ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Έχουμε την άποψη ότι, ο πλέον «εύκολος» εχθρός μας, στην αντιμετώπιση του, είναι η υπερχρέωση του δημοσίου τομέα μας. Αρκεί να μετατρέψουμε άμεσα ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού χρέους σε εσωτερικό, εκδίδοντας εθνικά ομόλογα στη θέση αυτών που κάθε φορά λήγουν – εφαρμόζοντας παράλληλα μόνοι μας κάποιες από τις μεθόδους του ΔΝΤ (εσωτερική υποτίμηση), για να επιλύσουμε διαχρονικά το πρόβλημα.

Ταυτόχρονα βέβαια, αφού θα διακινδυνεύουμε «έντιμα» τα δικά μας χρήματα, θα εντείνουμε αναγκαστικά τον έλεγχο των κυβερνήσεων μας, έτσι ώστε να καταπολεμήσουμε δραστικά όλες τις σπατάλες του δημοσίου (ειδικά στον τομέα των δημοσίων έργων και του εξοπλισμού), με αποτέλεσμα να μετατραπεί το ελλειμματικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό – οι ζημίες δηλαδή σε κέρδη, τα οποία θα αποπληρώνουν σιγά-σιγά το δανεισμό.

Έτσι θα σταματήσουμε την αναδιανομή τω εισοδημάτων μας προς όφελος των ξένων πιστωτών μας ή των διαφθορέων, οι οποίοι «εργάσθηκαν» φιλότιμα, με στόχο την υπερχρέωση μας, ενώ θα ενισχύσουμε την εσωτερική κατανάλωση, κατά το ποσόν των τόκων των ομολόγων. Άλλωστε φαίνεται καθαρά ότι έχουμε (ακόμη) τη δυνατότητα να το επιτύχουμε, εάν εκμεταλλευθούμε σωστά,

(α)  την τεράστια περιουσία του δημοσίου (300 δις € ακίνητα, συν 35 δις € επιχειρήσεις), πριν λεηλατηθεί από το ΔΝΤ και τους «εταίρους» μας, από τους δανειστές μας δηλαδή, καθώς επίσης

(β)  τα πλεονεκτήματα του ιδιωτικού τομέα μας ο οποίος, όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί, είναι συγκριτικά κατά πολύ υγιέστερος από αρκετά άλλα κράτη.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό

Χώρα

Συνολικό Χρέος*

Δημόσιο Χρέος**

Ιδιωτικό Χρέος

Ελλάδα

252%

128,90

123,1%

Γερμανία

285%

76,70

208,3%

Ιταλία

315%

116,70

198,3%

Γαλλία

323%

82,50

240,5%

Πορτογαλία

323%

84,60

238,4%

Μ. Βρετανία

466%

80,00

386,0%

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

*    Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό

**   Πρόβλεψη 2010

Άλλωστε, εάν δεν το κάνουμε και αφεθούμε στα χέρια των άλλων, όχι μόνο θα επιδεινωθούν «ανεπιστρεπτί» τα μεγέθη της χώρας μας (Πίνακες Ι, ΙΙ), αλλά και η ιδιωτική μας περιουσία (ακίνητα, οικόπεδα κλπ), η οποία θα απολέσει τουλάχιστον το 50% της αξίας της, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα – μία τεράστια καταστροφή, τόσο για τη δική μας, όσο και για τις επόμενες γενεές. Χωρίς ανάπτυξη, για την επίτευξη της οποίας φυσικά χρειαζόμαστε τη βοήθεια της ΕΕ, καθώς επίσης την διεύρυνση του εξαγωγικού και λοιπού μας «ορίζοντα» σε άλλες περιοχές (Αραβία, Κίνα, Ρωσία κλπ), είναι αδύνατον ποτέ να ξεφύγουμε από το μοιραίο.

Όμως, υπάρχει και ο δύσκολος εχθρός ο οποίος, όχι μόνο θα αντισταθεί με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, αλλά και δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να αντιμετωπίσουμε «ορθολογικά» τον «εύκολο» (δημόσιο χρέος, ελλείμματα). Ο εχθρός αυτός δεν είναι άλλος από το «τοκογλυφικό» κεφάλαιο, σε συνδυασμό με τις πολυεθνικές υπερεπιχειρήσεις – μία «δίδυμη παγκόσμια απειλή», η οποία μεγεθύνεται με τη βοήθεια των «εργαλείων» του BrettonWoods (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ), σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, καταλύοντας, αργά αλλά σταθερά, τα εθνικά κράτη.

Στη θέση τους εγκαθίσταται η «άπατρις παγκόσμια διακυβέρνηση» (stateless global governance), η οποία τοποθετεί δύο ξεχωριστά είδη Κοινοβουλίων:

(α)  το δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο, αυτό δηλαδή που επιλέγεται από τους Πολίτες (όσο μπορούμε να πιστεύουμε στην ελεύθερη βούληση, όταν η πληροφορία είναι απολύτως ελεγχόμενη, συχνά σκόπιμα διαστρεβλωμένη), καθώς επίσης

(β)  το «σκιώδες» Κοινοβούλιο (εικονικό, virtual), το οποίο «διέπεται» από τους νόμους της ζήτησης και της προσφοράς.

Το πρώτο είναι προφανώς «τυπικά» (εξωτερικά) κυρίαρχο, ενώ το δεύτερο είναι πρακτικά, ουσιαστικά δηλαδή, παντοδύναμο – αφού αυτό αποφασίζει για τη «μοίρα» των ανθρώπων και των πραγμάτων.

Η «άλωση» τώρα μίας χώρας, η κατάλυση δηλαδή της εθνικής της κυριαρχίας, απαραίτητη προϋπόθεση για την εγκατάσταση των δύο «εξωκοινοβουλευτικών» Κοινοβουλίων, πραγματοποιείται με τη βοήθεια της υπερχρέωσης – η οποία είναι προϊόν του δανεισμού και ιδιαίτερα των τόκων.

Για την επιτυχία αυτού του στόχου, όσον αφορά το δημόσιο, επιστρατεύονται η διαπλοκή και τα παράγωγά της – κυρίως η διαφθορά η οποία, με διάφορες μεθοδεύσεις, καταφέρνει τελικά να επικρατήσει. Όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, οι τράπεζες διαδραματίζουν τον κυριότερο ρόλο (πιστωτικές κάρτες, υπερδανεισμός κλπ), με τη βοήθεια της υπερκαταναλωτικής συμπεριφοράς, την οποία «εγκαθιστούν» στον άνθρωπο έντεχνα, κυρίως οι πολυεθνικές επιχειρήσεις (marketing δημιουργία νέων αναγκών κλπ).

Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Κατά τη διάρκεια της Ιστορίας μας έχουμε διανύσει τρείς εξελικτικές περιόδους – ένα γεγονός που επαναλαμβάνεται κάθε φορά στην ατομική μας «πορεία». Η πρώτη είναι η φυσική κοινωνία – οι «θεσμοί» της οποίας είναι η Οικογένεια, οι Συγγενείς,  καθώς επίσης η Φυλή. Πρόκειται για μία πρωτόγονη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, η οποία χαρακτηρίζεται από αδύναμους θεσμούς, με «προστατευτική» λειτουργία, περιορισμένη όμως σε έναν μικρό αριθμό ατόμων. Ο άνθρωπος είναι «αλληλέγγυος» μόνο με αυτούς, τους οποίους γνωρίζει «φυσικά» – ή τουλάχιστον με αυτούς, με τους οποίους τον συνδέει το «αίμα» ή ο «μύθος». Οποιοσδήποτε ευρίσκεται εκτός της οικογένειας ή της φυλής, είναι ξένος – οπότε «ενσωματώνει» το ριζικά διαφορετικό, το απρόβλεπτο και επομένως την απειλή, με αποτέλεσμα να πολεμείται, να εκδιώκεται ή να θανατώνεται.

Η δεύτερη είναι η πολιτισμική κοινωνία, η οποία αναπτύχθηκε όταν οι άνθρωποι ξεκίνησαν να δημιουργούν σχέσεις με άλλους ανθρώπους, οι οποίοι δεν ανήκαν στην οικογένεια ή τη φυλή τους. Με τη δημιουργία της πολιτισμικής κοινωνίας, των κοινωνικών κανόνων, της κοινωνικής ηθικής και των κοινωνικών θεσμών, ο άνθρωπος γίνεται «αλληλέγγυος» με άλλα άτομα, τα οποία δεν γνωρίζει – ή δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσει. Η πολιτισμική εξελίχθηκε τελικά στην πολιτική κοινωνία, στο κράτος δηλαδή, το οποίο χαρακτηρίζεται από την «αλληλεγγύη» των Πολιτών του, καθώς επίσης από ισχυρούς νόμους και θεσμούς, οι οποίοι προστατεύουν έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων – τόσο στις μεταξύ τους σχέσεις, όσο και απέναντι στους εχθρούς τους.

Το σύγχρονο άτομο είναι απαραίτητο να διανύσει, κατά τη διάρκεια της κοινωνικής ενσωμάτωσης του, και τα τρία στάδια της κοινωνικής εξέλιξης. Έτσι, τα παιδιά παραμένουν στους γονείς τους, στη φυσική κοινωνία δηλαδή, μόνο για εκείνο το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την εξασφάλιση της επιβίωσης τους. Στη συνέχεια, τα παιδιά «αποσυνδέονται» από την οικογένεια και δημιουργούν σχέσεις με άλλα άτομα, εκτός του άμεσου οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Αργότερα, ενσωματώνονται στο κράτος, λειτουργώντας πλέον στα πλαίσια των νόμων και των θεσμών του (προφανώς, το κυρίαρχο «στοιχείο» της ανθρώπινης εξέλιξης είναι η αλληλεγγύη).

Συμπεραίνεται περαιτέρω ότι, τόσο στην Ιστορία, όσο και στη ζωή του ανθρώπου, η εθνική κυριαρχία διαδραματίζει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο. Έχει άμεση σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς επίσης με το θεμελιώδες Δίκαιο – δηλαδή, με το «κοινωνικό συμβόλαιο» (αποφεύγουμε συνειδητά την έννοια «Σύνταγμα», αφού δεν είναι πάντοτε «συμβατό» με την κοινή βούληση). Ενσωματώνει την κοινή θέληση, την ισότητα όλων απέναντι στο νόμο, καθώς επίσης την αυτονομία των Πολιτών. Όλοι μας θεωρούμε ότι, το Κοινοβούλιο που εκλέγουμε είναι κυρίαρχο, ενώ ευρίσκεται στη θέση του για να προστατεύσει το Δίκαιο – καθώς επίσης για να εγγυηθεί την ομαλή κοινωνική λειτουργία και την έννομη τάξη.

Η έννοια του Δικαίου γνωρίζουμε ότι προέρχεται από το ότι, ο κάθε Πολίτης παραιτείται ηθελημένα από ένα μέρος της ελευθερίας του, με στόχο να προστατευθεί η ελευθερία του συνόλου. Οι κανόνες πηγάζουν από τον εθελούσιο περιορισμό των ανθρωπίνων ελευθεριών, ενώ το Δίκαιο «ενσωματώνει» τα συμφέροντα του συνόλου – τα μέρη του οποίου, τα άτομα δηλαδή, θυσιάζουν ουσιαστικά ένα κομμάτι της ελευθερίας τους. Κατ’ επέκταση, το Δίκαιο προστατεύει τη δική μας ελευθερία σε σχέση με τους άλλους, ενώ μας επιτρέπει να «διαχειριζόμαστε» απροβλημάτιστα τη ζωή μας.

Περαιτέρω, σε τακτά χρονικά διαστήματα, διενεργούνται γενικές, ελεύθερες και μυστικές εκλογές, όπου οι Πολίτες ενός κυρίαρχου κράτους έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν την πολιτική τους ηγεσία – «εκδιώκοντας» ενδεχομένως την προηγούμενη, εάν δεν ήταν συνεπής με τις «υποσχέσεις» της ή με τις «οδηγίες» των Πολιτών, «ανεπαρκής», διεφθαρμένη ή οτιδήποτε άλλο.

Όταν όμως οι βασικοί κανόνες λειτουργίας ενός κράτους «παραλύουν», σαν αποτέλεσμα της επιβολής της δικτατορίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (όπως συμβαίνει όταν εγκαθίσταται το ΔΝΤ σε μία χώρα), τότε η κοινωνία καταλύεται – απειλούμενη με την επικράτηση των κανόνων της ζούγκλας. Ειδικότερα, ο «μονομάχος» (Gladiator) γίνεται πλέον το σημείο αναφοράς του επικρατούντος κοινωνικού μοντέλου, με την έννοια ότι ο ισχυρός έχει πάντοτε δίκιο – ενώ ο αδύναμος άδικο. Η ήττα θεωρείται αποκλειστικά ευθύνη του εκάστοτε ηττημένου, ενώ ερμηνεύεται σαν το αποτέλεσμα της «ενοχικής», «θυματοποιημένης» αδυναμίας του «χαμένου».

Συνεχίζοντας, οι θεμελιώδεις αρχές του μονοπωλιακού καπιταλισμού, οι οποίες επιβάλλονται σε μία ηττημένη χώρα με τη βοήθεια του ΔΝΤ (μεγαλύτερη δυνατή κερδοφορία των πολυεθνικών επιχειρήσεων, μικρότερη δυνατή φορολόγηση τους, απεριόριστος ανταγωνισμός χωρίς κανόνες, παγκοσμιοποίηση της ανταλλαγής εμπορευμάτων, πλήρη ελευθερία κίνησης και λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου,  καταστροφή των αυτοχθόνων πολιτισμών), καταλύουν εντελώς την εθνική της κυριαρχία – ενώ αντιτίθενται σε όλες τις αξίες του «διαφωτισμού», οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια της σημερινής ευρωπαϊκής κουλτούρας.

Σε τελική ανάλυση, τα τρία στάδια της κοινωνικής εξέλιξης «διαγράφονται», το κοινωνικό συμβόλαιο παύει να έχει ισχύ και ο νόμος της ζούγκλας υπερισχύει. Τέλος, μετά την καταστροφή της συνεκτικής μεσαίας τάξης, η κοινωνία διαιρείται σε δύο κατηγορίες, στους πλούσιους και τους εξαθλιωμένους – έτσι ώστε να υποτάσσεται καλύτερα στο απολυταρχικό καθεστώς (κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α., όπου τα γκέτο, γεμάτα εξαθλιωμένους ανθρώπους, ευρίσκονται σε ελάχιστη απόσταση ακόμη και από το Λευκό Οίκο).


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!