.
Όποιος βλέπει τον Αμερικανό ως έναν κλασικό πολιτικό, τα λόγια του οποίου μπορούν να ερμηνευτούν και να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα παραδοσιακά πρότυπα, είναι εκτός τόπου και χρόνου – ενώ η απλή εξέταση των μονολόγων του σε ένα καθαρά κυριολεκτικό, βασισμένο στο περιεχόμενο επίπεδο, δεν οδηγεί πουθενά. Όσο πιο γρήγορα λοιπόν το καταλάβουμε εμείς οι Ευρωπαίοι, τόσο λιγότερα θα χάσουμε – αν και δεν φαίνεται να μπορέσουμε τελικά.
.
Άποψη
Πολλά μπορεί να πει κανείς για τον D. Trump, αλλά σίγουρα όχι ότι δεν ξέρει την τέχνη της διαπραγμάτευσης, όσο κανένας άλλος – ενώ όποιος τον θεωρεί ανόητο, κρίνοντας επιφανειακά από τις ανοησίες ή/και ασυναρτησίες που πράγματι λέει, όπως πρόσφατα στο Davos, είναι καλύτερα να κοιτάξει το πρόσωπο του στον καθρέφτη.
Κατά την άποψη μας λοιπόν, θα ήταν χρήσιμο να κατανοήσουμε τη διαπραγματευτική στρατηγική ή τακτική, πίσω από τις συχνά ασυνάρτητες δηλώσεις και ενέργειες του – όπου ένα καλό παράδειγμα είναι η χρήση των δασμών.
Εν προκειμένω, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ξεκαθάρισε ότι θέλει να κάνει τις εισαγωγές στη χώρα του πιο ακριβές, μέσω των δασμών – ενθαρρύνοντας έτσι τις διεθνείς εταιρείες να παράγουν περισσότερο στις ΗΠΑ και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας εκεί.
Ένας παραδοσιακός πολιτικός τώρα θα έθετε αυτόν το δασμολογικό συντελεστή, το 15%, ως στόχο στις διμερείς διαπραγματεύσεις – ενώ το αποτέλεσμα πιθανότατα θα ήταν ένας δασμολογικός συντελεστής 10%, με πολλές εξαιρέσεις. Στο τέλος, οι εμπορικοί του εταίροι θα ήταν δυσαρεστημένοι με το αποτέλεσμα – επειδή θα ένιωθαν μειονεκτικά, αφού προηγουμένως δεν επιβάλλονταν δασμοί στις εξαγωγές τους προς τις ΗΠΑ.
Στο παράδειγμα της Ελβετίας λοιπόν, ο Trump επέβαλε στον πρώτο γύρο τους «αμοιβαίους δασμούς» του – με την Ελβετία να δέχεται ένα ιδιαίτερα σκληρό πλήγμα, με έναν υψηλό συντελεστή 31% που τρομοκράτησε τους Ελβετούς, οι οποίοι σκέφθηκαν ακόμη και να ενταχθούν στην ΕΕ.
Στη συνέχεια ακολούθησε ο δεύτερος γύρος, κατά τον οποίο οι Ελβετοί προσπάθησαν να διαπραγματευθούν με τον Trump – ο οποίος όμως εξοργίστηκε επιφανειακά, κλιμάκωσε τη διαμάχη και αύξησε το δασμό στις ελβετικές εισαγωγές στο 39%.
Ακολούθησαν έτσι σενάρια καταστροφής και το σκηνικό είχε στηθεί για τον τρίτο γύρο – όπου οι Ελβετοί έστειλαν μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Rolex, στο Λευκό Οίκο. Αυτός του χάρισε ένα χρυσό ρολόι και, τελικά, ο Τραμπ «μείωσε» το δασμό στην Ελβετία στο 15% – κάτι που γιορτάστηκε ως μια μεγάλη επιτυχία των ελβετικών διαπραγματευτικών δεξιοτήτων.
Στην ουσία όμως δεν ήταν οι Ελβετοί, αλλά ο Trump που τελικά διαπραγματεύτηκε καλά – αφού αφενός μεν πήρε το επιθυμητό 15% χωρίς εξαίρεση, αφετέρου ένα φανταχτερό ρολόι Rolex. Ολόκληρη η δημόσια διαμάχη ήταν προφανώς μια μπλόφα, για να εκφοβίσει την άλλη πλευρά με μαξιμαλιστικές απαιτήσεις – ενώ τελικά κατάφερε να πετύχει αυτό που ήθελε αρχικά.
Ακόμη καλύτερα, στο τέλος οι Ελβετοί νόμιζαν ότι ήταν οι νικητές, θεωρώντας πως δεν θα πληρώνουν πλέον 15% αντί 0%, αλλά 15% αντί 39% – ενώ ο Trump δεν ξεπέρασε μόνο έτσι ακόμη και τους Ελβετούς που θεωρούνται πολύ καλοί στις διαπραγματεύσεις, αλλά τους έδωσε και την αίσθηση του νικητή!
Κάτι ανάλογο έκανε με την ΕΕ, επιτυγχάνοντας δασμούς πχ 15% για τα αυτοκίνητα, έχοντας προηγουμένως απαιτήσει πολύ περισσότερα – επιπλέον όμως εξαγωγές LNG αξίας 750 δις και επενδύσεις 600 δις! Επίσης με τη συμφωνία της Mercosur – όπου στην πραγματικότητα οι κερδισμένες θα είναι οι αμερικανικές πολυεθνικές που ελέγχουν τη βιομηχανία τροφίμων στη Λατινική Αμερική.
Όλη η διαμάχη τώρα γύρω από την υποτιθέμενη «κατάκτηση» της Γροιλανδίας, φαίνεται να ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο – γνωρίζοντας πως αυτό που θέλουν στην ουσία οι ΗΠΑ, είναι να εκμεταλλευτούν οικονομικά το νησί.
Η επίτευξη όμως αυτού του στόχου, μέσω άμεσων διαπραγματεύσεων με τη Δανία, θα ήταν δύσκολη – οπότε ο Trump χρησιμοποίησε το πιο απαιτητικό δυνατόν σενάριο, απειλώντας έμμεσα να κατακτήσει τη Γροιλανδία στρατιωτικά, κάτι που θεωρήθηκε ως καταστροφή και το τέλος του ΝΑΤΟ.
Το άτομο εδώ που έπαιξε το ρόλο του διευθυντή της Rolex ήταν ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, ο Ρούτε – ο οποίος υποτίθεται πως διαπραγματεύθηκε με τον Trump, «επιτυγχάνοντας» να μην θέλει να κατακτήσει τη Γροιλανδία, ούτε να την εξαγοράσει. Αλλά να αποκτήσει τον «επενδυτικό της έλεγχο», μεταξύ άλλων παραχωρήσεων – με αποτέλεσμα οι ανόητοι Ευρωπαίοι να αισθάνονται ακόμη και νικητές, αφού τον εμπόδισαν να διαλύσει το ΝΑΤΟ και να κατασχέσει βίαια το πλούσιο σε πόρους παγωμένο νησί, από τη μικροσκοπική Δανία.
Το τι επιδιώκει τώρα ο Αμερικανός με την αποστολή του στόλου του στο Ιράν, όπου θα είναι αντιμέτωπος με όλες τις χώρες των BRICS, άρα με τη Ρωσία και με την Κίνα, δεν είναι ακόμη εμφανές – προφανώς όμως, κάτι ανάλογο με τα παραπάνω. Όσο για τη συμφωνία της ΕΕ με την Ινδία, όπου η von der Leyen πανηγυρίζει ανόητα, είναι επίσης ο στόχος του Trump για να προσελκύσει τη χώρα στη Δύση – απομονώνοντας την από την Κίνα.
