.
Ο πληθωρισμός, ο μόνος λόγος στην ουσία που μειώνεται το χρέος ως προς το ΑΕΠ και αυξάνονται τα έσοδα του δημοσίου, εις βάρος βέβαια των Πολιτών, δεν θα αποτελεί για πάντα σωσίβια λέμβο – ούτε η ανάπτυξη που στηρίζεται στην κατανάλωση, στα ακίνητα, στο ξεπούλημα και στον τουρισμό. Στο μοντέλο δηλαδή που μας χρεοκόπησε και θα μας χρεοκοπήσει ξανά – σημειώνοντας πως κανένας ελεύθερος επαγγελματίας δεν πρόκειται να ξεχάσει τον κεφαλικό φόρο των τεκμηρίων κερδοφορίας και τη ληστρική σύνδεση των POS/Ταμειακών μηχανών με το Ταμείο Ανάκαμψης, όπου πληρώνουν το κόστος οι μικρομεσαίοι για να έχουν πρόσβαση στα κεφάλαια οι μεγάλοι.
.
Κοινοβουλευτική Εργασία
Εισαγωγικά δεν μπορεί κανείς να μην αναφερθεί, έστω επιγραμματικά, στα απογοητευτικά μεγέθη του 2023 για την ελληνική οικονομία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ, στην πρώτη εκτίμηση της – τα οποία αποκλίνουν για πρώτη φορά τα τελευταία 5 χρόνια αρνητικά, από αυτά του προϋπολογισμού του 2024.
Εν προκειμένω, ο ρυθμός ανάπτυξης σε σταθερές τιμές του 2015 ήταν τελικά χαμηλότερος από τις προβλέψεις της κυβέρνησης, στο 2% αντί 2,4% – ενώ ευρίσκεται σε μία σχεδόν συνεχή καθοδική πορεία, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά, μαζί με όλα για όσα λέμε.
Ακόμη χειρότερα, στηρίχθηκε κυρίως στην κατανάλωση – ενώ οι άμεσες ξένες επενδύσεις κατέρρευσαν κατά 40% και ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου αυξήθηκε μόλις κατά 4%, όταν στον προϋπολογισμό προβλεπόταν στο 15,5%, παρά το τεράστιο επενδυτικό μας κενό.
Έχουμε δε αύξηση μεν των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών λόγω τουρισμού κατά 3,7% σε σταθερές τιμές, αλλά σε τρέχουσες μείωση κατά 2,6% – ενώ το εμπορικό μας έλλειμμα υπερέβη τα 32 δις, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τα 10 δις, το κρατικό μας χρέος έφτασε στα 406,5 δις και το εξωτερικό στα 553 δις.
Όσον αφορά την ανεργία, διαμορφώθηκε στο 10,4% το Δεκέμβρη μετά την αναθεώρηση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, από 9,2% πριν – δημιουργώντας όμως την εντύπωση πως ο στόχος είναι η μη πληρωμή των τριετιών στους εργαζομένους.
Όλα αυτά, αλλά και πολλά άλλα, όπως η ελλειμματική απορρόφηση των χρημάτων του ΤΑΑ, θα έπρεπε να έχουν ήδη σημάνει συναγερμό στην κυβέρνηση – ειδικά ενόψει του 2033, όπου ξεπαγώνουν τα 25 δις των τόκων του EFSF και αρχίζουν οι πληρωμές των χρεολυσίων των 96 δις, ενώ θα αντιμετωπίσουμε επί πλέον συνταξιοδοτικό πρόβλημα.
Ο πληθωρισμός, ο μόνος λόγος στην ουσία που μειώνεται το χρέος ως προς το ΑΕΠ και αυξάνονται τα έσοδα του δημοσίου, εις βάρος βέβαια των Πολιτών, δεν θα αποτελεί για πάντα σωσίβια λέμβο – ούτε η ανάπτυξη που στηρίζεται στην κατανάλωση, στα ακίνητα, στο ξεπούλημα και στον τουρισμό.
Στο μοντέλο δηλαδή που μας χρεοκόπησε και θα μας χρεοκοπήσει ξανά – σημειώνοντας πως κανένας ελεύθερος επαγγελματίας δεν πρόκειται να ξεχάσει τον κεφαλικό φόρο των τεκμηρίων κερδοφορίας και τη ληστρική σύνδεση των POS/Ταμειακών μηχανών με το Ταμείο Ανάκαμψης, όπου πληρώνουν το κόστος οι μικρομεσαίοι για να έχουν πρόσβαση στα κεφάλαια οι μεγάλοι.
Το παρόν νομοσχέδιο τώρα, σε γενικές γραμμές πολύπλοκο και τεχνικό που μάλλον θα εξελιχθεί σε μία ακόμη «τρύπα στο νερό», αφορά την υιοθέτηση μίας κοινοτικής νομοθεσίας – η οποία συμπληρώνει το πλαίσιο του ΟΟΣΑ, ενάντια στη φοροαποφυγή των πολυεθνικών, μέσω της μεταβίβασης κερδών διασυνοριακά, μεταξύ των εταιριών τους.
Λόγω της παγκοσμιοποίησης, το μέγεθος αυτών των εταιριών έχει αυξηθεί σημαντικά – επίσης η φοροαποφυγή, αφού τα κεφάλαια μετακινούνται πολύ εύκολα σε φορολογικούς παραδείσους.
Σε τελική ανάλυση, η εκάστοτε εθνική νομοθεσία είναι πιο αργή στην προσαρμογή της – επίσης πιο ανίσχυρη, σε σχέση με τη δύναμη αυτών των ομίλων.
Σε δεύτερο στάδιο, το νομοσχέδιο αποσκοπεί σε μία φορολογική ενοποίηση – έτσι ώστε να μπορούν να παρακολουθηθούν αυτές οι εταιρίες.
Θεωρούμε όμως πως δύσκολα θα αποδώσει, αφού υπάρχουν επί πλέον χώρες εκτός της ΕΕ, στις οποίες δραστηριοποιούνται – οπότε τελικά ίσως απλά στερήσει από τα εθνικά κοινοβούλια την αυτονομία τους, όσον αφορά την είσπραξη των φόρων.
Παρεμπιπτόντως εδώ, οι δυνατότητες των πολυεθνικών έχουν αυξηθεί λόγω και της ψηφιοποίησης – η οποία ψηφιοποίηση μπορεί ενδεχομένως να μειώσει τη φοροδιαφυγή των μικρών, αλλά θα αυξήσει τη φοροαποφυγή των μεγάλων, αφού καθιστά ευκολότερη τη μετακίνηση κεφαλαίων, οπότε θα μειωθούν τα δημόσια έσοδα.
Το σωστό θα ήταν να εφαρμοσθεί ο ψηφιακός φόρος στις συναλλαγές, όπως στη Γαλλία, με συντελεστή 3%. Υπάρχει και σε άλλες χώρες της ΕΕ, αλλά έχει τεθεί σε αναστολή με σκοπό την εφαρμογή του παρόντος πλαισίου, στον Πυλώνα 1 – κακώς κατά την άποψη μας.
Σημειώνοντας τώρα ότι, δεν γνωρίζουμε πώς θα εφαρμοσθεί η παρούσα οδηγία από χώρες που δεν θέλουν να φορολογήσουν, όπως η Ιρλανδία, θεωρείται πως στην Ελλάδα υπάρχουν 19 ελληνικοί όμιλοι και 900 έως 950 θυγατρικές πολυεθνικών που ξεπερνούν σε ενοποιημένο τζίρο τα 750 εκ. – όπου ο πρόσθετος φόρος που θα επιβληθεί, αναμένεται να υπερβεί τα 80 εκ.
Εν προκειμένω, επειδή δεν δόθηκε καμία κοστολόγηση από το ΓΛΚ, θα θέλαμε να γνωρίζουμε εάν ισχύει – ενώ, επειδή το νομοσχέδιο δεν είχε κανένα σχόλιο στη δημόσια διαβούλευση, αναρωτιόμαστε εάν θα επιβαρύνει πράγματι τις πολυεθνικές ή εάν έχουν προσαρμοσθεί ήδη.
Συνεχίζοντας, εκτιμάται από τον ΟΟΣΑ πως η φοροαποφυγή λόγω BEPS, δηλαδή λόγω διάβρωσης βάσης και μετατόπισης κερδών, ανέρχεται στα 100 έως 240 δις $ – ή στο 4 έως 10% των παγκοσμίων εσόδων από φόρους εταιριών.
Τα φορολογικά έσοδα δε, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ από το 2020, είναι μεταξύ 2 και 5% του ΑΕΠ – ενώ η Ελλάδα ευρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις, τόσο ως ποσοστό του ΑΕΠ, όσο και ως προς τα συνολικά έσοδα, με 1% και 3% αντίστοιχα, καταθέτοντας αναλυτικούς πίνακες στα πρακτικά.
Βέβαια, το 2020 ήταν ένα δύσκολο έτος λόγω των lockdowns – αλλά μία ανάλογη τάση διαπιστώνεται και με τα στοιχεία του 2017, όπου ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ ήταν 3% ως ποσοστό του ΑΕΠ και 9,3% στα συνολικά έσοδα, ενώ στην Ελλάδα 2% και 6% αντίστοιχα. Πού οφείλεται κύριε υπουργέ η διαφορά αυτή εις βάρος της Ελλάδας;
Περαιτέρω, πολλές εταιρίες διεθνώς επιλέγουν να εμφανίσουν τα κέρδη τους εκτός της κύριας χώρας δραστηριοποίησης τους – όπως στις ΗΠΑ, όπου επί Τραμπ μειώθηκε ο συντελεστής φόρου από το 35% στο 21% για να επιστρέψουν, ενώ το 60% έχει μέσο πραγματικό συντελεστή 16%.
Παράλληλα, έχουν επιβληθεί πρόστιμα όπως στην Amgen ή μέτρα κατά της αντίστροφης συγχώνευσης των Pfizer-Allergan – ενώ στην ΕΕ στην Amazon που όμως απέφυγε το πρόστιμο, ενώ κάτι ανάλογο συνέβη με την Starbucks.
Συμβαίνει επίσης στην Ελλάδα, με εταιρίες που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μας, όπως η ΦΑΓΕ ή η ΒΙΟΧΑΛΚΟ και μικρότερες με προορισμό τη Βουλγαρία, λόγω χαμηλότερων φορολογικών συντελεστών ή την Κύπρο – όπου θα θέλαμε να ρωτήσουμε εάν υπάρχει σκέψη επιβολής προστίμων ή άλλων μέτρων επιστροφής, όπως στις ΗΠΑ.
Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση, με τις πολιτικές της, στηρίζει ουσιαστικά την ασυδοσία των πολυεθνικών και την αισχροκέρδεια – όπως με την επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους, την εποχή της πανδημίας και του πολέμου της Ουκρανίας.
Πώς τις στηρίζει; Επειδή το πλαφόν είναι προς όφελος των πολυεθνικών που μπορούν μεν να αγοράζουν φθηνά στο εξωτερικό, αλλά με τριγωνικές συναλλαγές να αφήνουν το κέρδος εκτός Ελλάδας – θέτοντας επί πλέον σε δυσμενή ανταγωνιστική θέση τις εγχώριες εταιρίες.
Πρόσφατο παράδειγμα η Μπάρμπα Στάθης, θυγατρική της CVC, η οποία εισάγει πρώτες ύλες από χώρες φθηνής παραγωγής, όπως η Τουρκία ή η Αίγυπτος και η Αίνος που παράγει εγχώρια, έχοντας παρ’ όλα αυτά φθηνότερες τιμές λιανικής – όπου τελικά επιβλήθηκε πρόστιμο 742.000 στην Αίνος, πέραν κάθε λογικής.
Ειδικότερα, με βάση τις οικονομικές καταστάσεις τους για το 2022, η Μπάρμπα Στάθης έχει υψηλότερο μικτό κέρδος, αλλά υψηλότερα κόστη διάθεσης λόγω Golden Boys – επίσης υψηλότερα έξοδα για τόκους που μειώνουν επί πλέον τους φόρους της.
Αντίθετα, η Αίνος έχει υψηλότερη κερδοφορία που μένει και φορολογείται ή επενδύεται στην Ελλάδα – ενώ της Μπάρμπα Στάθης μέρος τους φεύγει στο εξωτερικό, με εισαγωγές.
Ως εκ τούτου, είναι λάθος ο υπολογισμός με βάση το περιθώριο κέρδους – επειδή τελικά ωφελεί τις πολυεθνικές και οδηγεί στην αποψίλωση της εγχώριας παραγωγής.
Εκτός αυτού και σε σχέση με το παρόν νομοσχέδιο, όσον αφορά την ελάχιστη φορολόγηση στις πολυεθνικές, αρκεί κανείς να δει πόσο πολύπλοκη είναι η φορολόγηση των εταιριών της CVC, εάν ερευνήσει τις σχέσεις τους μόνο στην Ελλάδα, στο γράφημα που θα καταθέσουμε – πόσο μάλλον εάν συμπεριλάβει το εξωτερικό.
Ένα άλλο παράδειγμα που αφορά την ασυδοσία των πολυεθνικών ειδικά στην Ελλάδα που μάλλον δεν θα καλύψει η παρούσα οδηγία, είναι οι τράπεζες με το σκάνδαλο Ηρακλής και Hive Down – όπου τα δάνεια οδηγήθηκαν τελικά στις εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια ή ΕΔΑΔΠ, οι οποίες συνεργάζονται με τις τρεις συστημικές.
Ειδικότερα, από τα συνολικά 50,2 δις τιτλοποιήσεων των κόκκινων δανείων έως τις αρχές του 2023 (σήμερα είναι 71 δις υπό διαχείριση), οι τράπεζες είχαν ομόλογα αξίας περίπου 19,1 δις – ενώ οι συνδεδεμένες εταιρίες των τραπεζών που μάλλον είναι η ΕΔΑΔΠ, στις οποίες συμμετέχουν με 20% είχαν περί τα 370 εκ. και τα fund μόνο 460 εκ.
Εν προκειμένω, οι τράπεζες είχαν το μεγαλύτερο μέρος και με αποτίμηση στο 92% της αξίας τιτλοποίησης – αφού διατήρησαν κυρίως τα ομόλογα με υψηλή εξασφάλιση και έδωσαν τα χαμηλότερα σε funds, οπότε αυτός είναι ο λόγος της μικρότερης αξίας τους.
Εάν προστεθεί δε η τιμή πώλησης όλων των ομολόγων, η συνολική αξία των τιτλοποιημένων δανείων ανέρχεται περίπου στο 40% της ονομαστικής – οπότε το κούρεμα είναι 60%.
Σε γενικές γραμμές λοιπόν αυτό που συνέβη είναι το ότι, οι τράπεζες χρησιμοποίησαν το πρόγραμμα Ηρακλής για να πουλήσουν σε offshore κελύφη με χαμηλή φορολόγηση, ακόμη και με ζημία – αφού με το Hive Down δεν είχαν τον κίνδυνο ενεργοποίησης του αναβαλλόμενου φόρου των 19,5 δις.
Τον διατηρούν λοιπόν για λόγους φοροαποφυγής – σημειώνοντας πως εδώ αναφερόμαστε στους νέους μετόχους που πήραν τις τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές και όχι στους αρχικούς, οι οποίοι υπήρχαν όταν ψηφίσθηκε ο νόμος Χαρδούβελη για τον αναβαλλόμενο φόρο.
Τι θα προσφέρει αλήθεια εδώ η σημερινή οδηγία; Κατά την άποψη μας απολύτως τίποτα – ενώ κάτι ανάλογο συνέβη με το πακέτο Cairo των 7,5 δις της Eurobank που πάρκαρε σε τρεις ιρλανδικές εταιρίες κελύφη, με τις ονομασίες Cairo 1, 2 και 3.
Οι εταιρίες αυτές εξέδωσαν ομόλογα MBS, στεγαστικών δανείων δηλαδή, έναντι των κόκκινων δανείων και κατατάχθηκαν σε 3 κατηγορίες – Μέσης, Ενδιάμεσης και Χαμηλής ποιότητας, καθώς επίσης εξασφάλισης Α,Β και C.
Από αυτά, τα 2,4 δις κυρίως υψηλής εξασφάλισης τα κράτησε η Eurobank, τα 630 εκ. μέσης και χαμηλής εξασφάλισης τα πούλησε στην doValue, ενώ τα 28 εκ. τοποθετήθηκαν στο χρηματιστήριο – με αποτίμηση 56 εκ., με βάση τη συναλλαγή της doValue.
Εδώ χαρίσθηκαν στην ουσία 28 εκ. – ενώ πήρε μέρος από αυτά και το ΤΧΣ. Τι θα μπορούσε να προσφέρει η σημερινή οδηγία; Απολύτως τίποτα – τεκμηριώνοντας πως οι μέθοδοι των πολυεθνικών είναι πολύ προχωρημένοι για να «συλληφθούν» από τα κράτη.
Στο βασικό μέρος τώρα του νομοσχεδίου, η οδηγία ΕΕ 2022/2523, ψηφίσθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 2022 – ενώ έρχεται για επικύρωση σήμερα, αφού έχει παρέλθει η ευκαιρία για είσπραξη φόρων μίας ή δύο φορολογικών χρήσεων, την ίδια στιγμή που οι Πολίτες υπερφορολογούνται, μέσω της διατήρησης των ίδιων συντελεστών στις αυξημένες τιμές.
Η χώρα μας είναι μία από τις τελευταίες που την εφαρμόζει – αφού υπολείπονται μόνο η Κύπρος, η Πολωνία, οι Ιβηρικές χώρες και οι Βαλτικές.
Αντίθετα, όσον αφορά την οδηγία επέκτασης του καθεστώτος διαχείρισης των κόκκινων δανείων, την ΕΕ 2021/2167 που εξυπηρετούσε τις τράπεζες, η Ελλάδα ήταν η δεύτερη που την υιοθέτησε. Όλα για τις τράπεζες – ελπίζοντας να μην ισχύει ο διπλασιασμός του Ηρακλής 3 από 2 δις στα 4 δις, όπως ακούγεται.
Με βάση τα σημεία 31 και 32 της εισαγωγής της οδηγίας, το παρών φορολογικό μέτρο εντάσσεται στην πολιτική του ΟΟΣΑ και των G20 για τη μεταφορά κερδών BEPS – η οποία υιοθετήθηκε στην Ελλάδα ως αρχικό πλαίσιο με το Ν.4768/21, τότε που είχαμε αναλύσει τα φορολογικά τεχνάσματα στην Ιρλανδία και στο Λουξεμβούργο, ενώ περιλαμβάνει τους εξής δύο πυλώνες:
(α) την ελάχιστη φορολόγηση του παρόντος – τον Πυλώνα 2 και
(β) την επανακατανομή του δικαιώματος φορολόγησης – τον Πυλώνα 1.
Ο Πυλώνας 1 αποτελεί θέμα με σημαντική πολιτική σημασία – ενώ υπάρχουν αντιρρήσεις από κάποια κράτη μέλη, επειδή θα παρεμβαίνει στη φορολογική πολιτική κινήτρων.
Για παράδειγμα από την Πολωνία, υπό την προηγούμενη διακυβέρνηση της – ενώ για αυτόν ακριβώς το λόγο εισήχθη στο παρόν, με το άρθρο 57 της οδηγίας, η προϋπόθεση να έχει αξιολογηθεί η εφαρμογή του ελαχίστου φόρου του Πυλώνα 2 έως την 30η Ιουνίου του 2023, πριν υιοθετηθεί ο Πυλώνας 1.
Επίσης, να αξιολογείται η εφαρμογή του Πυλώνα 1 ανά εξάμηνο, με αρχή την 1η Ιουλίου του 2022 – στο σημείο 32 της εισαγωγής. Το ερώτημα μας εδώ είναι εάν έχει γίνει κάποια τέτοια αξιολόγηση έως σήμερα και με τι ενδείξεις.
Στα περιεχόμενα του νομοσχεδίου τώρα, το Μέρος Α είναι η εισαγωγή – ενώ το Μέρος Β περιλαμβάνει την ενσωμάτωση της οδηγίας ΕΕ 2022/2523, σχετικά με την εξασφάλιση παγκόσμιου ελάχιστου επιπέδου φορολογίας των ομίλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και των εγχώριων ομίλων μεγάλης κλίμακας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παρατίθεται ο τρόπος που θα εφαρμοστεί ο ελάχιστος φόρος – ο οποίος είναι πολύπλοκος, αρκετά τεχνικός και άρα με πιθανότητα για λάθη, για παρεμβολές από αξιωματούχους ή για κομματικές σκοπιμότητες.
Στο Μέρος Γ περιλαμβάνονται μερικές άλλες ρυθμίσεις του Υπουργείου Οικονομικών – όσον αφορά τελωνειακούς ελέγχους και τη διάθεση των κατασχεμένων στα άρθρα 55-57, τη βεβαίωση του επιστρεπτέου ή αχρεωστήτως καταβληθέντος ποσού της επιστρεπτέας προκαταβολής της πανδημίας στο άρθρο 59, ενώ με το άρθρο 60 ορίζεται η αρχή παρακολούθησης του Μηχανισμού Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα.
Το άρθρο 61 καθορίζει τις κατηγορίες υπαλλήλων που έχουν δικαίωμα αίτησης για θέσεις προϊσταμένου Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών Υπουργείου – ενώ με το άρθρο 62 παρέχεται η δυνατότητα να αναστέλλεται μετά από απόφαση του Υπουργού, σε περιπτώσεις θεομηνιών, η είσπραξη οφειλών στο Δημόσιο για περίοδο ως 12 μηνών και η ρύθμιση σε 24 δόσεις.
Ειδικά πάντως στη Θεσσαλία, δεν έχουν αποζημιωθεί εγκαταστάσεις και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στη λίμνη Κάρλα, δεν μπορούν να καλλιεργηθούν οι εκτάσεις. Έχει δοθεί αναστολή για υποχρεώσεις στο δημόσιο τουλάχιστον;
Τέλος, το άρθρο 63 αφορά την αμαρτωλή ΕΤΑΔ του αμαρτωλού Υπερταμείου. Συγκεκριμένα, η ΕΤΑΔ δεν υπάγεται στο Δημόσιο παρά το ότι το Δημόσιο έχει τις μετοχές – ενώ λειτουργεί υπό το καθεστώς ΑΕ, εκτός εάν διευκρινίζεται από τις διατάξεις που ρυθμίζονται από παρόν νομοσχέδιο.
Δεν καταλαβαίνουμε εδώ τι σημαίνει, ούτε φαίνεται στην αιτιολογική. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε; Εννοεί ότι θα εξαιρείται από τον ελάχιστο συντελεστή φορολόγησης ως δημόσια ή ως εταιρία επενδύσεων; Εάν ναι, θα ήταν σκανδαλώδες.
Σε σχέση με το ΓΛΚ, δεν έχει δοθεί καμία ποσοτικοποίηση των συνεπειών της ρύθμισης – παρά το ότι δεν φαίνεται να είναι δύσκολη η εκτίμηση, αφού βασίζεται σε γνωστά δεδομένα. Πρόκειται βέβαια για πολύ τεχνικές παραμέτρους, αλλά θα έπρεπε να υπήρχε μια τάξη μεγέθους.
Συμπερασματικά, το νομοσχέδιο αποτελεί μεν μια Ευρωπαϊκή υποχρέωση, επίσης του ΟΟΣΑ, αλλά είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τον τρόπο που θα εφαρμοσθεί, λόγω πολυπλοκότητας.
Είμαστε επίσης επιφυλακτικοί, ως προς την παράδοση περισσότερων φορολογικών αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η ΕΕ – οι οποίοι δεν έχουν την ίδια ευαισθησία, για να στηρίξουν τους παραγωγούς μας.
Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια φορολογική και χρηματοδοτική πολιτική που θα στηρίξει την παραγωγή στην Ελλάδα – όχι την επέλαση καρτέλ και πολυεθνικών.
Ένα απλό σύστημα εσόδων-εξόδων με οριζόντιο συντελεστή 15%, οπότε χωρίς τις αναπροσαρμογές του παρόντος – έτσι ώστε να αναπτυχθούν οι εταιρίες, χωρίς περιττή γραφειοκρατική επιβάρυνση. Επί πλέον, ένα ευνοϊκό καθεστώς για τις οικογένειες – ειδικά για τις πολύτεκνες, λόγω του δημογραφικού μας προβλήματος.
