.
Όλο το ύφος του σχεδίου νόμου τεκμηριώνει πως ο στόχος της κυβέρνησης είναι καθαρά εισπρακτικός. Ότι θέλει να αφανίσει κυριολεκτικά τους Έλληνες αυτοαπασχολούμενους που, καλώς ή κακώς, αποτελούν τη βάση της οικονομίας μας – να τους οδηγήσει έμμεσα στην «υπαλληλοποίηση», προς όφελος των μεγάλων εγχωρίων και πολυεθνικών εταιρειών. Εμείς πάντως είμαστε κάθετα αντίθετοι σε κάθε είδους τεκμήρια – όπως όσον αφορά τα τεκμήρια διαβίωσης που πρέπει επίσης να καταργηθούν. Πόσο μάλλον στα τεκμήρια αυθαίρετης κερδοφορίας που δρομολογούνται με το σημερινό νομοσχέδιο – σε μία εποχή που οι Έλληνες υπερφορολογούνται, με τη διατήρηση των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές, ενώ τους ληστεύουν τόσο τα καρτέλ, όσο και οι τράπεζες, εκτός από το κράτος.
.
Κοινοβουλευτική Εργασία
Το σημερινό σχέδιο νόμου, αποτελεί ένα ακόμη μνημείο φοροεπιδρομής και παραπληροφόρησης – με θύματα του αυτή τη φορά τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Στον τίτλο του αναφέρεται η λέξη φοροδιαφυγή, για να νομιμοποιήσει το νέο χαράτσι – θυμίζοντας το Γ. Παπανδρέου που μας εξευτέλιζε διεθνώς, κατηγορώντας μας ως διεφθαρμένους φοροφυγάδες, για να μας χρεοκοπήσει και να μας οδηγήσει άδικα στο ΔΝΤ.
Δεν γίνεται βέβαια καμία αναφορά στη φοροαποφυγή των αδιάφθορων πλουσίων, από την οποία η χώρα μας χάνει τεράστια ποσά κάθε χρόνο – αλλά μόνο στη φοροδιαφυγή των διεφθαρμένων φτωχών.
Παρεμπιπτόντως, πρόκειται επίσης για την υπεξαίρεση της ψήφου των ελευθέρων επαγγελματιών, εκ μέρους της ΝΔ – τους οποίους, ενώ προεκλογικά εκθείαζε και υποσχόταν χαμηλούς φόρους, σήμερα τους βρίζει και τους κατηγορεί ως φοροφυγάδες, για να τους αυξήσει τους φόρους.
Έχει δε το θράσος η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι, εάν δεν κερδίζουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες αυτά που τους επιβάλλει, τότε θα πρέπει να κλείσουν – όταν η ΝΔ είχε ετήσια έσοδα 13 εκ. €, έξοδα 57 εκ. € και ζημίες 44,5 εκ. € το 2022, με χρέη 435,5 εκ.
Όταν είναι δηλαδή η ίδια αθεράπευτά χρεοκοπημένη, αλλά δεν κλείνει – αφού ακόμη και αν έδινε όλα τα έσοδα της, με τα χρέη της άτοκα, θα χρειαζόταν σχεδόν 34 χρόνια για να εξοφλήσει. 34 χρόνια!
Συνεχίζοντας με τα περιεχόμενα του νομοσχεδίου, το πρώτο μέρος είναι εισαγωγικό – ενώ στο δεύτερο μέρος, το κεφάλαιο Α αφορά την προώθηση των ηλεκτρονικών συναλλαγών και του ψηφιακού χρήματος στις αγορές ακινήτων, πρόστιμα για μη έκδοση αποδείξεων κλπ.
Στο κεφάλαιο Β, περιγράφονται τα μέτρα για την αύξηση της φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών – ενώ αυτά τα έσοδα υπόσχεται η κυβέρνηση πως θα διαθέσει στην κοινωνία, κατά τις γνωστές γκεμπελικές τακτικές.
Στην πραγματικότητα θα διατεθούν για τους αυξανόμενους φόρους στο μη βιώσιμο χρέος που κλιμακώνονται και αναχρηματοδοτούνται με ομόλογα, με τα γραμμάτια δημοσίου με 3,8% επιτόκιο και με τα repos που έχουν εκτοξευτεί στο 1,4 τρις €. Αλήθεια γιατί δεν εκδίδει η κυβέρνηση ομόλογα στη θέση τους, αφού έχουμε επενδυτική βαθμίδα;
Στο ίδιο δεύτερο μέρος, το κεφάλαιο Γ αφορά τη λαθρεμπορία καυσίμων – ενώ το κεφάλαιο Δ διαπραγματεύεται την εγκατάσταση καμερών, κατά τη διάρκεια των φορολογικών και τελωνειακών ελέγχων.
Συνεχίζοντας με το τρίτο μέρος, αφορά τη φορολόγηση ακινήτων – επίσης τη μάστιγα των AirBnb που συνδέονται με τους πλειστηριασμούς και με την αύξηση των ενοικίων που πλήττουν περισσότερο την κοινωνία, από την όποια φοροδιαφυγή ή χαμηλή φορολόγηση.
Η πιο σημαντική διάταξη του συγκεκριμένου κεφαλαίου, είναι αυτή που εισάγει το τέλος ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση – αντικαθιστώντας το τέλος διαμονής, ανάλογα με το είδος του καταλύματος.
Το βασικό ερώτημα εδώ είναι πού εξυπηρετεί αυτό το τέλος και γιατί επιβάλλεται – ενώ εάν το μέλημα της κυβέρνησης ήταν το περιβάλλον, θα ήταν καλύτερα να επιβάλει πράσινο φόρο στις αεροπορικές εταιρίες, όπως έχει κάνει η Γαλλία.
Στο τέταρτο μέρος τώρα, υπάρχουν τροπολογίες για επί μέρους θέματα του ΦΠΑ – με διάφορα διαδικαστικά που περιπλέκουν και που δίνουν τη δυνατότητα σε επιτήδειους να τα εκμεταλλεύονται.
Τέλος, στο πέμπτο μέρος, υπάρχουν κάποιες επί μέρους ρυθμίσεις – κυρίως φοροαπαλλαγές για μεταβιβάσεις μετοχών και συγκέντρωση κεφαλαίων.
Εδώ, τα άρθρα 49 και 50 είναι δυο προκλητικές μειώσεις – ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες αφανίζονται. Μείωση δηλαδή του φόρου συγκέντρωσης κεφαλαίου ύψους 22 εκ. € και μείωση του φόρου πώλησης εισηγμένων μετοχών ύψους 21 εκ. €.
Όλα για τους πολύ πλουσίους λοιπόν – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η ΝΔ θέλει ως ψηφοφόρους της τους φτωχούς των επιδομάτων ελεημοσύνης, τους χαμηλόμισθους υπαλλήλους, τα καρτέλ που στηρίζει και τους πολύ πλουσίους
Πως αδιαφορεί δηλαδή εντελώς για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τη μεσαία τάξη – όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν.
Περαιτέρω, θα επικεντρωθούμε στο κεφάλαιο Β του δεύτερου μέρους – αφού πρόκειται για το πλέον σκανδαλώδες μέρος του νομοσχεδίου.
Εν προκειμένω, ο παραλογισμός των διατάξεων που αφορούν τον καθορισμό του τεκμαρτού εισοδήματος στο συγκεκριμένο κεφάλαιο είναι ο εξής, κυρίως στο άρθρο 15:
(α) Δεν λαμβάνονται καν υπ’ όψιν οι καθαρές αποδοχές του αμειβόμενου με τον κατώτατο μισθό, αλλά οι μικτές – με ετήσια και άρα με δεκατετράμηνη βάση υπολογισμού.
(β) Η κυβέρνηση θεωρεί ότι, όσο περισσότερα χρόνια ασκεί κάποιος ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, τόσα περισσότερα χρήματα πρέπει να κερδίζει – απαγορεύοντας ουσιαστικά δια νόμου την οικονομική αποτυχία.
(γ) Ο νέος τεκμαρτός τρόπος υπολογισμού του καθαρού εισοδήματος, συμπαρασύρει μία σειρά άλλων πραγμάτων – όπως την τυχόν λήψη προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων, την απαίτηση για την κάλυψη του 30% των εισοδημάτων με ηλεκτρονικές πληρωμές/δαπάνες και, το κυριότερο, την προκαταβολή φόρου – η οποία αποτελεί έτσι και αλλιώς ένα απαράδεκτο φοροεισπρακτικό μέσον.
Αντί δε η κυβέρνηση να καταργήσει την προκαταβολή φόρου ή, έστω, να την αφήσει ανεπηρέαστη από τα τεκμήρια, κοροϊδεύει με τη μείωση της κατά 50% για το φορολογικό έτος 2023 στο άρθρο 20 – αλλά μόνο για τη διαφορά μεταξύ δηλωθέντος και τεκμαρτού εισοδήματος.
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν έχουν αφορολόγητο όριο – παρά το ότι στην πλειονότητα των κρατών μελών της ΕΕ ισχύει το αφορολόγητο, όπως και στους μισθωτούς.
(4) Το εξοργιστικότερο, ο νέος τεκμαρτός τρόπος υπολογισμού του καθαρού εισοδήματος, ισχύει ουσιαστικά αναδρομικά για το φορολογικό έτος 2023 – αναδρομικά, αν και το νομοθετικό πλαίσιο θα ψηφιστεί τώρα, το Δεκέμβρη του 2023, δηλαδή στο τέλος του φορολογικού έτους.
Σαν να μην έφταναν δε όλα αυτά, προβλέπεται στο άρθρο 19 πως σε περίπτωση που συστήσουν μονοπρόσωπες εταιρικές μορφές οι ελεύθεροι επαγγελματίες, θα φορολογούνται έως και το φορολογικό έτος 2026 ως επιτηδευματίες – ο απόλυτος παραλογισμός.
Σε κάθε περίπτωση, όλο το ύφος του νομοσχεδίου, τεκμηριώνει πως ο στόχος της κυβέρνησης είναι καθαρά εισπρακτικός.
Ότι θέλει να αφανίσει κυριολεκτικά τους Έλληνες αυτοαπασχολούμενους που, καλώς ή κακώς, αποτελούν τη βάση της οικονομίας μας – να τους οδηγήσει έμμεσα στην «υπαλληλοποίηση», προς όφελος των μεγάλων εγχωρίων και πολυεθνικών εταιρειών.
Εμείς πάντως είμαστε κάθετα αντίθετοι σε κάθε είδους τεκμήρια – όπως όσον αφορά τα τεκμήρια διαβίωσης που πρέπει επίσης να καταργηθούν.
Πόσο μάλλον στα τεκμήρια αυθαίρετης κερδοφορίας που δρομολογούνται με το σημερινό νομοσχέδιο – σε μία εποχή που οι Έλληνες υπερφορολογούνται, με τη διατήρηση των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές, ενώ τους ληστεύουν τόσο τα καρτέλ, όσο και οι τράπεζες, εκτός από το κράτος.
Μας συγκίνησε βέβαια η αναφορά του κ. Χατζηδάκη, όσον αφορά τα τεκμήρια των ελευθέρων επαγγελματιών – όπου ισχυρίσθηκε ότι, του τα επιβάλει η συνείδηση του. Μάλιστα, η συνείδηση του!
Ο κ. Θεοχάρης τώρα κατέθεσε διάφορα διαγράμματα – λέγοντας πως οι φόροι που πλήρωσαν οι ελεύθεροι επαγγελματίες ήταν στο 2,1% του ΑΕΠ στην ΕΕ το 2021, όταν στην Ελλάδα 0,8%.
Ως ποσοστό των συνολικών φορολογικών εσόδων δε, στο 5,2% στην ΕΕ – ενώ στο 2,2% στην Ελλάδα.
Συμπέρανε λοιπόν με το συνήθη αυθαίρετο τρόπο της κυβέρνησης ότι, οφείλεται στη φοροδιαφυγή – όταν ασφαλώς γνωρίζει πως οι μέσες αμοιβές των ελευθέρων επαγγελματιών στην ΕΕ, από τις οποίες προέρχονται τα φορολογικά έσοδα, είναι πολύ υψηλότερες σε σχέση με την Ελλάδα.
Όπως επίσης και οι σχεδόν τριπλάσιοι μέσοι μισθοί στην ΕΕ – καθώς επίσης το κατά κεφαλήν εισόδημα, όπου είμαστε σχεδόν τελευταίοι.
Οι φόροι επιχειρήσεων και ιδιωτών άλλωστε, είναι στο 13% του ΑΕΠ στην ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα στο 8,5% του ΑΕΠ – επειδή προφανώς η χώρα μας έχει φτωχοποιηθεί εντελώς, ενώ το φορολογικό μας σύστημα στηρίζεται κυρίως στους έμμεσους φόρους.
Εύλογα λοιπόν είναι επίσης χαμηλότεροι στην Ελλάδα και οι φόροι των ελεύθερων επαγγελματιών, συγκριτικά με την ΕΕ – οπότε σίγουρα δεν αποδεικνύεται έτσι η μεγαλύτερη φοροδιαφυγή των Ελλήνων.
Ακόμη χειρότερα, ο υφυπουργός ισχυρίσθηκε πως το γεγονός ότι, αυξάνονται τα έξοδα των ελευθέρων επαγγελματιών παράλληλα με τα έσοδα τους, τεκμηριώνει πως φοροδιαφεύγουν – ενώ ακόμη και ένας μαθητής του γυμνασίου γνωρίζει ότι, σε όλες τις επιχειρήσεις η άνοδος των εσόδων, του τζίρου τους καλύτερα, συνοδεύεται από μία ανάλογη αύξηση των εξόδων τους.
Σε κάθε περίπτωση, ένα φορολογικό νομοσχέδιο που αυξάνει στην ουσία το τέλος επιτηδεύματος από τα 650 € στα 2.310 € για τον επαγγελματία 12ετίας και άνω, ενώ αντιστοιχεί σε φορολογητέο εισόδημα 21.180 € ενός μισθωτού με δύο παιδιά, είτε εισπράξει είτε όχι ο ελεύθερος επαγγελματίας, είναι εγκληματικό – οπότε πρέπει να αποσυρθεί.
Όπως πολύ σωστά γράφεται δε, ενώ ο νόμος Κατρούγκαλου απαγόρευε de facto στους επαγγελματίες να κερδίζουν περισσότερα από τον κατώτατο μισθό, το φορολογικό νομοσχέδιο έκτρωμα του κ. Χατζηδάκη, τους απαγορεύει να κερδίζουν λιγότερα από τον κατώτατο μισθό – γεγονός που σημαίνει πως και τα δύο αποτελούν δυστυχώς τον ορισμό του φορολογικού παραλογισμού.
Το άρθρο 15 τώρα είναι το πλέον κομβικό – επειδή αυτό αφορά την απαίτηση λειτουργίας με κέρδος και φορολόγηση που καθορίζεται διοικητικά.
Εδώ πρόκειται για μια μη φιλελεύθερη πολιτική φοροεισπρακτικής εξόντωσης – ενώ έχει δίκαια προκαλέσει τη μεγαλύτερη θύελλα αντιδράσεων στο νομοσχέδιο, εναντίον του οποίου και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, ήταν στην επιτροπή όλοι οι επαγγελματικοί φορείς.
Για να έχουμε τώρα μία γενικότερη εικόνα, η φορολογία στη χώρα μας έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια ως ποσοστό του ΑΕΠ, κυρίως λόγω της έμμεσης – στο 25,3% το 2021 με στοιχεία της παγκόσμιας τράπεζας, από 19,8% το 2009, όσο είναι σήμερα ο μέσος όρος της ΕΕ.
Ευρίσκεται επίσης επάνω από το μέσο όρο Ευρωζώνης και είναι υψηλότερη από πολλές χώρες της ΕΕ – ενώ η κατά κεφαλή φοροδιαφυγή στην Ελλάδα ασφαλώς δεν είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, έχοντας καταθέσει για όλα πίνακες στα πρακτικά που τα τεκμηριώνουν.
Σύμφωνα τώρα με πρόσφατη μελέτη της Eurobank, οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι περίπου 630.000 και δηλώνουν συνολικά εισόδημα 11,9 δις € – άρα κατά μέσο όρο 18.700 € ο καθένας ετήσια και 1.560 € μηνιαία.
Επομένως, περισσότερα από το τεκμαρτό – όχι μηδενικά ή πολύ χαμηλά, όπως ισχυρίζεται ψευδώς ο υπουργός για να πείσει.
Όσον αφορά δε τους μισθωτούς, είναι 2,48 εκ. και δηλώνουν συνολικό εισόδημα 35,7 δις € – οπότε κατά μέσον όρο 14.373 € ετήσια ή 1.198 € μηνιαία και άρα λιγότερα από τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Με βάση δε μία άλλη έρευνα της Καθημερινής, οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν φόρους 1,6 δις στα 10,7 δις εισόδημα – οπότε 15,3% ή κατά μέσον όρο 2.609 €.
Με δεδομένο δε το ότι, οι μισθωτοί πληρώνουν 1.486 € κατά μέσον όρο, οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν σχεδόν τα διπλά – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν επαγγέλματα που δηλώνουν χαμηλά έσοδα, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται πως πρέπει να τους κατηγορήσει και να τους τιμωρήσει κανείς όλους.
Δεν επιτρέπεται δε να προβαίνουμε σε υποθέσεις και γενικεύσεις χωρίς στοιχεία – σημειώνοντας πως οι μέσες δαπάνες ενός νοικοκυριού στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, είναι 19.400 € ετήσια, ενώ μπορεί να υπάρχει δεύτερο ή και τρίτο εισόδημα στην οικογένεια.
Κλείνοντας, ο υφυπουργός θέλησε να μας πείσει με μία δημοσκόπηση, πιθανότατα κατά παραγγελία ότι, σχεδόν το 50% των ελευθέρων επαγγελματιών είναι υπέρ της τεκμαρτής φορολόγησης τους – πως είναι δηλαδή αντίθετοι με τις απόψεις των συλλογικών τους φορέων.
Ότι συμφωνούν να επιβαρύνεται με τον ίδιο φόρο ένα μικρό μαγαζί ή ένας δικηγόρος στην παραμεθόριο, σε ένα μικρό χωριό, με αυτούς της Αθήνας – ή ένας ταξιτζής να πληρώνει υψηλότερο φόρο μετά από δέκα χρόνια, επειδή θα έχει περισσότερους πελάτες.
Είναι δυνατόν αλήθεια να πεισθεί κανείς για κάτι τέτοιο; Πόσο μάλλον όταν γράφεται ότι, τα τεκμήρια δεν είναι μεταρρύθμιση, αλλά οθωμανισμός, ενώ αναφέρεται πως ακόμη και η ΕΕ είναι αντίθετη με το νομοσχέδιο;
Τέλος, θα παρακαλούσαμε για μία ακόμη φορά να αντιμετωπίζονται ως πολύτεκνοι αυτοί που έχουν τρία παιδιά και άνω – όπως στο άρθρο 17 του σημερινού νομοσχεδίου.
Είναι άδικο, ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες, να θεωρείται μία οικογένεια πολύτεκνη, όταν έχει από 4 παιδιά και άνω – πόσο μάλλον όταν το δημογραφικό μας πρόβλημα είναι ίσως το μεγαλύτερο όλων των άλλων.
