ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ – The Analyst

ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ

fata

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν, οι μισθοί και οι ανταγωνιστικότητα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους – επειδή η αγορά εργασίας δεν λειτουργεί όπως μία κανονική αγορά. Ειδικότερα, στην αγορά εργασίας, εντελώς διαφορετικά από μία λαϊκή αγορά (για παράδειγμα), η Ζήτηση και η Προσφορά δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.

Εάν τώρα οι καμπύλες της Ζήτησης και της Προσφοράς, δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, δεν λειτουργούν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς και δεν επιτυγχάνεται ένα κανονικό αποτέλεσμα – οπότε οι χαμηλότεροι μισθοί  και η ανεργία (υψηλή προσφορά) δεν αυξάνουν την απασχόληση (ζήτηση εργατικού δυναμικού). Αντίθετα, μειώνουν την απασχόληση, επειδή περιορίζουν τη ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών.

Η αιτία τώρα που ακολουθείται η συγκεκριμένη πολιτική λιτότητας, δεν είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, αλλά η μείωση της Ζήτησης – οπότε, η εξισορρόπηση του αρνητικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και ο περιορισμός της δημιουργίας νέων χρεών στο εξωτερικό (παράλληλα με την εξόφληση των υφισταμένων). Στα πλαίσια της πολιτικής αυτής, θυσιάζονται στην κυριολεξία θέσεις εργασίας και προκαλείται σκόπιμα ανεργία, αφού διαφορετικά δεν μπορούν να μειωθούν οι μισθοί.

Οφείλει βέβαια να αντιμετωπίζεται παράλληλα το κόστος της ανεργίας και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού – οπότε πρέπει να αυξάνονται τα έσοδα με δυσανάλογους φόρους, αφού περιορίζεται το ΑΕΠ, να μειώνονται οι υπόλοιπες δαπάνες (υγεία, παιδεία κλπ.), καθώς επίσης να μηδενίζονται οι δημόσιες επενδύσεις.

Για να καταφέρει τώρα μία χώρα να ξεφύγει από την θανατηφόρο παγίδα της ύφεσης που προκαλείται, πρέπει να υπάρξουν νέες ιδιωτικές επενδύσεις – μέσω των οποίων θα αντιστραφεί η τάση (οι αποκρατικοποιήσεις δεν είναι προφανώς νέες επενδύσεις).

Δυστυχώς όμως, κανένας δεν επενδύει, όταν δεν εξασφαλίζεται η πώληση των προϊόντων που θα παράγει, λόγω της μειωμένης Ζήτησης – με εξαίρεση προϊόντα που μπορούν να διατεθούν στις αγορές του εξωτερικού, εάν εκεί τουλάχιστον υπάρχει ανάπτυξη.

Όταν όμως, όπως συμβαίνει σήμερα, υπάρχει σε όλες τις χώρες ύφεση, παύει να υφίσταται και η συγκεκριμένη, ύστατη προοπτική – οπότε η έξοδος από την κρίση μοιάζει κυριολεκτικά  με οφθαλμαπάτη.