.
Στις ιδιωτικοποιήσεις, όπου τα έως σήμερα έσοδα είναι 8,47 δις, προβλέπονται εισπράξεις 5,77 δις το 2024 – κυρίως 3,27 δις από την Αττική Οδό και 1,35 δις από την Εγνατία που παραχωρούνται σε ποιόν άλλο, στην ΤΕΡΝΑ. Τα 1,35 δις θα έπρεπε να έχουν καταβληθεί το 2023 – οπότε η ερώτηση μας που δεν απαντήθηκε ήταν γιατί καθυστερούν και γιατί είχε ανακοινωθεί το τίμημα στο 1,5 δις. Τέλος, το 2023 είχαμε σημαντική αύξηση των τόκων του χρέους του κεντρικού κράτους που έχει υπερβεί τα 400 δις € – στα 8,65 δις από 6,1 δις το 2022, με τα repos να έχουν εκτοξευθεί στο 1,4 τρις € και με το εξωτερικό μας χρέος να πλησιάζει τα 560 δις €. Εκτός από το δημόσιο και εξωτερικό χρέος, υπάρχει βέβαια και το ιδιωτικό που έχει εκτοξευτεί στα ύψη, απειλώντας την κοινωνία – στα 381,8 δις στα τέλη του 2022, εκ των οποίων τα 243,3 δις κόκκινο. Στην ουσία βέβαια είναι κατά πολύ υψηλότερο για τους Πολίτες – αφού δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι, τα πανωτόκια, τα πρόστιμα και οι λοιπές επιβαρύνσεις. Γιατί ο υπουργός είπε εδώ πως έχει μειωθεί στο 101% του ΑΕΠ; 380 δις είναι το ΑΕΠ μας; Σε σχέση πάντως με τα χαμηλότερα επιτόκια των ομολόγων μας από την Ιταλία, οφείλουμε να τονίσουμε πως τα δικά μας εκδίδονται στο αγγλικό δίκαιο.
.
Κοινοβουλευτική Εργασία
Η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη χώρα που μπορεί εύκολα να ευημερήσει – αφού πρόκειται για ένα μοναδικό νησιωτικό κράτος με απίστευτες φυσικές ομορφιές, με ιδανικό κλίμα, με μακραίωνη πολιτιστική παράδοση, με πολύτιμα μνημεία, με υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης με μία εξαιρετικά σημαντική γεωπολιτική θέση.
Ο πλούτος της όμως προσελκύει πολλά αρπαχτικά – οπότε πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική, ειδικά όσον αφορά την οικονομία και την άμυνα της.
Στα πλαίσια αυτά και όσον αφορά την Οικονομία, από την πρώτη ημέρα που μπήκαμε στη Βουλή, αλλά και στο κυβερνητικό μας πρόγραμμα, επιμέναμε σε δύο βασικές ενέργειες:
(α) Στην εκπόνηση ενός Ισολογισμού του κράτους που να αξιολογεί όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία – οπότε να γνωρίζουμε ως Πολίτες όχι μόνο τι οφείλουμε, αλλά και τι έχουμε.
(β) Στην υιοθέτηση του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος από το δημόσιο – έτσι ώστε να ελέγχονται συστηματικά όλες οι δαπάνες και τα έσοδα του, όπως απαιτεί η χρηστή διακυβέρνηση μίας χώρας.
Δυστυχώς όμως, η κυβέρνηση δεν έχει δρομολογήσει τίποτα από τα δύο – όπου, όσον αφορά τον Ισολογισμό, μόλις τώρα έχουν αποσταλεί εγκύκλιοι σύμφωνα με τον υφυπουργό, ενώ σε σχέση με το διπλογραφικό σύστημα που υποσχόταν πως θα λειτουργήσει το 2023, μετατέθηκε για την 1.1.2025.
Την ίδια στιγμή, έχουμε μεταφέρει σχεδόν όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία στο Υπερταμείο των ξένων, χωρίς καν εκτίμηση της αξίας τους – ενώ, με κριτήριο το θέμα των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, όταν θελήσουμε να μας επιστρέψει κάτι το Υπερταμείο, όπως απαίτησε το ΣΤΕ με τη γνωστή απόφαση του, θα πρέπει να το πληρώσουμε. Αν είναι δυνατόν!
Σε σχέση με το διπλογραφικό σύστημα, δεν έχουν ακόμη αγοραστεί ούτε τα μηχανήματα, ούτε το λογισμικό, όπως μας ενημέρωσε ανώτατο στέλεχος του Ελεγκτικού Συνεδρίου – ενώ φυσικά θα απαιτηθεί προηγουμένως εκπαίδευση του προσωπικού.
Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, δυστυχώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει ούτε το 2025 – όταν ακόμη και στις πιο μικρές επιχειρήσεις λειτουργεί από πολλά χρόνια τώρα.
Η επόμενη πρόταση μας, ήταν η αλλαγή του παραγωγικού μας μοντέλου και η στήριξη της οικονομίας μας σε δύο βασικούς πυλώνες: στον πρωτογενή μας τομέα με έμφαση στην τεχνολογική γεωργία και στη βιομηχανία – με επίκεντρο την αμυντική, όπως απαιτεί η γεωπολιτική μας θέση.
Ούτε εδώ δρομολόγησε κάτι η κυβέρνηση – σημειώνοντας πως ο τουρισμός είναι μεν σημαντικός, αλλά μόνο όταν στηρίζεται και στηρίζει την εγχώρια παραγωγή. Διαφορετικά αυξάνει τα εμπορικά μας ελλείμματα – οπότε είναι δώρο άδωρο.
Το Ισραήλ πάντως στήριξε την επιτυχία του στους δύο αυτούς τομείς, μέσω των οποίων δημιουργήθηκαν οι νεοφυείς τεχνολογικές επιχειρήσεις του, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι κορυφαίες στον πλανήτη – ενώ το ΑΕΠ του έχει εκτοξευθεί από 220 δις $ το 2008 στα 540 δις $ το 2022, όταν το δικό μας κατέρρευσε από 355 δις $ το 2008 στα 220 δις $ το 2022.
Το κατάντημα του αγροτικού μας τομέα πάντως είναι απίστευτο, αφού ακόμη και η Κύπρος έχει τριπλάσια παραγωγικότητα, το Ισραήλ εξαπλάσια και η Ολλανδία σχεδόν οκταπλάσια – ενώ, όσον αφορά την αξία παραγωγής ανά εκμετάλλευση, είμαστε τρίτοι από το τέλος.
Συνεχίζοντας, μία χώρα για να αναπτυχθεί και να ευημερήσει, δεν χρειάζονται ψέματα και μεγάλα λόγια, αλλά παραγωγικές επενδύσεις – οι οποίες προϋποθέτουν τα εξής γνωστά από δεκαετίες:
(1) Την απλοποίηση του φορολογικού της συστήματος, με κίνητρα για επενδύσεις – όπου η κυβέρνηση κάνει το εντελώς αντίθετο, αυξάνοντας επί πλέον συνεχώς τους φόρους, εις βάρος κυρίως της μεσαίας τάξης.
Πώς το κάνει; Με τη διατήρηση των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές, με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών όσον αφορά τον ΕΝΦΙΑ και με νέα τεκμήρια, όπως το απαράδεκτο τεκμήριο κερδοφορίας για τους ελεύθερους επαγγελματίες – αντί να καταργήσει τα υφιστάμενα τεκμήρια διαβίωσης, όπως έχουμε απαιτήσει πολλές φορές.
Τι προτείνουμε εμείς; Ένα σύστημα εσόδων εξόδων και γραμμικό φόρο – με τα οποία θα καταπολεμηθεί πλήρως η φοροδιαφυγή, ενώ δεν θα επιβαρύνει τα κρατικά μας έσοδα, σύμφωνα με αναλυτικούς υπολογισμούς μας.
(2) Την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας – με την απλοποίηση όλων των διαδικασιών.
(3) Ένα αξιόπιστο και σταθερό τραπεζικό σύστημα που να δανείζει βιώσιμα τις ΜμΕ επιχειρήσεις και όχι μόνο τις μεγάλες, καθώς επίσης που να μην κλέβει τους Πολίτες – όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, με τις ληστρικές προμήθειες ή με την τεράστια διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων που συνεχίζει να αυξάνεται, από εκείνες τις τράπεζες που διασώσαμε με πάνω από 70 δις €.
Όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά, ο ΟΔΔΗΧ μας επιβεβαίωσε ότι, δανεισθήκαμε 46,4 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ μέχρι στιγμής έχουμε πληρώσει για τα δάνεια αυτά τόκους 4,7 δις € – όπου θα πρέπει να προσθέσουμε εδώ τον αναβαλλόμενο φόρο των 19,6 δις στις 30.6.23 όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά και το κόστος των τριών προγραμμάτων Ηρακλής.
(4) Την καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής – οι οποίες αποτελούν στην Ελλάδα μία γάγγραινα, χειρότερη από τη φοροδιαφυγή.
Όσο βέβαια κυβερνάει την Ελλάδα ένα χρεοκοπημένο κόμμα, όπως η ΝΔ, η γάγγραινα δεν καταπολεμάται – όπως φάνηκε από τις 314.000 απευθείας αναθέσεις της πανδημίας, από τις εξεταστικές για τις υποκλοπές και από τη Novartis, ενώ τώρα θα φανεί από το έγκλημα των Τεμπών.
(5) Μία γρήγορη, αποτελεσματική και απλοποιημένη απονομή δικαιοσύνης, όπου ξανά στην Ελλάδα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο – εκτός εάν πρόκειται για πλειστηριασμούς των σπιτιών των Ελλήνων που εξυπηρετούν τα κοράκια.
(6) Ένα σωστό και σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα – συνδεδεμένο με την αγορά εργασίας.
Εν προκειμένω, ακόμη και οι Τούρκοι ή οι Βιετναμέζοι μαθητές μας ξεπέρασαν σε επιδόσεις στην PISA – ενώ, σύμφωνα με το γερμανικό οικονομικό ινστιτούτο Ifo, η πτώση των Γερμανών μαθητών στα μαθηματικά κατά 25 μονάδες PISA, θα κοστίσει στο ΑΕΠ της χώρας περί τα 15 τρις €, έως το τέλος του αιώνα.
Στην Ελλάδα όμως δεν ασχολείται κανένας σχετικά με το πόσο θα μας κοστίσει η κατάρρευση στην παιδεία – η εξέλιξη της οποίας είναι αντίστοιχη με αυτήν της οικονομίας μας.
(7) Μία ισχυρή Αρχή ανταγωνισμού που να αποτρέπει τα καρτέλ και την αισχροκέρδεια τους – όπως αυτά της ενέργειας, των τραπεζών, των Σ/Μ κλπ.
(8) Μία δίκαιη εργατική νομοθεσία που να παρέχει κίνητρα στους εργαζομένους – όχι να τους εξαθλιώνει, όπως συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας.
Εν προκειμένω, εξοργίζεται κανείς όταν βλέπει την τεράστια διαφορά των μισθών της Ελλάδας από τους μέσους της Ευρωζώνης, σε διάφορες έρευνες – τόσο των ονομαστικών, όσο και των πραγματικών, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά.
Ειδικά στα έτη 2021 και 2022, όπου η μεταβολή των πραγματικών μισθών στην Ελλάδα ήταν σωρευτικά στο -10,8% που σημαίνει πως χάθηκε αντίστοιχη αγοραστική αξία – ενώ στην Ευρωζώνη ήταν στο +0,78 οπότε κερδήθηκε αγοραστική αξία.
Το 2022 πάντως, ο μέσος πραγματικός καθαρός μισθός των Ελλήνων ήταν στα 12.522 €, ενώ ο μέσος της Ευρωζώνης στα 41.381 € – δηλαδή 3,3 φορές υψηλότερος. Είναι δυνατόν να επιλυθεί ποτέ έτσι το δημογραφικό μας πρόβλημα, όπου οι θάνατοι είναι πια διπλάσιοι από τις γεννήσεις;
(9) Αξιοκρατία σε πολύ λιγότερα υπουργεία – στελεχωμένα με τεχνοκράτες που να μην είναι βουλευτές.
(10) Ένα λειτουργικό οικοσύστημα για τις επιχειρήσεις – έτσι ώστε να μοιράζονται την τεχνογνωσία, το marketing, τα Logistics κοκ.
Εάν δεν έχει εξασφαλίσει τα παραπάνω μία χώρα, δεν μπορεί να προσελκύσει μακροπρόθεσμα κεφάλαια για παραγωγικές επενδύσεις – αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα κερδοσκοπικά που την εκμεταλλεύονται και την απομυζούν προς όφελός τους, όπως συμβαίνει στη χώρα μας σήμερα.
Η Ελλάδα τώρα δεν ανήκει μετά τα μνημόνια στις προηγμένες οικονομίες, αλλά στις αναπτυσσόμενες – αφού έχει ένα τεράστιο επενδυτικό κενό, ύψους άνω των 100 δις € που δημιουργήθηκε από την καταστροφική πολιτική των μνημονίων.
Ως αναπτυσσόμενη χώρα λοιπόν, έχει το πλεονέκτημα να μπορεί να πετύχει πολύ πιο ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, από τις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες – αρκεί να εισρεύσουν παραγωγικά κεφάλαια που θα καλύψουν αυτό το επενδυτικό κενό.
Δυστυχώς όμως, η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει απολύτως τίποτα από τα παραπάνω – ενώ η μία και μοναδική επιτυχία της κυβέρνησης που παράγει μόνο ελλείμματα και χρέη, όσον αφορά την οικονομία, ήταν και είναι ο πληθωρισμός, η ακρίβεια.
Εν προκειμένω, ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή, αυξήθηκε στις 118,17 μονάδες τον Οκτώβρη του 2023, από περίπου 100 στις αρχές του 2021, οπότε κατά 18,17% – ενώ στα τρόφιμα η άνοδος των τιμών ήταν σχεδόν 30%.
Το αναφέρουμε ως επιτυχία, σε εισαγωγικά φυσικά, επειδή μέσω του πληθωρισμού μειώνεται η σχέση χρέους προς ΑΕΠ – ενώ αυξάνονται τα φορολογικά έσοδα.
Τα εισαγωγικά στη λέξη επιτυχία σημαίνουν λοιπόν πως ο πληθωρισμός ήταν και είναι μεν ο από μηχανής Θεός για την κυβέρνηση, τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά η απόλυτη καταστροφή για τους Πολίτες.
Για τους Έλληνες που δεν υπερφορολογούνται μόνο από το κράτος και ληστεύονται από τις τράπεζες, καθώς επίσης από τις μεγάλες επιχειρήσεις αλλά, επί πλέον, καταρρέει η αγοραστική αξία των μισθών και των συντάξεων τους – αφού οι αυξήσεις τους είναι μακράν χαμηλότερες του πληθωρισμού.
Πρόκειται επομένως για μία βραχυπρόθεσμη επιτυχία, αφού αργά ή γρήγορα θα χρεοκοπήσουν οι Πολίτες – οπότε θα ακολουθήσει το κράτος, μη έχοντας πια τη δυνατότητα να τους φορολογήσει.
Για τις εταιρίες αξιολόγησης είναι βέβαια αδιάφορο, αφού αυτό που τις ενδιαφέρει είναι η μείωση του χρέους ως προς το ΑΕΠ και οι αυξημένοι φόροι – καθώς επίσης μία κυβέρνηση που να μπορεί να τα επιβάλει χωρίς να αντιδρούν οι Πολίτες, σε συνδυασμό με τη συνέχιση του ξεπουλήματος της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.
Όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης, αφενός μεν επιβραδύνεται επικίνδυνα, αφετέρου στηρίζεται στην κατανάλωση, στα ακίνητα και στον τουρισμό, όπου απλά μας ευνοούν οι συγκυρίες – στο οικονομικό μοντέλο δηλαδή που μας χρεοκόπησε και θα μας χρεοκοπήσει ξανά.
Συνεχίζοντας, το ποσοστό σύγκλισης της Ελλάδας με την ΕΕ συνεχίζει να είναι αρκετά χαμηλό, αφού διαμορφώθηκε στο 68% το 2022 – ή στο τρίτο χαμηλότερο της ΕΕ των 27.
Ειδικότερα, το 2002 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ανερχόταν στο 93,3% του μέσου της ΕΕ των 27 – επομένως η διαφορά έκτοτε έχει διευρυνθεί εις βάρος μας, κατά 25,3 μονάδες.
Από την άλλη πλευρά, ενώ το ΑΕΠ της Ελλάδας σε σταθερές τιμές έχει μειωθεί από το 100 το 2009 στο 84 το 2022, το μέσο ΑΕΠ της Ευρωζώνης έχει αυξηθεί από το 100 στο 117,7 στο ίδιο χρονικό διάστημα – γεγονός που σημαίνει πως η απόσταση της Ελλάδας έχει διευρυνθεί κατά 33,7 μονάδες από το 2009.
Το παραπάνω μεγέθη είναι τρομακτικά – ενώ επεξηγούν γιατί έχουμε καταντήσει να περνάμε στην ουσία μόνο τη Βουλγαρία και τη Σλοβακία το 2022, σε όρους κατά κεφαλήν εισοδήματος.
Περαιτέρω, σε σχέση με το μύθο της αύξησης των εξαγωγών, εάν θέλει να έχει κανείς πραγματικές συγκρίσεις με τα προηγούμενα χρόνια, θα πρέπει να μετρήσει τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, μαζί με τον τουρισμό δηλαδή, σε σταθερές τιμές του 2010 – ώστε να μην συμπεριλαμβάνεται ο πληθωρισμός που καθιστά ανόμοιες τις συγκρίσεις μεταξύ τους.
Έτσι θα διαπιστώσει πως αυξήθηκαν μεν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών το 2022 σε σχέση με το 2019 σε τρέχουσες τιμές κατά 37,8%, αλλά σε σταθερές τιμές μόλις κατά 2,15% – από τα 71,7 δις € μόλις στα 73,3 δις €, κάτι που έχει αναφερθεί και από τον πρώην επικεφαλής του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής που ήταν έντιμος και ικανός.
Εκτός του ότι τώρα ένα μεγάλο μέρος της ανόδου των εξαγωγών μας οφείλεται στα πετρελαιοειδή, οι τιμές των οποίων αυξήθηκαν κατακόρυφα το 2022, πολλά άλλα κράτη με ανάλογο ή/και με πολύ μικρότερο πληθυσμό, μας ξεπερνούν κατά πολύ – ενώ οι προοπτικές για το 2024 δεν είναι καθόλου καλές.
Όσον αφορά την άνοδο των τουριστικών μας εσόδων το 2023, με αποτέλεσμα να είναι υψηλότερα από το 2019 κατά 10,4% πρόκειται επίσης για ένα μεγάλο ψέμα – αφού θα έπρεπε να αφαιρεθεί ο πληθωρισμός.
Σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο διαρθρωτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η μείωση της παραγωγικότητας, από την οποία εξαρτώνται οι εξαγωγές και οι μισθοί των εργαζομένων – λόγω της κατάρρευσης των επενδύσεων.
Εν προκειμένω, εάν μετρήσουμε την παραγωγικότητα ως προστιθέμενη αξία ανά απασχολούμενο, το 2021 ο μέσος όρος στην ΕΕ ήταν περί τις 60.000 € ετησίως – ενώ στην Ελλάδα μόλις στις 23.000 €. Επομένως, το χάσμα μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ είναι τεράστιο – οπότε η σύγκλιση εξαιρετικά δύσκολη.
Ακόμη χειρότερα, ο δείκτης της Eurostat για την ελληνική παραγωγικότητα από το 105 που ήταν το 2020, μειώθηκε στο 102 το 2021 και στο 99 το 2022 – ενώ έχουμε καταθέσει για όλα όσα λέμε έγραφα στα πρακτικά των επιτροπών. Όποιος γνωρίζει οικονομικά εδώ, καταλαβαίνει τι σημαίνει.
Ποια είναι τα αποτελέσματα; Εμπορικό έλλειμμα 40 δις € το 2022 και έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών 20 δις € – οπότε πρόκειται για μία ανάπτυξη που στηρίζεται σε ξύλινα πόδια.
Σχετικά τώρα με το σχηματισμό παγίου κεφαλαίου, τα διαχρονικά στατιστικά επιβεβαιώνουν ότι, οι κατοικίες και οι κατασκευές αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό του – όπου ο συγκεκριμένος τομέας αποτελεί το 13,9% του ΑΕΠ και το υψηλότερο στην ΕΕ, ενώ θεωρείται ως μία από τις μεγάλες παθογένειες της μεταπολίτευσης.
Ουσιαστικά δηλαδή έχουμε μια ανακύκλωση κεφαλαίων που, μαζί με το AirBnb, αυξάνει το κόστος των ενοικίων – σημειώνοντας πως στην Ελλάδα είναι το υψηλότερο στην ΕΕ ως ποσοστό επί των εισοδημάτων, στο 34,2%.
Για την πρόβλεψη τώρα ανόδου του ακαθάριστου σχηματισμού παγίου κεφαλαίου στο 15,1% το 2024, είμαστε εξαιρετικά επιφυλακτικοί – με δεδομένο το ότι, ο προϋπολογισμός του 2023 προέβλεπε αύξηση του κατά 15,5%, ενώ εκτιμάται πως δεν θα ξεπεράσει το 7,1% με βάση τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που ήταν απογοητευτικά.
Εδώ κάτι συμβαίνει με το Ταμείο Ανάκαμψης και με το ΕΣΠΑ – κάτι πολύ άσχημο.
Σε ετήσια βάση πάντως, ο δείκτης του 3ου τριμήνου κινήθηκε στο 4,9% – πολύ κάτω δηλαδή, από το χαμηλότερο της διετίας που ήταν 8,2%. Επειδή δε οι αποταμιεύσεις ήταν αρνητικές το 2022, με την Ελλάδα τελευταία στην ΕΕ στο -4%, οι προοπτικές δεν είναι καθόλου θετικές.
Σε κάθε περίπτωση, ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου καλύπτει μόνο τις αποσβέσεις – ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον να διπλασιασθεί ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 25% περίπου.
Όσον αφορά τις άμεσες ξένες επενδύσεις, οι παραγωγικές επενδύσεις αντιστοιχούσαν μόλις στο 27,4% του συνόλου το 2022 – οπότε ήταν κάτω των 2 δις και χαμηλότερες από τα προηγούμενα χρόνια.
Η ανεργία τώρα προβλέπεται να μειωθεί στο 9,3% το 2024 από 9,9% το 2023. Το θέμα είναι όμως πώς υπολογίζεται – αφού μειώνονται μεν οι άνεργοι στους 512.000 κατά την ΕΛΣΤΑΤ, αλλά κατά τη ΔΥΠΑ ανέρχονται στους 905.000.
Το μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι η χαμηλή συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό – στο 52,8% στην Ελλάδα, έναντι 75% περίπου του μέσου όρου της Ευρωζώνης.
Συνεχίζοντας με το πρωτογενές πλεόνασμα που προβλέπεται στο 2,1% του ΑΕΠ το 2024, θα ήταν θετικό εάν δεν οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην υπερφορολόγηση μέσω του πληθωρισμού – ενώ δεν διαφέρει ουσιαστικά, σε σχέση με την υπερφορολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, δυστυχώς για τη μεσαία τάξη που είναι το μεγάλο θύμα.
Τα έσοδα από φόρους προϋπολογίζονται στα 62,96 δις, ενώ ο ΦΠΑ αυξήθηκε από 17,67 δις το 2019 στα 24,38 δις το 2024 ή κατά 38% – γεγονός που τεκμηριώνει ξανά τη φορολογική ληστεία των Ελλήνων.
Εκτός αυτού ο ΦΠΑ που επιβαρύνει τις ασθενέστερες εισοδηματικές τάξεις, από το 34,5% των συνολικών φορολογικών εσόδων το 2019, αυξάνεται στο 38,7% το 2024 – σημειώνοντας πως τα έσοδα από τη φορολογία ιδιωτών, από 48% του φόρου εισοδήματος το 2000, αυξήθηκαν στο 61% το 2024, ενώ των επιχειρήσεων από 44% έχουν μειωθεί στο 30,9%. Είναι αυτό φορολογική δικαιοσύνη;
Οι δαπάνες τώρα της Κεντρικής Κυβέρνησης προβλέπεται να αυξηθούν στα 74,6 δις € – από 72,8 δις € το 2023, μετά τον συμπληρωματικό προϋπολογισμό που ψηφίστηκε.
Οι παροχές σε εργαζόμενους του δημοσίου, οι μισθοί, θα ανέλθουν στα 14,8 δις το 2024 από 14,1 δις το 2023 – δηλαδή πρόκειται για μία μέση αύξηση της τάξης του 4,2%, οπότε κατά πολύ χαμηλότερη του σωρευτικού πληθωρισμού.
Από την άλλη πλευρά, οι συντάξεις στους ΟΚΑ θα ανέλθουν στα 32,9 δις το 2024 από 31,7 δις προϋπολογισθέντα το 2023 – οπότε πρόκειται για μία αύξηση 3,7% και ισχύει ο ίδιος εμπαιγμός με τους μισθούς, όσον αφορά το ποσοστό.
Συνεχίζοντας με τα εξοπλιστικά που αποτελούν σημαντικό θέμα εθνικής ασφαλείας, προϋπολογίζονται στα 2,57 δις το 2024 – σε σύνολο 6,09 δις δαπανών του ΥπΕθΑ.
Σχετικά πάντως με την εξαίρεση των αμυντικών δαπανών που αναφέρθηκε, δεν θα εξαιρεθούν από το χρέος, αλλά από το έλλειμμα – αφού δεν πρόκειται ασφαλώς να μας τα χαρίσουν.
Για τις αποζημιώσεις αγροτών από τις πλημμύρες δίνονται μόνο 260 εκ., δηλαδή 150 εκ. το 2023 και 110 εκ. το 2024, χωρίς να καλύπτουν όλο το κόστος – αφού μπορεί μεν να αποζημιώνεται ο αγρότης για το 100% της παραγωγής, αλλά με βάση παλαιές τιμές, ενώ είναι θολό τι άλλες ενισχύσεις θα δοθούν, όπως για σπίτια, εγκαταστάσεις κλπ. Έτσι θα προωθήσουμε τον πρωτογενή μας τομέα;
Στις ιδιωτικοποιήσεις, όπου τα έως σήμερα έσοδα είναι 8,47 δις, προβλέπονται εισπράξεις 5,77 δις το 2024 – κυρίως 3,27 δις από την Αττική Οδό και 1,35 δις από την Εγνατία που παραχωρούνται σε ποιόν άλλο, στην ΤΕΡΝΑ.
Τα 1,35 δις θα έπρεπε να έχουν καταβληθεί το 2023 – οπότε η ερώτηση μας που δεν απαντήθηκε ήταν γιατί καθυστερούν και γιατί είχε ανακοινωθεί το τίμημα στο 1,5 δις.
Τέλος, το 2023 είχαμε σημαντική αύξηση των τόκων του χρέους του κεντρικού κράτους που έχει υπερβεί τα 400 δις € – στα 8,65 δις από 6,1 δις το 2022, με τα repos να έχουν εκτοξευθεί στο 1,4 τρις € και με το εξωτερικό μας χρέος να πλησιάζει τα 560 δις €.
Εκτός από το δημόσιο και εξωτερικό χρέος, υπάρχει βέβαια και το ιδιωτικό που έχει εκτοξευτεί στα ύψη, απειλώντας την κοινωνία – στα 381,8 δις στα τέλη του 2022, εκ των οποίων τα 243,3 δις κόκκινο, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά.
Στην ουσία βέβαια είναι κατά πολύ υψηλότερο για τους Πολίτες – αφού δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι, τα πανωτόκια, τα πρόστιμα και οι λοιπές επιβαρύνσεις.
Γιατί ο υπουργός είπε εδώ πως έχει μειωθεί στο 101% του ΑΕΠ; 380 δις είναι το ΑΕΠ μας; Σε σχέση πάντως με τα χαμηλότερα επιτόκια των ομολόγων μας από την Ιταλία, οφείλουμε να τονίσουμε πως τα δικά μας εκδίδονται στο αγγλικό δίκαιο – όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά.
Αλήθεια κ. υπουργέ, ποια άλλη χώρα της ΕΕ εκδίδει τα ομόλογα της σε αγγλικό δίκαιο και σε ποιο άλλο κράτος είναι η ΑΑΔΕ, ο φορολογικός μηχανισμός του δημοσίου δηλαδή, Ανεξάρτητη Αρχή; Περιμένουμε να μας απαντήσετε.
