Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ

Με βάση τα παραπάνω υποθέτουμε πως, εάν ήθελε κάποιος να λεηλατήσει μία χώρα, τόσο όσον αφορά την ιδιωτική, όσο και τη δημόσια περιουσία της, θα έπρεπε να τοποθετήσει κάποιους «δικούς» του ανθρώπους, σε τρία βασικά σημεία: στο υπουργείο οικονομικών, στην κεντρική της τράπεζα, καθώς επίσης στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων (Τράπεζα της Ελλάδας και ΤΑΙΠΕΔ, στο υποθετικό παράδειγμα της χώρας μας).

Εάν τα κατάφερνε, δεν θα είχε ασφαλώς ανάγκη ούτε τον πρωθυπουργό, ούτε την κυβέρνηση και σε καμία περίπτωση τα κόμματα, τους βουλευτές και τη Βουλή – αφού όλοι αυτοί είναι πολύ εύκολο να σιωπήσουν, είτε εκβιαζόμενοι, είτε χρηματιζόμενοι, είτε χειραγωγούμενοι εν αγνοία τους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Ειδικότερα τα εξής:

(α)  Υπουργείο Οικονομικών: Είναι προφανές ότι, μέσω της συγκεκριμένης υπηρεσίας, προϊσταμένης όλων των εφοριών, καθώς επίσης των λοιπών εισπρακτικών, διωκτικών και άλλων μηχανισμών του κράτους, έχει τη δυνατότητα να «μεταφέρει» κανείς μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων (επιχειρήσεων και νοικοκυριών), μεθοδικά και σταδιακά, στα δημόσια ταμεία – από εκεί στους δανειστές (εξόφληση των τόκων του δημοσίου χρέους), ή απλά στα έσοδα του προϋπολογισμού, δημιουργώντας πλεονάσματα.

Για παράδειγμα, μέσα από τη φορολογία των ιδιωτικών ακινήτων, η συνολική αξία των οποίων υπερβαίνει κατά πολύ το 1 τρις €,θα μπορούσε να εξοφληθεί ολοσχερώς το δημόσιο χρέος – μέσω ειδικής εισφοράς και με έναν «μακροπρόθεσμο συντελεστή» της τάξης του 25%. Με την υιοθέτηση μίας τέτοιας φορολογίας, για μία περίοδο πάνω από είκοσι έτη, αντιμετώπισε το χρέος της η Γερμανία μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο (άρθρο μας) – ενώ, αν και η μέθοδος αυτή είναι μη συμβατή με την έννοια της ιδιοκτησίας στο καπιταλιστικό σύστημα, αφού πρόκειται εμφανώς για δήμευση περιουσίας, θα μπορούσε να επιβληθεί από τους δανειστές, εάν «καταλάμβαναν» το συγκεκριμένο υπουργείο.

Ο διασυρμός των πολιτών, οι κατηγορίες εναντίον τους για συλλογική φοροδιαφυγή, η δημόσια διαπόμπευση, οι εξοντωτικές ποινές, η συστηματική «παραγωγή» ενόχων και ενοχών, η τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στην άλλη, η τρομοκρατία κοκ. είναι μερικές από τις μεθόδους – οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, για την επίτευξη τέτοιου είδους στόχων, από τη συγκεκριμένη «υπηρεσία».

(β)  Τράπεζα της Ελλάδας: Η ΤτΕ, η κεντρική δηλαδή τράπεζα της χώρας μας, είναι η εποπτική αρχή των εμπορικών τραπεζών και υποχρεωτικά ένας από τους μετόχους της ΕΚΤ – όπως όλες οι άλλες τράπεζες της Ευρωζώνης. Εν τούτοις,δεν ανήκει στο κράτος ενώ, κατά έναν παράδοξο τρόπο (μοναδικό σχεδόν φαινόμενο παγκοσμίως), είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο. Η μετοχική της σύνθεση είναι η παρακάτω:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η τράπεζα της Ελλάδος

Τράπεζα της Ελλάδος

Ελληνικό Δημόσιο

Ελεύθερη διασπορά

 
Μετοχική σύνθεση

8,93%

91,07%

Αριθμός μετοχών

1,80 εκ.

18,10 εκ.

Αξία 15.02.13*

30,6 εκ. €

311,7 εκ. €

Τιμή μετοχής 17,23 €

Πηγή: capital

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η Ελλάδα συμμετέχει μόλις με 8,93% στο μετοχικό κεφάλαιο της ΤτΕ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι μέτοχοι είναι άγνωστοι – με λιγότερο από 5% μερίδια, αφού διαφορετικά θα εμφανίζονταν στη μετοχική της σύνθεση. Ιστορικά δε, η ΤτΕ ιδρύθηκε το 1927/28, επειδή η Εθνική Τράπεζα, η οποία είχε το δικαίωμα δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, το εκδοτικό προνόμιο δηλαδή από το 1841 (ιδρύθηκε ουσιαστικά από τον οίκο Rothschild, σε συνεργασία με Έλληνες), δεν δέχθηκε να «τυπώσει» χρήματα για τη χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Περαιτέρω, στα τέλη Μαρτίου του 2012 ανακοινώθηκε η γενική συνέλευση της ΤτΕ με θέμα, μεταξύ άλλων, την επέκταση της αδείας της, ενώ στα μέσα Μαρτίου του 2012 η ΕΚΤ αποδέχθηκε τις εισηγήσεις της ΤτΕ, για επέκταση της διάρκειας της κατά 30 χρόνια (από το 2020 έως το 2050). Ουσιαστικά λοιπόν ανανεώθηκε το εκδοτικό δικαίωμα της ΤτΕ (εάν το έχανε, τα προνόμια της θα επανερχόταν στο κράτος), ενώ το Κοινοβούλιο ψήφισε την αλλαγή του καταστατικού της στα τέλη Δεκεμβρίου του 2012 (μετά από τέσσερις συνεδριάσεις της αρμόδιας επιτροπής – όλα αυτά, επιφυλασσόμενοι για την ακρίβεια των μη διασταυρωμένων πληροφοριών μας).

Η θέση της συγκεκριμένης τράπεζας, από την οποία εξαρτάται αφενός μεν η λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος (παροχή ρευστότητας, ELA, Target II κλπ.), αφετέρου η χρηματοδότηση του κράτους, είναι προφανώς αποφασιστική, εάν θέλει κανείς να ελέγξει μία χώρα – πόσο μάλλον όταν η εξάρτηση των εμπορικών τραπεζών από αυτήν, ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή (υπερχρέωση στα όρια της χρεοκοπίας), είναι η μεγαλύτερη δυνατή (ενώ από τις εμπορικές τράπεζες εξαρτώνται άμεσα τόσο οι επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά, με «δεσμευμένο» ένα μεγάλο μέρος της ακίνητης και κινητής περιουσίας των Ελλήνων).

(γ)  Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων: Μέσω της συγκεκριμένης υπηρεσίας, είναι δυνατόν να μεταφερθεί ένα μεγάλο μέρος της κρατικής περιουσίας στα δημόσια ταμεία και από αυτά στους πιστωτές της χώρας μας – ενώ είναι πλέον σαφές ότι, «η Ελλάδα προγραμματίζει ένα πραγματικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας» (πηγή: Εφημερίδα της Ζυρίχης, ΝΖΖ 26.03.2012).

Την ίδια στιγμή, η ιδιοκτησία των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων είναι επίσης δυνατόν να μεταφερθεί σε πολυεθνικούς κολοσσούς – οι οποίοι, στη συνέχεια, θα αυξήσουν τις τιμές όλων των υπηρεσιών που προσφέρονται (νερό, ηλεκτρικό κλπ.), δεν θα πληρώνουν φόρους (φοροαποφυγή) και κυριολεκτικά θα θησαυρίσουν (προφανώς δεν θα αφήσουν παραπονεμένους αυτούς που τις επιλέγουν).

Αναλυτικότερα, όφειλαν αρχικά να εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία 50 δις €, εντός πέντε ετών (15 δις € έως το τέλος του 2012!) – από την πώληση της κρατικής περιουσίας, καθώς επίσης από την παροχή αδειών αποκλειστικής χρήσης (συχνότητες κλπ.). Το ποσόν αυτό ισοδυναμεί περίπου με το 25% του ΑΕΠ της χώρας μας – όταν εντός των περασμένων τριάντα ετών, από το 1977 έως το 2007, τα συνολικά έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις ήταν της τάξης του 14% του ΑΕΠ.

Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, δημιουργήθηκε το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ), στα πρότυπα της γερμανικής «Treuhand» – μέσω της οποίας ουσιαστικά λεηλατήθηκε η πρώην Ανατολική Γερμανία από τη Δυτική. Σύμφωνα δε με τη γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» (04.07.2012), “η ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ μοιάζει με ένα διαδικτυακό κατάστημα, το οποίο προσπαθεί να προσελκύσει ισχυρούς κεφαλαιακά επενδυτές από το εξωτερικό”.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!