Ιατρική, κάτι που δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε τεκμηριωμένα για την εκάστοτε πολιτική στελέχωση του κράτους, τότε θα διαπιστώσει ανεμπόδιστα το μέγεθος της δεύτερης αυτής αδικίας – καθώς επίσης τα αίτια της «εκκωφαντικής αλαζονείας», η οποία είναι μία ασθένεια που δεν προσβάλλει σχεδόν ποτέ τα ικανά, τα έξυπνα και τα επαρκή άτομα μίας κοινωνίας.

Ελπίζουμε λοιπόν πως θα τοποθετηθούν όρια στην ανοησία, αφού διαφορετικά θα ψάχνουμε να βρούμε γιατρούς στην Ελλάδα, διαπιστώνοντας πως οι περισσότεροι έχουν φύγει στο εξωτερικό – όπως έχει συμβεί σε όλες σχεδόν τις χώρες που «επισκέφθηκε» το ΔΝΤ, λεηλατώντας τες και εξαθλιώνοντας τες.

Περαιτέρω, πολλοί συμπολίτες μας ετοιμάζονται να ψηφίσουν την Άνοιξη, για να στείλουν στην Ευρωβουλή τους πολιτικούς που θα επιλέξουν, επειδή προφανώς θα αγωνιστούν εκεί σωστά για τη σωτηρία της πατρίδας τους – με το «αζημίωτο» φυσικά, αφού τα εισοδήματα των Ευρωβουλευτών ξεπερνούν τα 40.000 € μηνιαία (άρθρο).

Αμέσως μετά τις εκλογές, οι περισσότεροι Έλληνες θα συνεχίσουν να παραπονιούνται, ισχυριζόμενοι ξανά πως υπεξαιρέθηκε η ψήφος τους – λόγω της μη τήρησης των προεκλογικών δεσμεύσεων, μετά από τα συνήθη «πυροτεχνήματα» που θα προηγηθούν.

Για παράδειγμα, ήδη ανακοινώνεται το μοίρασμα ενός πλεονάσματος που υπάρχει μόνο στη φαντασία της κυβέρνησης, όπως συμπεραίνεται, μεταξύ άλλων, από το ταμειακό έλλειμμα των 9,964 δις € που διαπίστωσε η Τράπεζα της Ελλάδας στο 11μηνο, έναντι  7,672 δις € το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2012. Επίσης, από τη μείωση των δημοσίων εσόδων, από την αύξηση των δαπανών κοκ.

Ολοκληρώνοντας, το πως θα έχουμε ανάπτυξη τo 2014, όταν προβλέπεται μείωση της κατανάλωσης, μείωση των ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων, καθώς επίσης «συγκράτηση» των εξαγωγών, είναι κάτι που πολύ δύσκολα κατανοούμε (μάλλον ως «Stournaromics» θα χαρακτήριζαν οι αμερικανοί τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, τις μελλοντικές προβλέψεις, τη μέθοδο και τη διαδικασία – κατά το αντίστοιχο «Abenomics» που χρησιμοποιούν για την Ιαπωνία).

Ειδικότερα, αφού το ΑΕΠ είναι το σύνολο όλων των παραπάνω συντελεστών, πως είναι δυνατόν όταν όλοι αυτοί οι συντελεστές προβλέπονται να είναι αρνητικοί, να συμβεί το θαύμα και να έχουμε θετικό αποτέλεσμα; Πόσο μάλλον με τραπεζικά «κόκκινα δάνεια» ύψους 29,3% του ΑΕΠ και με μέση πραγματική πτώση των τιμών των ακινήτων της τάξης του 37,6%; Ίδωμεν.

.

Υστερόγραφο:  Σύμφωνα με τη σημερινή γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt: «Παρά την κρίση, πολλοί Έλληνες πολιτικοί κολυμπούν στα χρήματα. Ο πρωθυπουργός, με καταθέσεις 300.000 € και 13 ακίνητα δεν ανήκει καν στους πλουσιότερους».

«Ο αντιπρόεδρος και η σύζυγός του διαθέτουν 26 ακίνητα, ο υπουργός ναυτιλίας 68, ενώ μία βουλευτής έχει μία ολόκληρη αυτοκρατορία από 156 ακίνητα. Ακόμη και ένας πρώην συνδικαλιστής δήλωσε 17 ακίνητα».

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα: --- (1) Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή). --- (2) Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×