Συνειδητοποιούμε πολύ καλά το ότι, οι μη οικονομολόγοι Πολίτες δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ Δημοσίου Χρέους και Κρατικού Χρέους – όπου το μεν πρώτο, από το οποίο υπολογίζεται ο δείκτης χρέος/ΑΕΠ ήταν 364,88 δις € στις 31.12.24 και το δεύτερο 422,6 δις € ή κατά 58 δις € υψηλότερο! (για τις 31.12.25 δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη, αλλά θα είναι ασήμαντες οι διαφορές).
Η διαφορά μεταξύ τους είναι κυρίως η εξής: Από το Κρατικό Χρέος αφαιρούνται τα διαθέσιμα των φορέων του δημοσίου, άρα και των Ασφαλιστικών Ταμείων, οπότε προκύπτει το Δημόσιο Χρέος. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε πολλές χώρες – οπότε ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι, δεν κάνει κάτι διαφορετικό και είναι εύλογο.
Εν τούτοις δεν ισχύει, επειδή μόνο στην Ελλάδα κατατίθενται υποχρεωτικά στην ΤτΕ τα διαθέσιμα όλων των φορέων του δημοσίου – από όπου τα δανείζεται το κράτος, καλύπτοντας σε μεγάλο ποσοστό μόνιμες ανάγκες του.
Με την ανοχή βέβαια των δανειστών που είναι εύλογη, αφού αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η λεηλασία των Ελλήνων και η επιστροφή των δανεικών τους – άρα, μεταξύ άλλων, η βελτίωση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας έστω και εικονικά, για να μπορεί να δανείζεται και να κερδίζουν χρόνο. Ειδικότερα τα εξής:
Η υποχρεωτική κατάθεση όλων των διαθεσίμων των φορέων του δημοσίου στην ΤτΕ συμπεριλαμβανομένων των ΟΤΑ, άρα και των Ασφαλιστικών Ταμείων, νομοθετήθηκε τον Απρίλιο 2015 με ΠΝΠ του Γ. Βαρουφάκη – με στόχο να τα δανείζεται το κράτος, για να καλύπτει τις ανάγκες του. Έντοκα βέβαια, για να τηρούνται τα προσχήματα.
Παγιώθηκε δε με το άρθρο 80 του μεσοπρόθεσμου του 2018 (Ν. 4549/2018, πηγή) – με την ανοχή της Τρόικα και των δανειστών που φυσικά αδιαφορούν για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, ενδιαφερόμενοι μόνο να αποπληρωθούν οι ίδιοι.
Η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε δεν έφερε αντίρρηση, επικαλούμενη το ότι ήταν δημοσιονομικά ουδέτερο – στην ουσία όμως για να μπορεί να συνεχίσει αυτόν το δανεισμό, όταν θα αναλάμβανε τη διακυβέρνηση και να τον κλιμακώσει, όπως έχει συμβεί με πολλά άλλα «πεπραγμένα» του ΣΥΡΙΖΑ (πχ με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του).
Τα κατατεθειμένα τώρα των φορέων στην ΤτΕ που παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ το 2019, ήταν περί τα 22 δις € – τα οποία, μαζί με τα 15,6 δις € του ESM και του υπερπλεονάσματος, «συνέθεταν» το «μαξιλάρι» των 37 δις €.
Από αυτά τα 22 δις € τώρα των φορέων, τα 16 δις € είχαν διατεθεί για την ικανοποίηση μόνιμων αναγκών του κράτους (73%) – γεγονός που σημαίνει ότι, η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να τα επιστρέψει, ακόμη και αν το ήθελε. Εκτός βέβαια, εάν «παρήγαγε» ανάλογα δημοσιονομικά πλεονάσματα – κάτι μάλλον απίθανο.
Σήμερα η ΝΔ δανείζεται πάνω από 55 δις € από τους φορείς ή σχεδόν τριπλάσια του ΣΥΡΙΖΑ – εκ των οποίων περίπου τα 48 δις € (87%), καλύπτουν μόνιμες ανάγκες του δημοσίου και προφανώς δεν μπορούν να επιστραφούν.
Συμπερασματικά λοιπόν, «έβαλαν χέρι» στα χρήματα των Ασφαλιστικών Ταμείων τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και (σχεδόν τριπλάσιο) η ΝΔ, για να τα σπαταλήσει σε επιστρεπτέες που δεν επιστράφηκαν κλπ. – με στόχο την επανεκλογή της το 2023, σε συνδυασμό με άλλες απάτες τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ. Επομένως, άδικα κατηγόρησε ο Γ. Στουρνάρας μόνο το ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι «έβαλε χέρι» στα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων.
Με δεδομένο δε το ότι, ο Γ. Χουλιαράκης ήταν επί ΣΥΡΙΖΑ αναπληρωτής υπουργός οικονομικών αρμόδιος για τα έξοδα και επομένως πολιτικός προϊστάμενος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, χωρίς το οποίο δεν μπορεί κανένας να «βάλει χέρι» σε κρατικά χρήματα, ενώ σήμερα είναι σύμβουλος του Γ. Στουρνάρα, καθώς επίσης ταυτόχρονα συνεργάτης του Α. Τσίπρα, δεν μπορεί να κατηγορεί κανέναν η ΤτΕ – ενώ είναι εύκολο να αντιληφθούμε τη διαπλοκή.
Τέλος, ο Φ. Κουτεντάκης που ανέλαβε επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής το 2018, ενώ σήμερα είναι συνεργάτης του Α. Τσίπρα, τα γνωρίζει επίσης πολύ καλά – οπότε οι μόνοι που δεν τα γνωρίζουν και δεν μπορούν να καταλάβουν είναι οι Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι ληστεύονταν και ληστεύονται ασύστολα από όλες τις πλευρές, ενώ όταν θα «ξυπνήσουν» θα είναι πολύ αργά.
Υστερόγραφο: Τα Ασφαλιστικά Ταμεία άλλων χωρών δεν έχουν καμία υποχρέωση κατάθεσης των διαθεσίμων τους στην κεντρική τράπεζα και τα διαχειρίζονται ελεύθερα – ενώ τα επενδύουν συνήθως, με στόχο την αύξηση τους.
Εάν τα δάνειζαν άλλωστε στο κράτος, αφενός μεν θα έχαναν αν τα επιτόκια ήταν χαμηλότερα του πληθωρισμού, αφετέρου θα είχαν το ρίσκο να τα χάσουν ολοσχερώς, στην περίπτωση χρεοκοπίας του κράτους.
