.
Η ΕΕ έχει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ έναντι της Τουρκίας σε οικονομικό επίπεδο – αφού της έχει παραχωρήσει συνθήκες ελευθέρου εμπορίου, με αποτέλεσμα να έχουν μετακινηθεί εκεί πολλά εργοστάσια. Έτσι κατάφερε η Τουρκία να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία και να κλιμακώσει την επιθετικότητα της προς εμάς και σε άλλες χώρες – καθώς επίσης να αυξήσει τις εξαγωγές του πρωτογενούς της τομέα και όχι μόνο, με τιμολογιακό και μισθολογικό ντάμπινγκ. Γιατί λοιπόν συνεχίζει να στηρίζει η ΕΕ την Τουρκία; Γιατί δεν χρησιμοποιεί τη διαπραγματευτική της ισχύ; Γιατί ανέχεται την κατοχή της Κύπρου και την επιθετικότητα στο Αιγαίο; Εμείς από την πλευρά μας, γιατί δεν κατοχυρώνουμε την ΑΟΖ και τα 12 νμ που δικαιούμαστε με βάση το δίκαιο της Θαλάσσης; Πόσο μάλλον όταν η ΑΟΖ μας είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα της ΕΕ και εμφανίζει σωστά το Αιγαίο ως Ελληνική Λίμνη, φυσικά με το δικαίωμα αβλαβούς διάβασης τρίτων; Γιατί δεν συμφωνούμε με το χάρτη της ΕΕ για να κλείσει το θέμα; Η μη συμφωνία μας δεν είναι δείγμα μειοδοσίας; (βίντεο)
.
Εισήγηση
Την προηγούμενη εβδομάδα συζητούσαμε εδώ στη Βουλή, την έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου για την οικονομική θέση της ΕΕ το 2023 – όπου αυτό το έτος διαπιστώνεται έλλειμα του προϋπολογισμού, ύψους 298 δις.
Εάν προστεθούν δε οι μη καταχωρημένες υποχρεώσεις από δάνεια του ΤΑΑ και τα 50 δις προς την Ουκρανία, θα αυξηθεί στα 565 δις – με αρνητική καθαρή θέση, ύψους 212,1 δις το 2023.
Επίσης με αναξιοπιστία ως προς την εγκυρότητα των δαπανών, με κριτήριο τα σφάλματα ελέγχου – ενώ για τις μικρότερες δαπάνες δεν υπάρχει μεν εκτίμηση, αλλά υψηλός κίνδυνος.
Εκτός αυτού, υπήρχε αύξηση του χρέους της ΕΕ στα 458,5 δις – ενδεχομένως του κόστους εξυπηρέτησης και των επιτοκίων.
Όλα αυτά σε μια εποχή που η ΕΕ, ως οντότητα, συγκεντρώνει περισσότερα κεφάλαια για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος διανύει πλέον τον 3ο χρόνο – χωρίς να υπάρχει αισιοδοξία για τον τερματισμό του.
Την ίδια στιγμή η Ουκρανία καταστρέφεται μαζί με την οικονομία της Ευρώπης, μέσα από την αύξηση του κόστους ενέργειας, το μεταναστευτικό και τις λοιπές γεωπολιτικές αστάθειες – όπως ο πόλεμος στον Ισραήλ, ο αποκλεισμός της Ερυθράς Θάλασσας, οι απειλές ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου με τη χρήση όπλων του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας και την αποστολή στρατιωτών, με τον επερχόμενο εμπορικό πόλεμο της Κίνας με τις ΗΠΑ, αλλά και της ΕΕ στο πεδίο των δασμών.
Εν μέσω αυτής της ανησυχητικής εικόνας, πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια που επικρατεί στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, καλούμαστε να συζητήσουμε την περαιτέρω αποσταθεροποίηση της ΕΕ, μέσα από τη διεύρυνση της – κάτι που θεωρούμε άτοπο και οξύμωρο.
Κατά την άποψη μας, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να συζητάμε για την ειρήνη, τη σταθερότητα και το νοικοκύρεμα των οικονομικών της Ευρώπης – ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, για τη σύγκλιση της με την ΕΕ, αφού έχει αποκλίνει τα τελευταία 15 χρόνια σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όχι μόνο στην οικονομία, αλλά στο κράτος δικαίου, στην ελευθερία του τύπου, στον κρατισμό κοκ.
Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε πως η συζήτηση διεύρυνσης αυτήν την εποχή, είναι καθαρά ακαδημαϊκή – ενώ διεξάγεται ενδεχομένως για γεωπολιτικούς λόγους και φυσικά είναι ανούσια, αφού υπάρχουν πολύ σημαντικότερα θέματα, τόσο όσον αφορά την ΕΕ, όσο και την Ελλάδα.
Συνεχίζοντας, η προοπτική ένταξης στην ΕΕ είναι ανοιχτή, σύμφωνα με τα κείμενα που δώσατε, σε δέκα χώρες:
(α) Στα Δυτικά Βαλκάνια – δηλαδή κυρίως στα εξής κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας που διαλύθηκε με υπαιτιότητα της ΕΕ ή κάποιων χωρών της, όπως της Γερμανίας:
Αλβανία, Σκόπια, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κόσοβο, Μαυροβούνιο και Σερβία
(β) Στους Ανατολικούς Εταίρους – δηλαδή στις εξής χώρες που γειτνιάζουν ή/ και ανήκαν στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας:
Γεωργία, Μολδαβία, Ουκρανία και Τουρκία – τον αιώνιο υποψήφιο, αλλά προνομιακό εμπορικό εταίρο και τυπικά μόνο χώρα του ΝΑΤΟ, αφού δεν έχει καν επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, ενώ την ίδια στιγμή απομακρύνεται προς τους BRICS και ανεξαρτητοποιείται.
Πολύ επιγραμματικά τώρα, η θέση μας για τις χώρες υπό εξέταση διεύρυνσης, είναι η εξής:
(α) Δυτικά Βαλκάνια:
Αλβανία: Η διαδικασία εξέτασης συνεχίζεται, αλλά η χώρα αντιμετωπίζει πολλά ζητήματα – όσον αφορά την εναρμόνιση της με τα δεδομένα της ΕΕ.
Εμάς μας απασχολεί βέβαια ο σεβασμός της μειονότητάς μας, της περιουσίας και της ταυτότητάς της – η οποία πρέπει να προστατεύεται με βάση τις διμερείς συνθήκες, αλλά υπάρχει πρόβλημα, όπως έχει φανεί από τη φυλάκιση Μπελέρη πρόσφατα και τη φρασεολογία του Ράμα.
Σκόπια: Όμοια κατάσταση με την Αλβανία, όσον αφορά την εξέταση – ενώ για τη χώρα μας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η παραβίαση της Συνθήκης των Πρεσπών, με την οποία φυσικά είμαστε ανέκαθεν αντίθετοι.
Αλήθεια, πώς εξηγείται εδώ το ότι μια περίκλειστη χώρα, της οποίας ο εναέριος χώρος προστατεύεται εν μέρει τουλάχιστον από την Ελλάδα, διενεργεί θαλάσσιες αποβατικές ασκήσεις με την Τουρκία;
Βοσνία και Ερζεγοβίνη: Η ίδια κατάσταση με τις προηγούμενες δύο – ενώ πρόκειται για μια χώρα προβληματική, με πρόσφατο εμφύλιο και με το ενδεχόμενο διάσπασης της να αιωρείται. Αλήθεια, μήπως η ΕΕ έχει λύσει το Κυπριακό για να λύσει και το Γιουγκοσλαβικό;
Κόσοβο: Πρόκειται για μία προβληματική και μη αναγνωρισμένη χώρα από την Ελλάδα – οπότε η συζήτηση για διεύρυνση τελειώνει για εμάς εδώ.
Μαυροβούνιο: Κατά τα λεγόμενα σας, υπάρχει προσωρινή αναστολή της ένταξης του – ενώ είναι μία χώρα με αρκετά προβλήματα κράτους δικαίου, πολύ πριν την πτώση Ντζουγκάνοβιτς και την άνοδο φιλορωσικών/φιλοσερβικών κομμάτων στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Σερβία: Αναφέρεται στα αρνητικά ότι, έχει σχέσεις με τη Ρωσία, τις οποίες προτίθεται να διατηρήσει – αν και δεν θεωρεί η ίδια πως αυτό την αποκλείει από την ένταξη στην ΕΕ, ούτε η Ρωσία φαίνεται να αντιτίθεται, όπως ούτε για την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ. Γιατί λοιπόν να είναι αποτρεπτικός παράγοντας;
(β) Ανατολικοί Εταίροι:
Γεωργία: Όπως αναφέρεται, επικρατεί στασιμότητα – επειδή, μετά τις τελευταίες εκλογές και τη μεγάλη ρήξη για το νόμο που αφορά ΜΚΟ/Ξένους Αντιπροσώπους, υπάρχει ένας σκεπτικισμός ως προς την πλήρη αποδοχή των επιταγών της ΕΕ.
Μολδαβία: Έχουμε έναρξη του διαλόγου, αλλά αυτό έγινε με την υπόσχεση επιχορήγησης πριν τις εκλογές – οι οποίες ήταν οριακές υπέρ του ερωτήματος της προοπτικής ένταξης στην ΕΕ.
Ήδη προσβάλλεται όμως η εγκυρότητά τους, αφού πολλοί ψηφοφόροι στο εξωτερικό δεν ψήφισαν – ενώ η χώρα έχει επίσης πρόβλημα με τη Ρωσία, λόγω της ανεξαρτητοποιημένης Υπερδνειστερίας που δεν αναγνωρίζει η ΕΕ, σε αντίθεση με το Κόσσοβο.
Υπήρξε σύρραξη για την απόσχισή της τη δεκαετία του 1990 – ενώ μπορεί να αναζωπυρωθεί ανά πάσα στιγμή, εάν υπάρξει κάποια εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας, με την οποία συνορεύει.
Ουκρανία: Η έναρξη διαπραγματεύσεων είναι πρώιμη ή ουτοπική, με δεδομένα τα προβλήματα της δημοκρατίας της – η οποία ουσιαστικά δεν λειτουργεί, αφού υπάρχει στρατιωτικός νόμος και δεν έχουν διενεργηθεί εκλογές.
Υπάρχουν επί πλέον θέματα διαφθοράς λόγω και του πολέμου, θέματα μειονοτήτων και φυσικά ο πόλεμος – ο οποίος δημιουργεί μεγάλες ανάγκες επιδότησης και ανασυγκρότησης.
Επίσης στήριξης ηλεκτρισμού, αφού οι εγκαταστάσεις της βομβαρδίζονται και άρα επιβαρύνει εισάγοντας, την ΕΕ – ειδικά τη βαλκανική οδό.
Τέλος θέματα ανταγωνισμού, επειδή η μεγάλη της αγροτική παραγωγή μπορεί να πλήξει την αντίστοιχη παραγωγή της ΕΕ – όπου υπάρχουν ήδη αντιδράσεις, όπως στην Πολωνία.
Αν μας επιτρέπεται εδώ μία ερώτηση, γιατί λείπει η Αρμενία που ανήκει επίσης στους Ανατολικούς Εταίρους, μαζί με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ συμμετέχει ήδη στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων CEPA της ΕΕ;
Κλείνοντας με την Τουρκία, στο έγγραφο που μας δώσατε το ποσοστό ευθυγράμμισης της με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας της ΕΕ, μειώθηκε περαιτέρω από το 10% το 2023 – προσεγγίζοντας το 5%.
Επομένως, είναι ξεκάθαρο πως δεν ενδιαφέρεται και ακολουθεί το δικό της δρόμο – ενώ το να θεωρούμε ότι θα αλλάξει με το καλό, είναι στην σφαίρα του παραλόγου.
Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ έχει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ έναντι της Τουρκίας σε οικονομικό επίπεδο – αφού της έχει παραχωρήσει συνθήκες ελευθέρου εμπορίου, με αποτέλεσμα να έχουν μετακινηθεί εκεί πολλά εργοστάσια.
Έτσι κατάφερε η Τουρκία να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία και να κλιμακώσει την επιθετικότητα της προς εμάς και σε άλλες χώρες – καθώς επίσης να αυξήσει τις εξαγωγές του πρωτογενούς της τομέα και όχι μόνο, με τιμολογιακό και μισθολογικό ντάμπινγκ.
Γιατί λοιπόν συνεχίζει να στηρίζει η ΕΕ την Τουρκία; Γιατί δεν χρησιμοποιεί τη διαπραγματευτική της ισχύ; Γιατί ανέχεται την κατοχή της Κύπρου και την επιθετικότητα στο Αιγαίο;
Εμείς από την πλευρά μας, γιατί δεν κατοχυρώνουμε την ΑΟΖ και τα 12 νμ που δικαιούμαστε με βάση το δίκαιο της Θαλάσσης; Πόσο μάλλον όταν η ΑΟΖ μας είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα της ΕΕ και εμφανίζει σωστά το Αιγαίο ως Ελληνική Λίμνη, φυσικά με το δικαίωμα αβλαβούς διάβασης τρίτων; Γιατί δεν συμφωνούμε με το χάρτη της ΕΕ για να κλείσει το θέμα; Η μη συμφωνία μας δεν είναι δείγμα μειοδοσίας;
Ολοκληρώνοντας, δεν συμφωνούμε με καμία συζήτηση διεύρυνσης της ΕΕ, ειδικά σήμερα που υπάρχουν τόσα προβλήματα – πόσο μάλλον λόγω των επί πλέον προβλημάτων που θα δημιουργηθούν από τις χώρες αυτές.
Σίγουρα πάντως δεν στηρίζουμε καμιά διεύρυνση με χώρες που μπορεί να δυναμιτίσουν τη σταθερότητα στην περιοχή, σε σχέση με τη Ρωσία – ενώ εάν η ΕΕ το επιθυμεί, θα πρέπει προηγουμένως να εξασφαλίσει την αμυντική της ικανότητα.
