.
Αυτό που μας έκανε εντύπωση, ήταν η αλαζονική ειρωνεία του κ. Χατζηδάκη που δεν αρμόζει σίγουρα σε κάποιον που δεν έχει οικονομικές σπουδές – ενώ θα έπρεπε να είναι προσεκτικός στις εκφράσεις του και στον τρόπο ομιλίας του, όταν απευθύνεται σε βουλευτές της αντιπολίτευσης.
.
Κοινοβουλευτική Εργασία
Στο γενικότερο θέμα των τραπεζών και στο πόσο έχουν κοστίσει στους Έλληνες, καθώς επίσης στις λύσεις για τις καταθέσεις κλπ., έχουμε αναφερθεί ήδη αναλυτικά και τεκμηριωμένα στην πρώτη συνεδρίαση – οπότε δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς του υπουργού που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Θα καταθέσουμε μόνο στα πρακτικά ορισμένα στοιχεία, από τις οικονομικές καταστάσεις του ΤΧΣ – για ενημέρωση του υπουργού.
Αυτό που μας έκανε πάντως εντύπωση στην προηγούμενη συνεδρίαση, ήταν η αλαζονική ειρωνεία του κ. Χατζηδάκη που δεν αρμόζει σίγουρα σε κάποιον που δεν έχει οικονομικές σπουδές – ενώ θα έπρεπε να είναι προσεκτικός στις εκφράσεις του και στον τρόπο ομιλίας του, όταν απευθύνεται σε βουλευτές της αντιπολίτευσης.
Παρά το ότι μας πρόσβαλε δε όλους, λέγοντας πως δεν έχουμε διαβάσει το νομοσχέδιο, το γεγονός πως δεν απάντησε σε καμία ερώτηση μας τεκμηριώνει ότι, κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια – κάτι που αποδείχθηκε επίσης από την απάντηση του, σύμφωνα με την οποία δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει το ότι τα χρήματα των funds θα είναι ακατάσχετα από τους πιστωτές τους.
Προφανώς όμως οφείλει να μας ενδιαφέρει το ακατάσχετο των χρημάτων τους από το δημόσιο και τον ΕΦΚΑ που μάλλον δεν είχε διαβάσει ο υπουργός και δεν γνώριζε – αφού θεωρούμε πως πρόκειται για μία σκανδαλώδη ρύθμιση που δεν ισχύει για κανέναν άλλο, ενώ δεν υπάρχει ούτε στην ευρωπαϊκή οδηγία.
Το σημαντικότερο είναι βέβαια να απαντηθεί η ερώτηση μας σχετικά με τη διαφορά των 71 δις € κόκκινων δανείων που λέει η ΤτΕ πως έχουν τα funds, από 79 δις προηγουμένως, με τα πάνω από 120 δις που αναφέρουν οι servicers πως έχουν στα υπό διαχείριση χαρτοφυλάκια τους, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά – κάτι που δεν απάντησε ούτε η ΤτΕ, η οποία ρωτήθηκε από το συνάδελφο μας.
Η διαφορά είναι τεράστια και ασφαλώς θα την διαπιστώσουμε ερευνώντας – θα ήταν όμως καλύτερα να μας απαντήσει σήμερα ο υπουργός.
Το αστείο ήταν βέβαια πως κατηγόρησε κατά κάποιον τρόπο τον πτωχευτικό που η κυβέρνηση του δρομολόγησε – θέλοντας να μας πείσει πως με το σημερνό σχέδιο νόμου ο ίδιος τον βελτιώνει.
Σε σχέση τώρα με το φορέα απόκτησης και επαναμίσθωσης ακινήτων που ήταν αναπόσπαστο μέρος του πτωχευτικού, έχουν περάσει τρία χρόνια και δεν έχει ιδρυθεί ακόμη – επειδή περιμένει να τον ιδρύσουν ιδιώτες, όταν στην Κύπρο ιδρύθηκε αμέσως, ως όφειλε, από το δημόσιο.
Οι ιδιώτες όμως έχουν άλλες απαιτήσεις, πιέζουν την κυβέρνηση και θέλουν πολλές παραχωρήσεις – οπότε λογικά καθυστερεί.
Τέλος, έχει μπερδέψει την κερδοφορία με την αισχροκέρδεια – ισχυριζόμενος πως εμείς δεν επιθυμούμε την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Αν είναι δυνατόν!
Συνεχίζοντας στο νομοσχέδιο, με το άρθρο 20 προβλέπεται ότι, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη μεταβίβαση πιστώσεων, κάθε πιστωτικό ίδρυμα με έδρα στην Ελλάδα ή χρηματοδοτικό ίδρυμα, παρέχει στον υποψήφιο αγοραστή πιστώσεων την αναγκαία πληροφόρηση – σχετικά με τις υπό μεταβίβαση πιστώσεις.
Επίσης, κατά περίπτωση, τις εξασφαλίσεις, προκειμένου να είναι σε θέση να διενεργήσει τη δική του αποτίμηση – όσον αφορά στην αξία των δικαιωμάτων του πιστωτή που απορρέουν από τη σύμβαση πίστωσης και τις πιθανότητες ανάκτησης της αξίας της εν λόγω σύμβασης.
Η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει προφανώς στην παροχή προσωπικών δεδομένων – για παράδειγμα, της ακίνητης περιουσίας και του εισοδήματος που έχει ένας δανειολήπτης, έτσι ώστε να μπορεί κυνηγώντας τον, να ανακτήσει την αξία του δικαιώματος της Τράπεζας να το εισπράξει.
Εδώ γίνεται μεν αναφορά στην προστασία των δανειοληπτών στην παράγραφο 5, αλλά παραπέμπει στις κοινοτικές οδηγίες – όχι στον Ελληνικό Νόμο για την Προστασία Προσωπικών Δεδομένων (Ν4624/19). Για ποιο λόγο παραλήφθηκε;
Επίσης, γιατί χρειάζεται δική του αποτίμηση; Δεν γίνεται αποτίμηση με βάση τις γενικά αποδεκτές αρχές για λογιστική καταχώρηση; Στη βάση αυτής δεν δίνεται η εγγύηση του Δημοσίου στην τιτλοποίηση; Επομένως δεν χρειάζεται να δίνεται η εγγύηση πριν την πώληση – αλλά μετά, με βάση την αποτίμηση του αγοραστή.
Στο άρθρο 21 είναι απαράδεκτο το ότι, με την παράγραφο 7 συμφωνίες μεταξύ μεταβιβάζοντος ιδρύματος, της τράπεζας δηλαδή και δανειοληπτών, περί ανεκχώρητου των μεταξύ τους απαιτήσεων, δεν αντιτάσσονται στον εκδοχέα, στο fund και επιτρέπεται η αναπροσαρμογή ή πίστωση του τιμήματος της πώλησης. Εδώ ισχύει άλλο δίκαιο συμβάσεων και όχι αυτό που ισχύει μεταξύ των κοινών θνητών.
Στο άρθρο 26, είναι ασαφής η δίκαιη και επιμελής μεταχείριση των δανειοληπτών – ενώ φυσικά δεν πρέπει να αφήνεται η ερμηνεία σε ένα μη δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο της αγοράς, όπως η ΤτΕ. Πόσες παραβάσεις έχει διαπιστώσει και πόσες κυρώσεις έχει επιβάλλει η ΤτΕ έως σήμερα;
Στο άρθρο 29, δεν αναφέρεται πουθενά εάν η Αρχή οφείλει να ειδοποιήσει το φυσικό πρόσωπο, σε περίπτωση που παραβιασθούν τα προσωπικά του δεδομένα από την Τράπεζα, από την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων ή από κάποιον ανάδοχο της.
Στο άρθρο 31, αν και αναφέρεται πως θα καταγράφονται οι καταγγελίες εσωτερικά, δεν αναφέρεται τι είδους κανονιστικές πράξεις λαμβάνονται. Ποιος εγγυάται ότι αυτές οι καταγγελίες θα καταγράφονται και θα λαμβάνονται πράγματι υπ’ όψιν από τις εταιρείες διαχείρισης; Πώς δεν πρόκειται απλά για ένα προσχηματικό μέτρο;
Δεν αναφέρεται δε η δημοσιοποίηση των καταγγελιών, αλλά της διαδικασίας διαχείρισής τους – με την παράγραφο 3.
Πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια γραμμή καταγραφής και δημοσιοποίησης των καταγγελιών, εκτός των εταιριών και της ΤτΕ – για να φαίνεται εάν οι εταιρίες διαχείρισης παρενοχλούν καταχρηστικά τους δανειολήπτες, όπως στις ΗΠΑ το Better Business Bureau, καθώς επίσης για να λαμβάνονται μέτρα κατά των παραβατών.
Στο άρθρο 35, θα έπρεπε να κατατεθεί ένα υπόδειγμα πληροφόρησης – αφού οι τράπεζες έχουν αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ που την χρησιμοποιούν, έτσι ώστε να πετυχαίνουν το σκοπό τους.
Το άρθρο 36, τεκμηριώνει την υποβολιμαία νομοθέτηση υπέρ των τραπεζών και των ΕΔΠΑΠ – αφού η οδηγία αναφέρει στην παράγραφο 2 του άρθρου 28 ότι, επιδεικνύουν κάποια ανοχή πριν την κατάσχεση, όπως αλλαγή επιτοκίου, παράταση κλπ., όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά.
Εδώ δεν αναφέρεται τίποτα και παραπέμπει στον Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών και στο παράρτημα ΙΙ που περιλαμβάνει κάποιες γενικόλογες δυνατότητες ρυθμίσεων, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά – χωρίς παραδείγματα και χωρίς κάποιες δεσμεύσεις ότι θα ακολουθηθούν.
Το άρθρο 38 δεν υπάρχει επίσης στην οδηγία της ΕΕ και είναι πολύ ύποπτο – ενώ με το άρθρο 44 δίνεται η δυνατότητα στα πιστωτικά ιδρύματα να ελέγχουν τα ετήσια εισοδήματα των φυσικών και νομικών προσώπων από τις φορολογικές τους δηλώσεις, χωρίς να έχει απαραίτητα σχέση με τυχόν δανεισμό τους. Προφανώς διαφωνούμε, δεν υπάρχει αλλού και είναι απαράδεκτο να καθιστούμε τις τράπεζες ελεγκτές μας.
Στο άρθρο 48, ποιος είναι ο λόγος να δημοσιεύονται οι κυρώσεις, πριν την έκδοση της απόφασης επί του ένδικου μέσου; Για να γίνονται γνωστές και να επηρεάζονται οι αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας κατά την εκδίκαση; Από την άλλη πλευρά, εάν είναι αθωωτικές οι αποφάσεις, δεν δυσφημίζονται άδικα;
Στο άρθρο 65, θεωρούμε ότι η προϋπόθεση της χορήγησης της βεβαίωσης του ευάλωτου οφειλέτη για την τεκμαιρόμενη συναίνεση των πιστωτών, σε πρόταση αναδιάρθρωσης χρεών ευάλωτου οφειλέτη, είναι άκρως αντισυνταγματική – πως θα πρέπει να ισχύσει για όλους τους ευάλωτους οφειλέτες, είτε έχουν εκδώσει βεβαίωση ευάλωτου είτε όχι.
Στο άρθρο 73, έχουμε επιφυλάξεις για τον καθορισμό των εύλογων δαπανών διαβίωσης, κάτω από το πλαφόν των 12.000. Προϋπήρχε μεν, αλλά τώρα έχουμε πληθωρισμό – ενώ δεν διευκρινίζεται εάν αφορά οικογένεια και τις ιδιαίτερες συνθήκες της, όπως παιδιά, ΑμεΑ, επαρχία κλπ., ούτε εάν συνυπολογίζει σε αυτά το νοίκι στο Φορέα.
Με το άρθρο 77, παρέχονται ειδικά φορολογικά προνόμια στο φορέα απόκτησης και επαναμίσθωσης των ακινήτων των οφειλετών – κάτι που είναι απαράδεκτο, εάν δεν είναι δημόσιος.
Στο άρθρο 86, όπως αναφέραμε και στην 1η επιτροπή, θεωρούμε αρνητική την προσθήκη του, αφού εισάγει ένα ακόμη στάδιο στην επέλευση της απαλλαγής του πτωχευμένου οφειλέτη. Ειδικότερα, ενώ στο αρχικό άρθρο 192 γινόταν αυτόματα μετά την παρέλευση κάποιων ημερομηνιών, τώρα θα γίνεται από τον εισηγητή δικαστή, μετά από αίτηση του ευάλωτου. Υπάρχει αλήθεια περίπτωση ένας ευάλωτος να μη θέλει την απαλλαγή του;
Στο άρθρο 89, σε περίπτωση που η τιμή του 70% επαναγοράς είναι μεγαλύτερη από τη λογιστική απόκτησης από το Φορέα, θα απαλλάσσεται ο Φορέας-ιδιωτική εταιρία από το φόρο υπεραξίας με τις υπάρχουσες ρυθμίσεις;
Με το άρθρο 107, διευρύνεται η επιδότηση των κορακιών με το ΗΡΑΚΛΗΣ – ενώ έχουμε αναφερθεί ήδη στο θέμα.
Ο υπουργός βέβαια είπε πως πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι που το έχει εγκρίνει η ΕΕ – ενώ εμείς γνωρίζουμε πως στην ουσία χρηματοδοτούμε τις τράπεζες, για να μην υποχρεωθεί το δημόσιο να τις ανακεφαλαιοποιήσει ξανά.
Εν προκειμένω, στην περίπτωση που ο αναβαλλόμενος φόρος, ο αέρας δηλαδή στα κεφάλαια τους, διαγραφεί το 2044 ή πιο πριν με απόφαση της ΕΚΤ, τότε κάποιος θα πρέπει να προσθέσει χρήματα, εάν υπάρχει έλλειμα κεφαλαιακής επάρκειας – διαφορετικά θα γίνει bail in, με χρήματα των μετόχων, των ομολογιούχων και των καταθετών τους.
Στο άρθρο 109, η υποβολή των αιτήσεων για το ΗΡΑΚΛΗΣ 3 λήγει στις 31.12.2024 – οπότε ενδέχεται να ενταχθεί στο νέο πλαίσιο των παρατραπεζών ΕΔΑΔΠ, εάν ενταχθούν μετά τις 30.12.2023 (άρθρο 3 παρ. 5ε). Εδώ πρόκειται για έναν ακόμη λόγο καταψήφισης του ΗΡΑΚΛΗΣ – για να μη συμβάλλουμε στην φούσκα με τα χρήματα του δημοσίου!
Τέλος στο άρθρο 113 για την αύξηση του ποσοστού προεγκρίσεων στο 38% του ΠΔΕ λόγω των φυσικών καταστροφών, θα θέλαμε να μας δώσετε το ποσόν και τι έργα περιλαμβάνει – για να γνωρίζουν οι Πολίτες τι να περιμένουν, επειδή ο ΠΘ μίλησε για 3,3 δις.
Εάν το 38% είναι στο εθνικό σκέλος του ΠΔΕ, με βάση τον προϋπολογισμό του 2024 είναι 780 εκ. (2.050Χ38%) – ενώ έχουν ανακοινωθεί επί πλέον 600 εκ. από το Ταμείο Ανάκαμψης, για οδικά και σιδηρόδρομο. Αυτά είναι;
