Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ – Σελίδα 2 – The Analyst

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

280 total views, 2 views today

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ   

Ειδικά όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, δεν θεωρούμε καθόλου λογική την πώληση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων, έναντι ουσιαστικά χαρτιών χωρίς αξία – όπως είναι πολύ πιθανόν να συμβεί σύντομα, με χαρτονομίσματα σαν το δολάριο, το γεν και το ευρώ. Ο Πίνακας ΙΙ, από τον οποίο φαίνεται μεταξύ άλλων η «ετυμηγορία» των αγορών για ορισμένες χώρες και τα νομίσματα τους, είναι αποκαλυπτικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Επιτόκια δεκαετών ομολόγων – δομικά ελλείμματα προϋπολογισμών σε ποσοστά επί του ΑΕΠ, με κριτήριο προβλέψεις (ΟΟΣΑ) του 2011

Χώρα

Δομικό έλλειμμα

Επιτόκιο ομολόγων

Γερμανία

-2,1%

2,9%

Η.Π.Α.

-8,6%

3,0%

Ισπανία

-2,4%

5,8%

Ιαπωνία*

-7,0%

1,1%

Πορτογαλία

-3,3%

11,9%

Μ. Βρετανία**

-7,0%

3,1%

Ιταλία

-2,1%

5,4%

Ιρλανδία

-5,3%

12,8%

Ελλάδα***

-2,3%

16,6%

* Δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 220% του ΑΕΠ της

** Συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) άνω του 550% του ΑΕΠ της

*** Με κριτήριο το μεσοπρόθεσμο, θα διαμορφωθεί μάλλον υψηλότερα

Πηγή: Bloomberg

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Συνεχίζοντας, θα ήταν σίγουρα ανόητη η πώληση περιουσιακών στοιχείων (πόσο μάλλον στις σημερινές, εξευτελιστικές τιμές, με σύμβουλο έναν από τους μεγαλύτερους τοκογλύφους, τη Deutsche Bank δηλαδή, μαζί με τις HSBC και BNP-Paribasτου οίκου Rothschild), απλά και μόνο για την πληρωμή των τόκων ενός έτους του δημοσίου χρέους μας ή για την κάλυψη των ελλειμμάτων (ζημιών) του προϋπολογισμού μας, για περίπου οχτώ μήνες.

Απλούστερα, εάν πουλούσαμε όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις μας, η σημερινή αξία των οποίων δεν υπερβαίνει τα 15 δις € σε καμία περίπτωση, θα πληρώναμε τους τόκους του δημοσίου χρέους μας μόνο για ένα χρόνο ή θα καλύπταμε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού (περί τα 24 δις €) μόλις για λίγους μήνες!

Θα ήταν λοιπόν σαν μία ιδιωτική επιχείρηση να πουλούσε τα πάγια της, για να εξοφλήσει κάποιες λίγες ζημίες της, χωρίς να κάνει τίποτα για τον περιορισμό τους – οπότε, αργά ή γρήγορα θα πτώχευε, χωρίς καμία προοπτική αποφυγής του μοιραίου. Όσον αφορά δε το συνεχή δανεισμό, εμείς τουλάχιστον δεν γνωρίζουμε καμία επιχείρηση, η οποία να έχει καταφέρει να αποφύγει τη χρεοκοπία με νέες πιστώσεις – αυξάνοντας παράλληλα τις δαπάνες, μειώνοντας το τζίρο (ΑΕΠ) και περιορίζοντας τα μικτά κέρδη της (έσοδα για το δημόσιο).

.

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε τουλάχιστον εξευτελιστική για την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων Πολιτών την προσβλητικότατη έκφραση του πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία η (όποια) αντιπολίτευση θα επέλεγε να κυβερνήσει μία «Ελλάδα της δραχμής». Προφανώς ο πρωθυπουργός δεν θέλει να κυβερνάει μία «Ελλάδα της δραχμής», αλλά μία χώρα υποδουλωμένη, λεηλατημένη, πάμπτωχη, χρεοκοπημένη και υποθηκευμένη μαζί, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της σημερινής, αλλά και των επομένων γενεών.

Ουσιαστικά η παραπάνω ατυχής τοποθέτηση του πρωθυπουργού, μοιάζει με το «υπερωκεάνιο» του πρώην υπουργού οικονομικών – μία άθλια έκφραση η οποία, μεταξύ αρκετών άλλων παράδοξων κυβερνητικών σφαλμάτων και περίεργων παραλείψεων, μας κόστισε πολλά δισεκατομμύρια (μόνο στο χρηματιστήριο πάνω από 100 δις €), ενώ οδήγησε την πατρίδα μας στην απόλυτη καταστροφή.

Ας μην ξεχνάμε ότι, σε τελική ανάλυση όλες οι αξίες σε μία χώρα διαμορφώνονται με βάση τα επίπεδα μισθών – γεγονός που σημαίνει πως η πτώση των εισοδημάτων κατά 30% έχει κοστίσει στην Ελλάδα τουλάχιστον 300 δις €, από τη μείωση των αξιών της (ακίνητα κλπ.). Αυτή τη ζημία λοιπόν, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, η οποία είναι συνολικά τουλάχιστον 400 δις €, ποιος αλήθεια θα την πληρώσει; Ξανά οι Έλληνες Πολίτες; Είναι εντελώς «άμοιροι ευθυνών» οι «εκπρόσωποι των Ελλήνων» στην κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο;

Η δραχμή όμως δεν είναι ο «κρυφός» φόβος μας, όσο και αν θέλουν να μας εκβιάσουν, υποθέτοντας ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας. Ένα νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά εμπράγματες αξίες – και η Ελλάδα έχει ήδη πάρα πολλές, όσο και αν αξιολογείται σκόπιμα σαν να μην είχε. Απλούστατα δεν τις εκμεταλλεύεται σωστά, αφού δυστυχώς «άγεται και φέρεται» τις τελευταίες δεκαετίες από ανεπαρκείς, από ανίκανες καλύτερα κυβερνήσεις, οι οποίες αδυνατούν να διαχειριστούν έντιμα και ορθολογικά τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της.

Ο μεγάλος φόβος μας λοιπόν δεν είναι η δραχμή, αλλά η κακοδιαχείριση, η συνεχιζόμενη σπατάλη του δημοσίου, η διαφθορά, η ατιμωρησία των πολιτικών, η έλλειψη επιχειρηματικού πλαισίου, τα δίδυμα ελλείμματα, τα τεχνητά διογκωμένα χρέη, η εκ μέρους της κυβέρνησης δουλική αντιμετώπιση των «εισβολέων», η απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, ο επιχειρούμενος αφελληνισμός, η λεηλασία της χώρας μας και η «ερήμην» υποταγή της σε οικονομικούς κατακτητές.

Όποιος διαβάσει άλλωστε, έστω και πρόχειρα, τον «εφαρμοστικό νόμο» που ψήφισαν οι 154 της Βουλής, αφενός μεν θα βεβαιωθεί απόλυτα ότι θα συμβούν πολύ χειρότερα, από όσα φοβόμαστε, αφετέρου θα αναρωτηθεί σίγουρα “εάν είναι πράγματι Έλληνεςαυτοί που «επικύρωσαν» ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της πατρίδας τους” – όπως συμβαίνει επίσης με τις συμφωνίες της χώρας μας στο Βερολίνο, οι οποίες θέλησαν να δημιουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι τετελεσμένα γεγονότα για τους Έλληνες, πριν επιστρέψουν από τις διακοπές και αντιδράσουν.

 Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, προφανώς κανένας συνετός Έλληνας δεν επιθυμεί να χρεοκοπήσει η χώρα του, όπως επίσης κανένας δεν θέλει να επιστρέψει στη δραχμή – πόσο μάλλον εν μέσω μίας παγκόσμιας συναλλαγματικής καταιγίδας. Ταυτόχρονα όμως, κανένας από εμάς δεν θέλει να οδηγεί ένα (δήθεν) ακριβό αυτοκίνητο, για τις δόσεις αποπληρωμής του οποίου δαπανάει ολόκληρο το οικογενειακό του εισόδημα, ενώ δεν έχει καν τη βενζίνη για να το κινήσει.

Παράλληλα, όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να διαχειριστεί κανείς σωστά μία διπλή κρίση χρέους και δανεισμού, χωρίς τη βοήθεια του πληθωρισμού, των χαμηλών επιτοκίων και της Ευρώπης – ειδικότερα, χωρίς εκείνες τις «νομισματικές» δυνατότητες (αύξηση της ποσότητας χρήματος, υποτίμηση κλπ.) που έχουν εκχωρηθεί εξ ολοκλήρου στην ΕΚΤ (η οποία ουσιαστικά διατηρείται στη ζωή από την Bundesbank – από την κεντρική τράπεζα δηλαδή της Γερμανίας που ανήκει στο κράτος, σε αντίθεση με τη δική μας Τράπεζα της Ελλάδος, μέτοχοι της οποίας είναι κρυφοί ιδιώτες).

Δυστυχώς τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν ουσιαστικά δικές τους κεντρικές τράπεζες, ενώ η ίδια η ζώνη επίσης όχι – αφού η ΕΚΤ ενδιαφέρεται μόνο για τη νομισματική σταθερότητα, δεν εκδίδει ομόλογα και δεν ενισχύει, όπως κάνουν η Fed, η Τράπεζα της Αγγλίας κλπ. εκείνες τις χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα (έμμεσα μόνο, μέσω των τοκογλυφικών εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δανείζονται από την ΕΚΤ με 1,5% και δανείζουν τα κράτη με άνω του 5%!).

 Κατά την άποψη μας λοιπόν η κυβέρνηση, εάν υποθέσουμε ότι κυβερνάει η ίδια, θα έπρεπε να ασχολείται με την επίλυση των προβλημάτων της Οικονομίας,  αλλά και της Κοινωνίας μας (διαφθορά, διαπλοκή, Κράτος Δικαίου, μεταναστευτικό κλπ.), χωρίς καθόλου εκβιασμούς, χωρίς καθόλου λόγια και με πολλές πράξεις. Εκτός αυτού, η κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές μας – ενώ κανένας Έλληνας δεν θέλει να βομβαρδίζεται με «πολιτικές αγορεύσεις» κενές νοημάτων, οι οποίες μάλλον στοχεύουν στην διαιώνιση της υπεξαίρεσης της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!