Δεν πρέπει να συνδέεται ποτέ η άμυνα με τις συντάξεις, παρά το ότι πολλοί συνταξιούχοι θα ήταν πρόθυμοι να συμβάλλουν, θυσιάζοντας το βιοτικό τους επίπεδο – αφού έτσι θα αδυνατίσει ακόμη περισσότερο ο κοινωνικός ιστός της πατρίδας μας, ο οποίος κινδυνεύει ήδη σοβαρά. Υπάρχουν άλλες δυνατότητες, όπως το πάγωμα ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους – έτσι ώστε να χρηματοδοτηθεί η άμυνα μας. Σε κάθε περίπτωση, με την επιθετικότητα της Τουρκίας στο ζενίθ, θα πρέπει να τεθεί το θέμα του δημοσίου χρέους στην ΕΕ – το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο την ανοδική του πορεία, φτάνοντας στα 362,9 δις € στις 30.06.2020, παρά την υπερβολική φορολόγηση, το ξεπούλημα, την κατάρρευση των μέσων εισοδημάτων κοκ. Ακόμη και ένας εντελώς ανόητος άλλωστε καταλαβαίνει πως το δημόσιο χρέος, με δεδομένη την πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 10% λόγω της πανδημίας, τα δίδυμα ελλείμματα κοκ., δεν είναι βιώσιμο – όπως δεν είναι ούτε το κόκκινο ιδιωτικό. Στο παράδειγμα της Αργεντινής διαπιστώνεται πως δρομολογείται ξανά η διαγραφή του 45% του χρέους της – όχι μία ακόμη μείωση των συντάξεων που θα οδηγούσε στην πτώση της κατανάλωσης, σε μία ακόμη βαθύτερη ύφεση κοκ. Γιατί λοιπόν θα πρέπει η Ελλάδα να συνεχίσει να είναι αποικία χρέους της Γερμανίας, με εξαθλιωμένους Πολίτες και με πεινασμένους συνταξιούχους, διαθέτοντας επί πλέον τεράστια ποσά για στρατιωτικό εξοπλισμό δανειζόμενη; Επειδή οι εθνοκτόνοι παρέδωσαν αμαχητί και χωρίς λόγο την εθνική της κυριαρχία υποθηκεύοντας τα πάντα το 2012, καθώς επίσης κατοχυρώνοντας όλα τα μνημόνια το 2015;