Το φάντασμα του αποπληθωρισμού – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το φάντασμα του αποπληθωρισμού

Στα πλαίσια αυτά η τοποθέτηση του πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα έκανε αυτά που έπρεπε (πρωτογενές πλεόνασμα), οπότε η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τα υπόλοιπα, την εξυπηρέτηση των τόκων και των χρεολυσίων της χώρας μας δηλαδή, σαν να ήταν «πατέρας» μας, μόνο ως κακόγουστο αστεία μπορεί να θεωρηθεί.

Αρκεί να κατανοήσουμε ότι, με τον τρόπο αυτό η χώρα μας αποδέχεται εν λευκώ τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο, σε έναν υποψήφιο λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας του δηλαδή, για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της ανοησίας. Στο διάγραμμα που ακολουθεί αποτυπώνονται οι αντίστοιχες εξελίξεις στην Πορτογαλία – έτσι ώστε να έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα.

.

Πραγματικό εισόδημα (πράσινο) και ποσοστό ανεργίας (κόκκινο) στην Πορτογαλία. (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Πραγματικό εισόδημα (πράσινο) και ποσοστό ανεργίας (κόκκινο) στην Πορτογαλία.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Όπως φαίνεται, ενώ οι πραγματικοί μισθοί στην Πορτογαλία αυξήθηκαν το 2013, η ανεργία παρέμεινε σε σχετικά χαμηλά επίπεδα – γεγονός που σημαίνει ότι, οι αυξήσεις δεν λειτούργησαν αρνητικά. Αντίθετα, διατήρησαν τη ζήτηση και την κατανάλωση σε κάποιο ανεκτό βαθμό, οπότε περιόρισαν την απώλεια των θέσεων εργασίας.

 .

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΤ

Περαιτέρω, εάν η Ευρωζώνη βυθιστεί συνολικά στον αποπληθωρισμό, όπως δυστυχώς η πατρίδα μας, θα εισέλθει σε έναν «διαβολικό κύκλο» πτωτικών τιμών και μηδενικών νέων επενδύσεων, ο οποίος είναι θανατηφόρος για την ανάπτυξη – ενώ επιδεινώνει την εξυπηρέτηση των χρεών του δημοσίου, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, όπως έχει αποδειχθεί από το παράδειγμα της Ιαπωνίας τις τελευταίες δεκαετίες.

Η ΕΚΤ, στην προκειμένη περίπτωση, η οποία θα πρέπει να αποφύγει με κάθε τρόπο τον αποπληθωρισμό, έχει στη διάθεση της τις εξής «συμβατικές» δυνατότητες:

(α)  Μείωση του βασικού επιτοκίου κατά 0,25%: Με τον τρόπο αυτό, αφενός μεν δίνεται η εντύπωση στις αγορές ότι, η κεντρική τράπεζα έχει σκοπό να αντιμετωπίσει με κάθε τρόπο τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού, αφετέρου διατηρείται η ισοτιμία του ευρώ σε λογικά επίπεδα – αφού, εάν αυξηθεί, θα λειτουργήσει αρνητικά στις εξαγωγές της Ευρωζώνης.

Εν τούτοις, με δεδομένο το ότι η Ευρωζώνη έχει πλεονασματικό ισοζύγιο (3%) τρεχουσών συναλλαγών, λόγω της Γερμανίας και της Ολλανδίας, η αύξηση της ισοτιμίας του Ευρώ θεωρείται απαραίτητη από πολλές άλλες χώρες – κυρίως βέβαια από τις Η.Π.Α.

Την ίδια στιγμή η Γερμανία, κατανοώντας ότι ένα τόσο πλεονασματικό ισοζύγιο την βλάπτει τελικά αντί να την ωφελεί, αφού είναι υποχρεωμένη να επενδύει τα χρήματα από τα πλεονάσματα της στο εξωτερικό, με μεγάλο κίνδυνο απώλειας τους (ήδη στα τελευταία πέντε χρόνια έχει χάσει πάνω από 600 δις € από τις κεφαλαιακές επενδύσεις των επιχειρήσεων και των νοικοκυρών της στο εξωτερικό), ίσως δεν αντιδράσει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – πόσο μάλλον όταν ήταν ανέκαθεν υπέρ ενός ισχυρού νομίσματος.

Βέβαια για πολλές άλλες χώρες, όπως για την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, η αύξηση της ισοτιμίας του ευρώ είναι εξαιρετικά οδυνηρή – αφού είναι πολύ λιγότερο ανταγωνιστικές, συγκριτικά με τη Γερμανία, οπότε επηρεάζονται οι εξαγωγές τους περισσότερο.

(β)  Παροχή ρευστότητας στις τράπεζες: Πρόκειται για μία αντίστοιχη με τις Η.Π.Α. εκτύπωση νέων χρημάτων, μέσω των μακροπρόθεσμων δανείων προς τις τράπεζες (LTRO – Long Term Refinancing Operation) – τα οποία, έχοντας δοθεί στις τράπεζες το 2011 και το 2012, λήγουν το 2015 (περί το 1 τρις €).

Σύμφωνα με πολλούς τώρα, μία τρίτη «ένεση ρευστότητας» προς τις τράπεζες θα έβλαπτε την αξιοπιστία της ΕΚΤ, αφού θα πλημμύριζε με νέα κεφάλαια τις τράπεζες  ακριβώς εκείνο το έτος (2014), όπου θα διεξαγόταν το τεστ κοπώσεως που έχει εξαγγελθεί – οπότε η μέθοδος αυτή δεν θεωρείται πολύ πιθανή,

Εν τούτοις, γνωρίζοντας τα τεράστια προβλήματα των ιταλικών τραπεζών, οι οποίες θα κληθούν να επιστρέψουν ήδη από τις αρχές του 2014 πολύ μεγάλα ποσά στην ΕΚΤ, είναι δύσκολο να συμπεράνουμε τι ακριβώς θα συμβεί.

(γ)  Απεριόριστες αγορές ομολόγων του δημοσίου: Μέχρι σήμερα η υπόσχεση της ΕΚΤ να αγοράζει ομόλογα των αδύναμων χωρών της Ευρωζώνης, όταν κάτι τέτοιο απαιτείται για τη διατήρηση των επιτοκίων σε χαμηλά επίπεδα, έχει πείσει τις αγορές – οι οποίες έχουν πάψει να επιτίθενται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, οι αγορές δεν θα το απαιτήσουν κάποια στιγμή – οπότε η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί να το κάνει, παρά την αντίθεση της Γερμανίας.

(δ)  Τεχνικές επεμβάσεις: Η ΕΚΤ έχει πολλές άλλες δυνατότητες, όπως για παράδειγμα τη μείωση του ελάχιστου αποθεματικού των τραπεζών (1% σήμερα), έτσι ώστε να αυξηθεί η ρευστότητα τους κλπ. Εν τούτους, καμία από αυτές δεν φαίνεται να είναι η κατάλληλη, για την επίλυση των προβλημάτων της Ευρωζώνης, τα οποία προκαλούνται κυρίως από τις ασυμμετρίες, με βασικούς ενόχους τη Γερμανία και την Ολλανδία.

 .

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης φαίνεται ότι έχουν χρησιμοποιήσει πλέον όλα τους τα όπλα – χωρίς όμως να έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να επιλύσουν το πρόβλημα της υπερχρέωσης, με αποτέλεσμα να απειλούνται όλες μαζί από το φάντασμα του αποπληθωρισμού. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στις Η.Π.Α., παρά τις τεράστιες ποσότητες νέων χρημάτων που τυπώνει συνεχώς η Fed.

Εάν λοιπόν συνεχίσει να μην επεμβαίνει η Πολιτική, αποφασίζοντας τη λήψη δραστικών μέτρων (άτοκο πάγωμα μεγάλου μέρους των χρεών, ευρωομόλογα, κλπ.), η Ευρωζώνη θα διαλυθεί – κάτι που θεωρούμε όλο και πιο πιθανό, παρά το ότι θα μπορούσε και θα ευχόμαστε να σωθεί.

Στα πλαίσια αυτά, θα ήταν ίσως πολύ πιο συνετή απόφαση η ελεγχόμενη διάλυση της, με την επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία – στην προ ευρώ εποχή του 1999. Εάν η Πολιτική παραμείνει αδρανής, ανεχόμενη τη γερμανική υπεροψία και τον πρωσικό απολυταρχισμό, η ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης μέσα από την ενδυνάμωση των ακροδεξιών και λοιπών αντιευρωπαϊκών «κινημάτων, είναι κάτι παραπάνω από πιθανή.

*Σημείωση κειμένου: Θα απαιτηθούν πάνω από 20 χρόνια, από εκείνη τη στιγμή και μετά που θα ξεφύγει η χώρα από την ύφεση, «παράγοντας» συνεχή ανάπτυξη της τάξης του 2% – κάτι που φυσικά προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την επίλυση του προβλήματος της ρευστότητας, νέες επενδύσεις κοκ. Όσο βέβαια η Ελλάδα είναι βυθισμένη στην ύφεση και στον αποπληθωρισμό, τα χρόνια που θα απαιτούνται για την «ανάρρωση» της οικονομίας της θα αυξάνονται.

Ίσως οφείλει να σημειωθεί εδώ ότι, με την «παραγωγικότητα» της Ισπανίας, η οποία δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, θα απαιτούνταν 3.130.913 Έλληνες εργαζόμενοι, για να παράγουν το ΑΕΠ του 2012 – γεγονός που σημαίνει ότι, οι άνεργοι στη χώρα μας θα ήταν 1.819.087, αντί 1.336.500 που ήταν με τα στοιχεία του πίνακα (2012).

Επομένως, 482.587 περισσότεροι, οπότε η «λανθάνουσα» ανεργία στα τέλη του 2012 ήταν της τάξης του 9,74% – φτάνοντας συνολικά στο 37% περίπου. Το 2013, εάν δεχθούμε ότι η ύφεση θα είναι -4%, θα χαθεί ακόμη ένα ΑΕΠ της τάξης των 9,97 δις $ – οπότε, αργά ή γρήγορα, περί τις 145.000 θέσεις εργασίας ή 2,93% των εργαζομένων (φτάνοντας στο 40% συνολικά).

Στο πρόβλημα της μειωμένης παραγωγικότητας, καθώς επίσης της «λανθάνουσας» ανεργίας, είχαμε αναφερθεί ήδη από το 2009 (ανάλυση μας), όπου υπολογίζαμε τότε σωρευτικά την ανεργία στο 40%.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×
Don`t copy text!