ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΣ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΜΟΣ; – The Analyst

ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΣ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΜΟΣ;

Email this page.
Ο «αστικός» φιλελευθερισμός έχει πλέον πάψει να υπάρχει, επειδή οι εταιρείες εξελίχθηκαν σε πολυεθνικά μονοπώλια, για τα οποία ισχύει το «too big to fail – too big to jail» – ενώ η Δημοκρατία «εξελίσσεται» σε έναν απολυταρχικό καπιταλισμό «τύπου Κίνας»
.

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

Η μοναδική μας προστασία απέναντι στις τοκογλυφικές αγορές και στα πολυεθνικά μονοπώλια είναι η Πολιτική. Η μοναδική μας προστασία απέναντι στους πολιτικούς είναι οι ενεργοί, υπεύθυνοι και σωστά ενημερωμένοι Πολίτες – οι οποίοι ψηφίζουν οι ίδιοι τους νόμους, ελέγχουν το δημόσιο και καθορίζουν την κυβερνητική Πολιτική, με την εγκαθίδρυση της άμεσης Δημοκρατίας. 

Φυσικά είναι απαραίτητος ο λογιστικός έλεγχος του χρέους σε όλα τα κράτη, εάν επιθυμούμε να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στην Πολιτική. Επίσης, η εύρεση όλων των ενόχων, αυτών δηλαδή που τυχόν οδηγούν την εκάστοτε πατρίδα τους στη χρεοκοπία, κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας – εκτός αυτού, η παραδειγματική τιμωρία τους”.

Ανεξάρτητα από την εισαγωγή μας, στα πλαίσια μίας διαδικτυακής συζήτησης, τέθηκαν κάποιες ερωτήσεις και δόθηκαν ορισμένες απαντήσεις, τις οποίες παραθέτουμε στο κείμενο που ακολουθεί: 

.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα, το οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων, στην αέναη ανάπτυξη, όπως λέτε. Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι ένα σύστημα που εξαντλεί τους πόρους του πλανήτη, στα πλαίσια της συνεχούς ανάπτυξης – οι οποίοι πόροι, σύμφωνα με πολλούς, δεν είναι ανεξάντλητοι, χωρίς ταυτόχρονα να φροντίζει για την οικολογική ανανέωση αυτών;

Αυτό που γίνεται σήμερα είναι μια φυσιολογική εξέλιξη του καπιταλισμού που βαδίζει προς την αυτοκαταστροφή του, σύμφωνα με την μαρξιστική σκέψη (αναντιστοιχία και αντίθεση των σχέσεων παραγωγής με τις παραγωγικές δυνάμεις), ή απλώς μία προσωρινή στρέβλωση του συστήματος που κάποια στιγμή θα διορθωθεί;

Πόση ομοιότητα υπάρχει μεταξύ της παγκόσμιος οικονομικής κρίσης του 1929, η οποία οδήγησε στην «δημιουργική καταστροφή», μέσω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου που ακολούθησε; Αν υπάρχει μεγάλη ομοιότητα, ελλοχεύει ο κίνδυνος νέων πολέμων «δημιουργικής καταστροφής»;

Μπορεί ο σημερινός καπιταλισμός να διορθώσει την καταστροφική πορεία του υιοθετώντας εκ νέου τις συνταγές του Keynes, ή λόγω της παγκοσμιοποίησης αυτό είναι πρακτικά ανέφικτο, εκτός εάν έχουμε καταστροφές μέσω πολέμων; Ο παλαιός φιλελευθερισμός πόση σχέση και ομοιότητα έχει με τον σημερινό νεοφιλελευθερισμό;

Πόσο βιώσιμο είναι το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα, όταν για να βγουν υπερκέρδη ή για να μην μειωθεί το ποσοστό του κέρδους, προσπαθεί μέσω της κρατικής καταστολής και των διορισμένων «τεχνοκρατικών» κυβερνήσεων να επιβάλει μισθούς Βουλγαρίας και Κίνας – το κυριότερο, να εξαφανίσει την αστική δημοκρατία η οποία ήταν, παλαιότερα τουλάχιστον, απαραίτητη για την καπιταλιστική ανάπτυξη; Δηλαδή, εάν έχουμε αντίθεση παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων και ταυτόχρονα επιβολή φεουδαρχικού τύπου ηγεσιών, όλες αυτές οι αντιθέσεις που θα οδηγήσουν;

Οι μισθοί σε ένα κράτος με καπιταλιστικό σύστημα έχουν σχέση με την παραγωγικότητα και την δυναμική της οικονομίας ή όχι; Και εάν έχουν πως μπορεί να συμβαδίσει αυτό με τα 150 ευρώ μισθού που θέλουν να επιβάλουν σαν κατώτερο ελληνικό μισθό; Αν καταφέρουν να επιτύχουν το παραπάνω, σε  συνδυασμό με τις προς το παρόν ακριβότερες τιμές βασικών προϊόντων, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, πόσο χρονικό διάστημα μπορεί αυτό να κρατήσει, χωρίς να ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις και συγκρούσεις;

Με το ψευτοκούρεμα του PSI και με την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, με την οποία το μεγαλύτερο χρέος της Ελλάδας γίνεται διακρατικό, πόσο εφικτό είναι να χρεοκοπήσουμε στο μέλλον και να φορτωθούν τα βάρη οι πολίτες των κρατών που μας δανείζουν; Τι επιπτώσεις θα έχει μία τέτοιου είδους χρεοκοπία στην Ευρώπη; Μήπως το «μυστικό σενάριο» των δανειστών και των τραπεζιτών είναι η «απαγόρευση» της χρεοκοπίας της Ελλάδας και η αποπληρωμή του ελληνικού χρέους αποκλειστικά από το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών, τωρινών και μελλοντικών, της Ελλάδας;

Και κάνω αυτή την τελευταία σκέψη διότι από τα λίγα οικονομικά που έχω μάθει είναι φύσει αδύνατον, με την δραματική συρρίκνωση του ΑΕΠ που μας ετοιμάζουν, να ξεπληρώσουμε φυσιολογικά τα χρέη μας – ενώ υφίσταται επί πλέον κίνδυνος μη επιβίωσης.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×