Η νέα ελληνική τραγωδία – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η νέα ελληνική τραγωδία

.

Η εξάπλωση του ιού θα είχε πιθανότατα επιβραδυνθεί σημαντικά, εάν ο πρωθυπουργός ή ο υπουργός υγείας είχαν ζητήσει δημόσια, πριν από ένα μήνα, να μείνουν μακριά από τις δουλειές τους όλοι όσοι παρουσίαζαν συμπτώματα κρυολογήματος –  κυρίως όμως να μην εμφανίζονται σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καθώς επίσης να φορούν μάσκες προστασίας (των άλλων) όσοι ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας. Αντί δηλαδή να κατηγορείται σήμερα ο ελληνικός λαός για τη μη τήρηση των κυβερνητικών εντολών (όπως κατηγορήθηκε στο παρελθόν για τα μνημόνια από τον «μαζί τα φάγαμε», για την υπερχρέωση της κυβέρνησης Καραμανλή, για τη χρεοκοπία του Βενιζέλου ή για την προδοσία των επομένων), θα μπορούσε να είχε προειδοποιηθεί έγκαιρα για τον κίνδυνο μίας πανδημίας – αφού οι ειδήσεις από την Κίνα ήταν ξεκάθαρες. Εν τούτοις, μία κυβέρνηση που θεωρεί προληπτικά τα σημερινά μέτρα καταστολής, ήταν αδύνατον να σκεφθεί κάτι τέτοιο – ενώ όταν αναφέρει κανείς ως πρότυπα περιορισμού του ιού την Ταιβάν, τη Σιγκαπούρη ή την Ιαπωνία, τονίζοντας πως σε αυτές τις χώρες λήφθηκαν μέτρα πολύ πριν υπάρξει το πρώτο θύμα, αμέσως μετά την ενημέρωση τους για τα προβλήματα της Κίνας, αντιμετωπίζεται εχθρικά.

.

Επικαιρότητα

Περπατώντας ή οδηγώντας σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, συναντάει κανείς παντού ανθρώπους με μάσκες προστασίας της αναπνοής – προφανώς λόγω του φόβου της νέας επιδημίας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στο Τόκυο τα τελευταία χρόνια – όπου συναντώνται άτομα που φορούν ανάλογες μάσκες στα τρένα ή/και σε κατοικημένες περιοχές. Υπάρχει όμως μία σημαντική διαφορά σε σχέση με την αιτία του γεγονότος στην Ιαπωνία, συγκριτικά με την Αθήνα ή με άλλες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης: στο Τόκυο οι άνθρωποι δεν φορούν μάσκες για να προστατεύσουν τον εαυτό τους, αλλά τους άλλους. Με απλά λόγια, θεωρείται πολύ μεγάλη αγένεια και δείγμα χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου η αδιαφορία για τους άλλους – κυρίως όσον αφορά τη μετάδοση κρυολογήματος, γρίπης και φυσικά του νέου ιού.

Σε μία χώρα βέβαια όπως η Ελλάδα, οι Πολίτες της οποίας αδιαφορούν εντελώς για τους συνανθρώπους τους σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, φαίνεται ακατανόητο – ενώ κανένας δεν συνειδητοποιεί πως η ευγένεια αποτελεί βασικό πολιτιστικό στοιχείο μίας κοινωνίας. Στα πλαίσια δε της εγωκεντρικής κουλτούρας της χώρας του «ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε;», με την οποία «εμβολίασαν» οι κυβερνήσεις τους Έλληνες μετά το 1980, η συγκεκριμένη πτυχή δεν αναφέρθηκε σχεδόν από καμία κρατική αρχή -, πόσο μάλλον από τα ΜΜΕ. Κανένας άλλωστε δεν φοράει αναπνευστική μάσκα για να προστατεύσει τους άλλους – αλλά αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό του.

Ακόμη όμως και υπό αυτές τις συνθήκες, η εξάπλωση του ιού θα είχε πιθανότατα επιβραδυνθεί σημαντικά, εάν ο πρωθυπουργός ή ο υπουργός υγείας είχαν ζητήσει δημόσια, πριν από ένα μήνα, να μείνουν μακριά από τις δουλειές τους όλοι όσοι παρουσίαζαν συμπτώματα κρυολογήματος –  κυρίως όμως να μην εμφανίζονται σε κοινωνικές εκδηλώσεις, καθώς επίσης να φορούν μάσκες προστασίας (των άλλων) όσοι ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας.

Εν τούτοις, μία κυβέρνηση που θεωρεί προληπτικά τα σημερινά μέτρα καταστολής, ήταν αδύνατον να σκεφθεί κάτι τέτοιο – ενώ όταν αναφέρει κανείς ως πρότυπα περιορισμού του ιού την Ταιβάν ή τη Σιγκαπούρη (άρθρο), τονίζοντας πως σε αυτές τις χώρες λήφθηκαν μέτρα πολύ πριν υπάρξει το πρώτο θύμα, αμέσως μετά την ενημέρωση τους για τα προβλήματα της Κίνας, αντιμετωπίζεται εχθρικά.

Περαιτέρω, αντί να κατηγορείται σήμερα ο ελληνικός λαός για τη μη τήρηση των κυβερνητικών εντολών (όπως κατηγορήθηκε στο παρελθόν για τα μνημόνια από τον «μαζί τα φάγαμε», για την υπερχρέωση της κυβέρνησης Καραμανλή, για τη χρεοκοπία του Βενιζέλου ή για την προδοσία των επομένων), θα μπορούσε να είχε προειδοποιηθεί έγκαιρα για τον κίνδυνο μίας πανδημίας – αφού οι ειδήσεις από την Κίνα ήταν ξεκάθαρες.

Αντί δε να επικρίνεται η Κίνα για τα μέτρα που πήρε, θα έπρεπε να συζητούνται δημόσια οι μείζονες προκλήσεις που δημιουργεί μία πανδημία, στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης κάθε χώρας – πόσο μάλλον σε ένα κατεστραμμένο από τα μνημόνια με ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων, όπως της Ιταλίας ή της Ισπανίας, κυρίως όμως της Ελλάδας. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν έπρεπε να υπερηφανεύονται πρώην και νυν υπουργοί για τις υπέρογκες μειώσεις των δαπανών υγείας – λόγω των οποίων θα υποστούμε σήμερα δυσανάλογες ζημίες, όπως άλλωστε γενικότερα, αφού έχουμε τεκμηριώσει πολλές φορές ότι, μας κόστισαν πάνω από 1 τρις €.

Θα μπορούσαν επίσης να ληφθούν μέτρα για την προώθηση της δημόσιας υγιεινής, αντί να υπενθυμίζει η κυβέρνηση στους ανθρώπους να πλένουν τα χέρια τους τακτικά – ενώ είναι ευχής έργο που δεν έχουν κλιμακωθεί οι ιδιωτικοποιήσεις όπως, για παράδειγμα, στη Γερμανία, όπου έχουν πουληθεί σε ιδιώτες όχι μόνο τα νοσοκομεία, αλλά ακόμη και οι δημόσιες τουαλέτες.

Έτσι στο κέντρο των πόλεων της πλούσιας Γερμανίας, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς ή στις εθνικές της οδούς, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου δημόσιες τουαλέτες που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν δωρεάν – ενώ σε πολλά σχολεία ή σε αθλητικούς χώρους, οι δημόσιες τουαλέτες ή οι τουαλέτες με χαρτί υγείας και με σαπούνι είναι πια η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Όσον αφορά το πόσο συχνά καθαρίζονται ή απολυμαίνονται αντικείμενα και επιφάνειες που αγγίζουν πολλοί άνθρωποι σε δημόσιους χώρους, είτε στη Γερμανία, είτε στην Ελλάδα, η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική – σε μία Ευρώπη που υπερηφανεύεται για το δήθεν πολιτισμό και την ευγένεια της.

Αντίθετα, στην Ιαπωνία υπάρχουν καθαρές δημόσιες τουαλέτες σε κάθε γωνία, ακόμη και σε μικρά Σούπερ Μάρκετ – ενώ σε πολλά τρένα της μπορεί να πλύνει και να απολυμάνει κανείς τα χέρια του έξω από τις τουαλέτες. Αυτές είναι άλλωστε οι υποχρεώσεις μίας κυβέρνησης σε μία ευνομούμενη χώρα – εκτός από τη βασικότερη, το να διδάσκει δηλαδή τους κυβερνωμένους έμπρακτα, δίνοντας τους το καλό παράδειγμα. Όχι απλά να τους κατηγορεί όταν κάνουν το αυτονόητο στις συνθήκες ζωής που έχουν καταδικαστεί – όταν αδιαφορούν για τους άλλους, αφού κανένας και ειδικά οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται για τους ίδιους.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, όσον αφορά την πολιτική προστασία, οι διαφορές μας με την Ιαπωνία δεν θα μπορούσαν να είναι μεγαλύτερες – αφού υπάρχει ένα κεντρικό σχέδιο για καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, χωρίς καμία σύγχυση αρμοδιοτήτων.

Σε πλήρη αντίθεση στην Ελλάδα τα υπουργεία, οι περιφέρειες και οι δήμοι μεταφέρουν ο ένας την ευθύνη στον άλλο, έως ότου καταλήξει στον πιο αδύναμο κρίκο της αλυσίδας – σε κάποιο βρώμικο γραφείο ενός υποβαθμισμένου υπαλλήλου και τελικά στα σκουπίδια. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά πανδημίες όπως ο κορωνοϊός ή άλλες φυσικές καταστροφές, όπως στο Μάτι;


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×
Don`t copy text!