ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Ο τρίτος παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε το 2010 (ο πρώτος διήρκησε από το 1921-1936, ο δεύτερος από το 1967-1987), μαίνεται – με τα τρία ηγετικά νομίσματα, το δολάριο, το ευρώ και το κινεζικό γουάν, να ευρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης μεταξύ τους.
Γνωρίζοντας τώρα ότι, ένα νόμισμα είναι τόσο ισχυρό, όσο και η οικονομία που «εκπροσωπεί», είναι δύσκολο να προβλέψουμε το νικητή – αν και η ζυγαριά φαίνεται να γέρνει μακροπρόθεσμα προς το μέρος της Κίνας, επειδή οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν τεράστια δίδυμα ελλείμματα, ενώ η Ευρωζώνη, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα διατηρήσει τη συνοχή της (σχεδόν πάντοτε, ο τελικός κερδισμένος των συναλλαγματικών πολέμων είναι ο χρυσός).
Φυσικά συμμετέχουν στον πόλεμο και τα άλλα νομίσματα του πλανήτη, όπως το γεν, το ελβετικό φράγκο, η στερλίνα κλπ. – ενώ ακόμη και η Ν. Ζηλανδία απείλησε ότι θα επέμβει στην αγορά συναλλάγματος, για να ενισχύσει το νόμισμα της από την ανατίμηση, η οποία δυσχεράνει τις εξαγωγές και την επιβίωση της. Εν τούτοις, ευρίσκονται στο περιθώριο της μεγάλης μάχης, με κάποια από αυτά να ανήκουν ήδη στους ηττημένους – εν πρώτοις η στερλίνα, λόγω των τεράστιων αδυναμιών της βρετανικής οικονομίας.
Αυτό που κυρίως φοβάται η Ευρώπη, επίσης η Κίνα, είναι ένα νέο «Νίξον-σοκ» εκ μέρους των Η.Π.Α. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι, στις 15.08.1971 ο Νίξον, διακόπτοντας την τηλεοπτική εκπομπή Bonanza, ανακοίνωσε στον αέρα, χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν (ούτε καν το ΔΝΤ), το δημόσιο έλεγχο μισθών και τιμών, την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού, καθώς επίσης την επιβολή δασμών 10% στις εισαγωγές – κάτω από μία ανάλογη με τη σημερινή κρίση διδύμων ελλειμμάτων.
Αν και ισχυρίσθηκε δε ότι, ο βασικός στόχος του ήταν να μην επιτρέψει στους διεθνείς κερδοσκόπους να κάνουν ότι θέλουν με το δολάριο, όλοι κατάλαβαν την πραγματική αιτία που τον οδήγησε σε αυτήν την αυταρχική, μονομερή απόφαση – μεταξύ άλλων,την αδυναμία της υπερδύναμης να διατηρήσει αποθέματα χρυσού, αντίστοιχα με τα δολάρια που είχε εκδώσει (στην τιμή του Bretton-Woods).
Η Γερμανία και η Ιαπωνία τότε, «υποχρεώθηκαν» σε ανατίμηση των νομισμάτων τους της τάξης του 20%, έτσι ώστε να μην επιβάλλουν οι Η.Π.Α. δασμούς – με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για τις εξαγωγές και τις οικονομίες τους.
Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. οδηγήθηκαν δύο χρόνια αργότερα σε έναν καταστροφικό πληθωρισμό ύψους 20% – επειδή οι υποτιμήσεις των νομισμάτων σπάνια επιτυγχάνουν τα αποτελέσματα που υπόσχονται (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, ανάπτυξη), ενώ συνήθως εκβάλλουν σε έντονες πληθωριστικές πιέσεις, εάν δεν συνοδεύονται από μία πολύ αυστηρή πολιτική λιτότητας (αποπληθωρισμό στο εσωτερικό).
Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι βέβαια τα χαμηλά βασικά επιτόκια των κεντρικών τραπεζών – τα οποία οδηγούν σε ανεξέλεγκτες κερδοσκοπικές «επενδύσεις», δημιουργώντας τεράστιες φούσκες, επειδή αφενός μεν ο καθένας μπορεί να δανεισθεί χωρίς κόστος, αφετέρου δε οι διεθνείς επενδυτές είναι υποχρεωμένοι να αναζητούν υψηλότερες αποδόσεις(άρα να αναλαμβάνουν μεγαλύτερα ρίσκα) για τα χρήματα τους, αφού δεν συμφέρει απλά να τα τοκίζουν.
Στην Ελλάδα τώρα υποθέτουμε ότι, η πλήρης σχεδόν έλλειψη αντιδράσεων, το ότι δηλαδή δεν είμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες κοινωνικές αναταραχές ή/και με διαδηλώσεις, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία κλπ.), δεν οφείλεται στη «σιωπή των αμνών» – αλλά στο ότι έχει χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των Πολιτών, σε όλους ανεξαιρέτως τους «Θεσμούς» (πολιτικούς, κόμματα, συνδικάτα κοκ.).
Με κριτήριο δε τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, όπως η ραγδαία άνοδος των «ακραίων» κομμάτων, οι «τρομοκρατικές επιθέσεις», η γενικότερη βία, καθώς επίσης τα γεγονότα της Χαλκιδικής, πολύ φοβόμαστε ότι, η αντίθεση των Ελλήνων δεν θα εκφραστεί και οι «πιέσεις» δεν θα εκτονωθούν μέσω των γνωστών «καναλιών» – αλλά με «πολεμικές» ενέργειες «αντίστασης εναντίον των δυνάμεων κατοχής», εάν όχι «τυφλής βίας», ανάλογες με αυτές που σημειώθηκαν εναντίον των Γερμανών, μετά την ήττα του 1940.
Ελπίζουμε φυσικά να διαψευσθούμε, επειδή κάτι τέτοιο θα οδηγούσε δυστυχώς σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις – οι οποίες, εάν εδραιώνονταν, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν από την Πολιτεία.
ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΥ
Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, θεωρούμε απαραίτητο να αναφερθούμε στις παρακάτω πρόσφατες δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου, ενώπιον εκπροσώπων των εμπορικών επιμελητηρίων της γερμανικής περιφέρειας (πηγή: Bloomberg):
“Οι ευρωπαϊκές χώρες που πλήττονται από τις δυσμενείς επιπτώσεις της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, μπορούν να διδαχθούν από την εμπειρία της Ανατολικής Γερμανίας και την οικονομική αναμόρφωση που ακολούθησε, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου”, δήλωσε η κυρία Merkel.
Σε σχέση με αυτή της τη δήλωση, υπενθυμίζουμε πως (άρθρο μας «Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση»), σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt κ. G.Steingart, σε μία πρόσφατη συνέντευξή του στον ΚτΕ, ελαφρά διαμορφωμένη από εμάς, η Ελλάδα πρέπει αμέσως να αλλάξει δρόμο. Ειδικότερα είπε τα εξής:
“Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα, με σκοπό να «συνεφέρουν» την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα.
Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνετε στην Ελλάδα….. Δόθηκε πίστωση 110 δις € στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία, για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της, δίναμε 160 δις € κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του Ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.
Χρειαζόσαστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αφού χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε τη σωστή λύση – η οποία δεν είναι «τεχνικό ζήτημα». Πρέπει οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην παραγωγική δουλειά και στην ανάπτυξη…. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.
Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το σχέδιο «Morgenthau» για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας – αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα. Προσπαθούμε δυστυχώς να τιμωρήσουμε τους Έλληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο «Morgenthau» στο σχέδιο «Marshall». Η Ελλάδα πρέπει να πάει από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά”.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι απολύονται καθημερινά, χωρίς να ενδιαφέρεται κανένας για αυτούς. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, χωρίς κανένας να ασχολείται με τα προβλήματα τους.
Και τα δύο αυτά γεγονότα συμβαίνουν κατά τα φαινόμενα σκόπιμα, επειδή διαφορετικά δεν μπορεί να επιβληθεί η εσωτερική υποτίμηση και η μείωση των μισθών/εισοδημάτων/τιμών – ενώ δυστυχώς δεν καταγράφεται χωριστά η ανεργία του ιδιωτικού τομέα, η οποία ξεπερνάει προφανώς το 35%.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση φαίνεται να επιταχύνει τις αποκρατικοποιήσεις (ξεπούλημα), απλά και μόνο για να μην απολύσει δημοσίους υπαλλήλους – λόγω του ότι είναι η πλέον οργανωμένη «δεξαμενή» ψήφων. Ανάλογο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη ομάδα δείχνει και η αντιπολίτευση – με την ίδια σχεδόν αδιαφορία για τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.
Είναι δυνατόν να μην αντιδράσουν λοιπόν όλοι όσοι δεν βλέπουν κανένα μέλλον, ευρισκόμενοι στο περιθώριο του ενδιαφέροντος όλων των «Θεσμών»; Είναι δυνατόν να παραμείνουν αμέτοχοι οι πολίτες, όταν κινδυνεύει η πατρίδα τους – όπως ακριβώς απαιτείται από το σύνταγμα της χώρας τους;
Από την άλλη πλευρά, είναι δυνατόν να παραμείνει ενωμένη μία μη αλληλέγγυα Ευρώπη, στην οποία επικρατούν τα τεχνάσματα (όπως η μυστική συμφωνία της Ιρλανδίας -) και οι προσπάθειες υποδούλωσης των αδυνάτων χωρών;
Κρίνοντας τουλάχιστον από τα γεγονότα όπως, για παράδειγμα, από την πρόσφατη έμμεση άρνηση της Πολωνίας να συμμετέχει στο κοινό νόμισμα, καθώς επίσης με δεδομένα τα τεράστια προβλήματα της δεύτερης ευρωπαϊκής δύναμης, της Γαλλίας,παράλληλα με ορισμένες άλλες χώρες του κέντρου (Ολλανδία, Αυστρία, Φιλανδία), η διάλυση του ευρώ είναι περισσότερο πιθανή από ποτέ – με τη Γερμανία να ευρίσκεται ήδη στην έξοδο κινδύνου.
.
