“Οι λαοί κυβερνώνται από το χαρακτήρα τους. Όλοι οι θεσμοί που δεν είναι προσαρμοσμένοι απόλυτα, με βάση αυτό το χαρακτήρα, δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα δανεικό ρούχο, κομμένο και ραμμένο σε λανθασμένα μέτρα – μία πρόσκαιρη μεταμφίεση, η οποία οδηγεί σε οδυνηρά μονοπάτια“.
Όπως συμπεραίνεται από την Ουγγαρία μία κυβέρνηση, ειδικά σε εξαιρετικά κρίσιμες περιόδους για τη χώρα της, κρίνεται εκ του αποτελέσματος – αφού αυτή είναι που αποφασίζει, που εφαρμόζει ή δεν εφαρμόζει δικά της ή ξένα μέτρα, που πείθει ή δεν πείθει τους κυβερνωμένους (να δουλέψουν, να επενδύσουν, να διατηρήσουν τα χρήματα τους στις εγχώριες τράπεζες, να καταναλώσουν, να πληρώσουν φόρους), που εμψυχώνει ή παρακινεί δημιουργικά το λαό, που διατηρεί ή δεν διατηρεί την τάξη και τη σταθερότητα, που διευκολύνει ή δυσκολεύει την είσοδο εξτρεμιστικών ομάδων στην πολιτική ζωή της χώρας κοκ.
Δυστυχώς για όλους μας, με βάση τα πρόσφατα στοιχεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού που εξέδωσε η Τράπεζα της Ελλάδας**, καθώς επίσης με κριτήριο την ανασφάλεια που επικρατεί στο σύνολο σχεδόν των Πολιτών της χώρας, η σημερινή κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς – ενώ πάρα πολλοί Έλληνες αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι, “Ο πόλεμος θα διεξαχθεί το Φθινόπωρο…. Θα ψηφίσουμε τον ηγέτη της αντιπολίτευσης αλλά, εάν δεν τηρήσει και αυτός τις υποσχέσεις του ή εάν είναι επίσης ανίκανος και δεν τα καταφέρει, θα τον κρεμάσουμε κυριολεκτικά στο Σύνταγμα, θα τον σκοτώσουμε!“.
Κατά την άποψη μας, πρόκειται για μία εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη – πολύ περισσότερο επειδή ο άνθρωπος, όταν δεν καθοδηγείται σωστά, γίνεται πολύ πιο βλαβερός, απρόβλεπτα επικίνδυνος και καταστροφικός, παρά ωφέλιμος.
Εάν λοιπόν δεν υπάρξει κάποια σημαντική αλλαγή, εάν η Γερμανία παραμείνει αμετακίνητη στις θέσεις της, καθώς επίσης εάν η Τρόικα συνεχίσει την εγκληματική πολιτική της, προβλέπονται συνθήκες γαλλικής επανάστασης στην Ελλάδα – με τρομακτικές συνέπειες για όλους όσους οδήγησαν ενδοτικά την πατρίδα τους στη χρεοκοπία***, καθώς επίσης για αυτούς που συνεχίζουν να ακολουθούν με δουλοπρέπεια την ίδια καταστροφική πορεία.
Σημειώσεις κειμένου:
* Ο ισόβιος σημερινός πρόεδρος της Ρωσίας, η μυστική υπηρεσία καλύτερα (KGB), η οποία κατέλαβε (μέσω αυτού) πραξικοπηματικά την εξουσία το 2000 πιστεύει ότι, ένας λαός κυβερνάται σωστά μόνο από κάποιον ηγέτη, τον οποίο λατρεύει ως ένα υποθετικά ανώτερο πλάσμα – από έναν ηγέτη, τον οποίο ο λαός φοβάται εξαιτίας της δύναμης που του αποδίδεται, που υποτάσσεται τυφλά στις διαταγές του, που δεν τολμάει να αμφισβητήσει τα δόγματα που πρεσβεύει, καθώς επίσης που έχει τη διάθεση να τα διαδίδει παντού, θεωρώντας εχθρούς όλους όσους αρνούνται να τα αποδεχθούν.
Στην εποχή του η Ρωσία κατάφερε, βοηθούμενη κυρίως από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, να αποκτήσει μεγάλη σταθερότητα – μέσα από μία εθνικοσοσιαλιστική πολιτική που εφάρμοσε, μετά από πολλές περιπέτειες (η κυριότερη των οποίων ήταν η χρεοκοπία της το 1998). Εν τούτοις, ακολούθησε μία στασιμότητα, πιθανότατα επειδή η κυβέρνηση δεν κατάφερε να βρει τη σωστή ισορροπία, ανάμεσα στη σταθερότητα και την ικανότητα μεταβολής μίας κοινωνίας.
Ειδικότερα, ο πρόεδρος της Ρωσίας επανέφερε τις σταθερές παραδόσεις στη χώρα, με τη βοήθεια της αναβίωσης εθνικιστικών συναισθημάτων – γνωρίζοντας ότι, χωρίς σταθερές παραδόσεις δεν υπάρχει πολιτισμός και δεν μπορεί να εξασφαλισθεί η κοινωνική συνοχή. Δυστυχώς όμως, χωρίς την αργή εξάλειψη των παραδόσεων δεν υπάρχει πρόοδος αλλά στασιμότητα – αφού χάνεται η ικανότητα εξέλιξης ενός λαού.
** Η ολοκληρωτική αποτυχία της κυβέρνησης συμπεραίνεται εύκολα από την ανακοίνωση, την οποία εξέδωσε η Τράπεζα της Ελλάδας. Σύμφωνα με αυτήν,την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2013, η κεντρική διοίκηση παρουσίασε ταμειακό έλλειμμα ύψους 7,932 δις €, έναντι ελλείμματος 7,186 δις € την αντίστοιχη περίοδο του 2012 (πηγή).
Δηλαδή, το έλλειμμα αυξήθηκε κατά 10,38% σε σχέση με το προηγούμενο έτος – γεγονός που σημαίνει μεταξύ άλλων ότι, το δημόσιο χρέος συνεχίζει να κλιμακώνεται ανεξέλεγκτα (σενάριο). Με δεδομένο δε το ότι, η ύφεση το 2013 θα είναι της τάξης του 5%, οπότε το ΑΕΠ θα μειωθεί ανάλογα, το έλλειμμα ως προς το ΑΕΠ, εάν τα στοιχεία παραμείνουν ως έχουν, θα ξεπεράσει το 12% – υπερβαίνοντας τα 16 δις € στα οποία, εάν προσθέσει κανείς τα ποσά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, θα διαπιστώσει ότι το δημόσιο χρέος θα πλησιάσει, εάν δεν ξεπεράσει, το 200% του ΑΕΠ (πάνω από 360 δις €).
Περαιτέρω, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού του κράτους μειώθηκαν στα 24,761 δις € – έναντι 25,990 δις € πέρυσι. Από την άλλη πλευρά, οι δαπάνες αυξήθηκαν στα 33,887 δις €, από 32,609 δις € την αντίστοιχη περίοδο του 2012. Επομένως, αφού τα έσοδα μειώθηκαν, ενώ τα έξοδα αυξήθηκαν, η οικονομική κατάσταση της χώρας επιδεινώθηκε σημαντικά – οπότε οι κίνδυνοι χρεοκοπίας, «αποβολής» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη κοκ. αυξήθηκαν κατακόρυφα.
Πόσο μάλλον όταν η γερμανίδα καγκελάριος, αλλάζοντας πρόσφατα τακτική, φαίνεται να απαιτεί την επαναφορά εξουσιών από την Κομισιόν στα εθνικά κράτη – γεγονός που σημαίνει ότι, έχει πάψει πλέον να πιστεύει στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ενώ βρίσκεται ακόμη πιο κοντά στο σχέδιο Β που διαθέτει (ανάλυση μας).
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη, επειδή οι διεθνείς αγορές φαίνεται πλέον να αμφισβητούν τις δυνατότητες χειρισμού της υπερχρέωσης από τις κεντρικές τράπεζες – αφού μειώνουν σημαντικά τις επενδύσεις τους σε κρατικά ομόλογα, με εύλογο αποτέλεσμα την αδυναμία δανεισμού πολλών χωρών του πλανήτη.
*** Προφανώς δεν πρέπει να δανείζεται κανείς χρήματα, όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει την αποπληρωμή τους – πόσο μάλλον από τοκογλύφους. Στα πλαίσια αυτά, εάν μία χώρα έχει υπερχρεωθεί, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της όσες θυσίες και αν κάνει, είναι καλύτερα να δηλώσει έγκαιρα αναβολή πληρωμών – παρά να βυθίζεται συνεχώς περισσότερο στην παγίδα του χρέους.
Εάν όμως η κυβέρνηση μίας χώρας αντικαθιστά τα δάνεια των ιδιωτών με κρατικά (ΔΝΤ κλπ.), τα οποία δεν μπορεί να πληρώσει ή να αποφύγει, όπως συνέβη με την Ελλάδα (ανάλυση μας), τότε πολύ δύσκολα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μη ενδοτική, ως μη προδοτική – αφού όσο ανόητη, ανεπαρκής ή ανίκανη και αν θεωρηθεί, είναι αδύνατον να μην γνωρίζει ότι, με αυτόν τον τρόπο, οδηγεί τη χώρα της στη λεηλασία, στην απόλυτη εξαθλίωση, στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και στην υποδούλωση.
Βέβαια, όταν οι πολίτες μίας χώρας χάσουν εντελώς την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση, χωρίς να υπάρχει μία ικανή αντιπολίτευση για να την αντικαταστήσει, το κράτος οδηγείται σε συνθήκες αναρχίας – τη διαχείριση της οποίας αναλαμβάνουν συνήθως οι «δυνάμεις καταστολής» (αστυνομία, στρατός κλπ.).
