Σκέψεις επί των ΑΜΚ των τραπεζών – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Σκέψεις επί των ΑΜΚ των τραπεζών

Η σύμβαση πώλησης

Σύμφωνα με το γράμμα του Νόμου (άρθρο 10 παρ. 1 εδ. α’) «Τιτλοποίηση είναι η μεταβίβαση επιχειρηματικών απαιτήσεων λόγω πώλησης με σύμβαση που καταρτίζεται εγγράφως μεταξύ μεταβιβάζοντος και αποκτώντος». Η σύμβαση πώλησης συνάπτεται μεταξύ της μεταβιβάζουσας εταιρείας και της αποκτούσας, δηλ. της εταιρείας ειδικού σκοπού και διέπεται από τον συνδυασμό των διατάξεων 513επ. του ΑΚ και του άρθρου 10 του Νόμου, στο μέτρο βέβαια που οι διατάξεις του ΑΚ δεν αντίκεινται στα διατάξεις του τελευταίου. Η μεταβιβάζουσα πρέπει στο πλαίσιο της πώλησης να αναλάβει να εκχωρήσει την απαίτηση και η ΕΕΣ να αναλάβει να καταβάλλει ως αντάλλαγμα το τίμημα. Σε εκτέλεση της πώλησης πρέπει τα δύο μέρη να συμπράξουν στη σύναψη της σύμβασης εκχώρησης της απαίτησης στην ΕΕΣ. Οι δύο συμβάσεις θα καταρτίζονται στη συνήθη περίπτωση ταυτόχρονα με μία πράξη (κατά τον Χριστοδούλου πρόκειται για ενιαία συμφωνία-πλαίσιο).

Στην πράξη, οι Τράπεζες θα πωλήσουν αυτά που οι ίδιες έχουν διαγράψει από τους ισολογισμούς τους, τα έχουν ήδη συμψηφίσει με κέρδη παρελθουσών χρήσεων και εν είδει ευρέσεως «θησαυρού» σήμερα θα πωλήσουν έναντι αγνώστου τιμήματος τις απαιτήσεις προς τρίτους.

Πέρα από τις θεωρητικές μου ενστάσεις για την δυνατότητα ΑΜK για κάλυψη ζημιών ταμειακών ροών των Τραπεζών τίθεται το εξής ερώτημα, ιδίως για τις διαχειριστικές χρήσεις των 4 συστημικών Τραπεζών για τα έτη 2013 και μετά.

Σύμφωνα με το πρώτο Μνημόνιο και τον εφαρμοστικό του Νόμο, οι 4 συστημικές τράπεζες υποχρεωτικά υπέστησαν την επίβλεψη από Ελεγκτικές λογιστικές Εταιρείες (Ελεγκτές Αξιολόγησης = Ε.Α.) όσον αφορούσε την καθημερινή τους διαχείρηση. Σύμφωνα λοιπόν προς την απόφαση της ΕΚΤ του Ιανουαρίου του 2013, για την Εθνική και Eurobank Ε.Α. ορίστηκε η Grant Thornton, για την Άλφα Τράπεζα ορίστηκε η MAZARS Γαλλίας και για την Πειραιώς η KPMG. Αυτές οι Ε.Α. όχι μόνο έχουν εγκατασταθεί σε κάθε τράπεζα, αλλά έχουν βέτο σε κάθε δαπάνη και υποβάλλουν μηνιαίες, τριμηνιαίες, εξάμηνες και ετήσιες εκθέσεις στην εργοδότριά τους ΕΚΤ σύμφωνα με την οποία αποτιμούν μεταξύ άλλων το ύψος των εξυπηρετούμενων δανείων και μη και αποφασίζουν ποια δάνεια θεωρούνται επισφαλή ή όχι.

Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι ουσιωδέστατος, διότι το πακέτο των δανείων αυτών αποτελεί για κάθε τράπεζα χωριστά το μέτρο βάσει του οποίου λαμβάνει δανεικά χρήματα από τον ELA στον οποίο οι τράπεζες de facto εκχωρούν την δυνατότητα ως ενεχυριασθέντα, σε περίπτωση μη εξόφλησης αν και όποτε ζητηθεί του ELA να απαιτήσουν την παράδοση όσων στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών παραχωρήθηκαν ως εγγύηση στον ELA.

Οι συγκεκριμένες εταιρείες αξιολόγησης προέβησαν σε εσφαλμένη αποτίμηση (αν με δόλο ή βαρεία αμέλεια είναι θέμα προς διερεύνηση) των περιουσιακών στοιχείων που οι τράπεζες ενίοτε ενεχυρίαζαν στον ELA για να λαμβάνουν οι Τράπεζες ρευστότητα, ουσιαστικά εξαπατώντας την ΕΚΤ (όμως πιθανότατα με σιωπηρή αποδοχή της), ενώ σύμφωνα με τις αρχές της λογιστικής, η αξία των ενεχύρων αυτών ήταν σαφώς υποδεέστερη της δηλωθείσας, η δε ενισχύσεις που ελάμβαναν οι τράπεζες δια της μεθόδου αυτής ήσαν σαφώς εκτός του καταστατικού χάρτη της ΕΚΤ.

.

Εάν η ΑΜK δεν είναι το κατάλληλο εργαλείο για την αύξηση της ρευστότητας των τραπεζών, τότε τι μπορεί να γίνει;

Σύμφωνο με τις αρχές που ανέλυσα ανωτέρω, είναι το σχέδιο που προτείνει ο Ν.Χουντής για επιδότηση αποπληρωμής δανείων αντί ΑΜΚ.

Η επιδότηση μερικής ή ολικής εξόφλησης δανείων από τα χρήματα του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θα είναι όχι μόνο μια πράξη δικαιοσύνης, αφού τα χρήματα προέρχονται από δάνεια που θα τα πληρώσουν τα ελληνικά νοικοκυριά, αλλά μπορεί να βοηθήσει στο ξεκίνημα μιας ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία, δεδομένου ότι μια τέτοια ενέργεια θα προκαλέσει πολλαπλάσια αύξηση της ρευστότητας στην ελληνική οικονομία. Αυτό ισχυρίζεται, με ερώτηση-πρόταση που κατέθεσε σήμερα προς τον αρμόδιο Επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρέν, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (τότε), Νίκος Χουντής.

Στην πρόταση του ο Νίκος Χουντής ζητάει «τμήμα των συνολικών 40 δις, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, να δοθεί ως κίνητρο σε νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για μερική ή ολική εξόφληση των δανείων τους. Δηλαδή, για κάθε, π.χ. 10.000 ευρώ εξόφλησης ενός δανείου, να υπάρχει κίνητρο ύψους 3.000 ευρώ από τα κεφάλαια του ΕΤΧΣ» και τονίζει ότι μια τέτοια ενέργεια θα είχε τις εξής επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία:

  • θα αύξανε τη ρευστότητα της οικονομίας, λόγω της κινητοποίησης επιπρόσθετων πόρων, αφού μια επιδότηση, πχ 30 ευρώ, στην εξόφληση δανείων θα κινητοποιούσε επιπρόσθετους πόρους 100 ευρώ,
  • θα επανέφερε στην οικονομία, κεφάλαια που έχουν αποσυρθεί, λόγω του φόβου δυσμενών οικονομικών εξελίξεων, που βρίσκονται είτε μέσα στο «στρώμα», είτε σε ξένες τράπεζες. Σήμερα, δεν υπάρχει κίνητρο για να αποπληρώσεις νωρίτερα, μέρος ή ολόκληρο, το δάνειο.
  • θα διευκόλυνε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αποτρέποντας για ορισμένα την οικονομική κατάρρευση και πτώχευση, και για άλλα, θα αποτελούσε σημαντική βοήθεια, αφού θα μπορούσε ταυτόχρονα να μειώσουν με αυτό τον τρόπο τη μηνιαία δόση εξυπηρέτησης των δανείων,
  • θα  διευκόλυνε τις τράπεζες να αποδεχτούν διαγραφή χρεών νοικοκυριών που αδυνατούν να εξοφλήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια,
  • θα έδινε μια ανάσα στην πραγματική οικονομία, διευκολύνοντας μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην αποπληρωμή δανείων, δίνοντας μια τονωτική ένεση στην ενεργό ζήτηση.

.

Η πλήρης ερώτηση-πρόταση του Νίκου Χουντή, έχει ως εξής:

“Με βάση την απόφαση του Ευρ. Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου 2011 και τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών (ΕΑΤ), θα δοθούν επιπρόσθετα, στα 10 δις που έχουν ήδη δοθεί, τουλάχιστον, 30 δις ευρώ, για την ενίσχυση των ελληνικών τραπεζών, προκειμένου να αντιμετωπίσουν, αφενός τις επιπτώσεις του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων, και αφετέρου, να ικανοποιήσουν την απόφαση της ΕΑΤ για αύξηση της κεφαλαιακής επάρκειας (Core Tier 1) των ευρωπαϊκών τραπεζών στο 9%, μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Ο τρόπος που έχει επιλεγεί από την ΕΕ για την ενίσχυση των ελληνικών τραπεζών, μέσω του ΕΤΧΣ, αφορά την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζικών ιδρυμάτων που το έχουν ανάγκη. Ανεξάρτητα από τις απόψεις που μπορεί να έχει κανείς για την ενίσχυση των τραπεζών, οι τρόποι ενίσχυσης που φαίνεται να έχουν μέχρι στιγμής υιοθετηθεί, δεν αντιμετωπίζουν την κύρια αιτία της κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος,  που είναι η έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών, αλλά και η αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων που ήδη έχουν αναλάβει τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ). Από την άποψη αυτή, λοιπόν, θα ήταν πολλαπλά ωφέλιμο για την ελληνική οικονομία, ένα τμήμα των συνολικών 40 δις, του ΕΤΧΣ, να δοθεί ως κίνητρο σε νοικοκυριά και ΜΜΕ, για μερική ή ολική εξόφληση των δανείων τους. Δηλαδή, για κάθε, π.χ. 10.000 ευρώ εξόφλησης ενός δανείου, να υπάρχει κίνητρο ύψους 3.000 ευρώ από τα κεφάλαια του ΕΤΧΣ. Μια τέτοια ενέργεια θα είχε δυο πολύ βασικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Από τη μια, θα αύξανε τη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος, αφού μια επιδότηση, πχ 30 ευρώ, στην εξόφληση δανείων θα κινητοποιούσε επιπρόσθετους πόρους 100 ευρώ, οι οποίοι σήμερα έχουν αποσυρθεί λόγω του φόβου δυσμενών οικονομικών εξελίξεων (επαναπατρισμός κεφαλαίων), και από την άλλη θα διευκόλυνε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αποτρέποντας έτσι την οικονομική και κοινωνική τους κατάρρευση. Με δεδομένο ότι η υιοθέτηση μιας τέτοιας πρότασης, εκτός των ανωτέρω, θα αποτελούσε και πράξη δικαιοσύνης προς τον ελληνικό λαό, ο οποίος καλείται να εξοφλήσει και το πακέτο βοήθειας 130 δις, στο οποίο περιλαμβάνονται τα 40 δις του ΕΤΧΣ, αλλά και ότι θα μπορούσε να διευκολύνει τις τράπεζες να δεχτούν και την οριστική διαγραφή χρέους για στεγαστικά δάνεια, που είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν, ερωτάται η Επιτροπή: Προτίθενται οι υπηρεσίες της Κομισιόν, που είναι υπεύθυνες για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις στην ΕΕ, να εξετάσουν τη δυνατότητα εφαρμογής της παραπάνω πρότασης; Πως τη σχολιάζουν; Μπορούν να διαβουλευθούν σχετικά .”

Πρώτο ερώτημα που τίθεται, αν μια τέτοια ρύθμιση θα αφορούσε το σύνολο των εν Ελλάδι τραπεζών ή μόνο τις 4 συστημικές που βρίσκονται υπό την ομπρέλα του  ΕΤΧΣ, διότι θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί ότι η ρύθμιση αυτή ευνοεί τις 4 σε βάρος των συνεταιριστικών τραπεζών (βέβαια είναι λίγο θεωρητική ή ερώτηση, όταν οι 4 ελέγχουν το 94% της αγοράς)

Δεύτερο ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την πιστοποίηση των καταβολών, δηλαδή αν θα τεθεί από τον αρμόδιο φορέα χρηματοδότησης, ας πούμε για λόγους συζήτησης το ΕΤΧΣ, το νομικό πλαίσιο και μετά θα κληθούν οι Τράπεζες, αφού προσκομίσουν φακέλους υποθέσεων που αυτές οι ίδιες χαρακτηρίζουν ως δάνεια που ήσαν κόκκινα, αλλά πλέον εξυπηρετούνται, έστω με νέα ρύθμιση και νέους όρους και για τα οποία ζητούν από το ΕΤΧΣ να καταβάλλει το ποσό της επιδότησης?

Μπορούμε να εμπιστευτούμε τις ίδιες τις Τράπεζες, ή ειδικά τις Εταιρείες Αξιολόγησης, οι οποίες ήδη έχουν παραποιήσει τα στοιχεία των ενεργητικών των Τραπεζών στις εκθέσεις τους στην ΕΚΤ για το έργο της απόφασης της υπαγωγής ή όχι δανείων σε καθεστώς επιδότησης ή όχι, ή υπάρχει η βεβαιότητα ότι τις εσφαλμένες απεικονίσεις και την ίδια τους την τακτική θα συνεχίσουν σε αυτόν τον τομέα ευνοώντας συγκεκριμένα συμφέροντα συνδεδεμένων με αυτές προσώπων ή επιχειρήσεων?

Φορέας αυτής της απόφασης μπορεί μόνον να είναι ανεξάρτητο από τις Τράπεζες νομικό πρόσωπο που θα υπόκειται στον Δημόσιο έλεγχο και που θα υποχρεώνεται να εφαρμόζει κανόνες διαφάνειας και ισότητας στην δράση του. Στο παρελθόν υπήρξε στην Ελλάδα παρόμοιου τύπου παρέμβαση στον τραπεζικό τομέα διά της παρεμβάσεως δύο θεσμών, ο ένας ήταν ο ΟΑΕΔ στα επιδοτούμενα στεγαστικα και ο άλλος ήταν το ΤΕΠΜΕ στα επιδοτούμενα επιχειρηματικά δάνεια. Οφείλουμε να σημειώσουμε τόσο την επιτυχία του πρώτου αλλά και την παταγώδη αποτυχία του δεύτερου, η οποία όμως οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι την αξιολόγηση της βιωσιμότητας των επενδύσεων που υπήχθησαν είχαν αποκλειστικά οι τράπεζες οι οποίες κατασπατάλησαν τις χορηγήσεις αυτές προς αεριτζήδες, κομματικούς και τραπεζικούς υμετέρους και παράγοντες της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Εξυπακούεται ότι η ΤτΕ δεν μπορεί να έχει κανέναν ρόλο σε αυτήν την διαδικασία ως ελεγκτής, αφού το ελεγκτικό της έργο στον τομέα της Τραπεζικής πίστης, έχει άγρια ποδοπατηθεί από την ίδια, η οποία ως όργανο άνομων συμφερόντων έχει μεσολαβήσει σε ανοσιουργήματα σε βάρος της τραπεζικής πίστης και της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος στην χώρα μας.

Θα πρέπει για να υπαχθεί συνεπώς ένα δάνειο στο καθεστώς επιδότησης να έχει ήδη διαγραφεί από το ενεργητικό της Τράπεζας και να έχει υποστεί μια εσωτερική διαδικασία, ή αρκεί και να ήταν σε μια μερική ή ολική καθυστέρηση?

Υπάρχει σαφές θέμα διάκρισης που θα ανακύψει σε βάρος των νύν εξυπηρετουμένων δανείων και ίσως και ένα θέμα διαχρονικού δικαίου. Γιατί να μην επιδοτούνται όλα τα δάνεια και μόνον τα μη εξυπηρετούμενα. Αμέσως θα έχουμε πλήθος αγωγών περί καταχρηστικότητας, ή άλλως όλοι θα σταματήσουν να πληρώνουν τα δάνεια προκειμένου να υπαχθούν και αυτοί στο καθεστώς επιδοτούμενου δανείου….

Αρα τίθεται ένα θέμα χαρακτηρισμού των δανείων αυτών ως μη εξυπηρετούμενων, με το επακόλουθο ερώτημα, ποιος θα αποφασίσει πότε είναι NPL και με ποιο σκοπό.

Τα NPL’s έχουν τύχει διαφορετικής αντιμετώπισης διαχρονικά ανάλογα με το πολιτικό σκηνικό που επικρατεί.

Επί Franklin Delano Roosvelt ιδρύθηκαν τράπεζες ειδικού σκοπού με βάση ειδικό νόμο και ανέλαβαν κατά περίπτωση την αναχρηματοδότηση των δανείων με σαφώς καλύτερους όρους από την έως τότε «ελεύθερη» τραπεζική αγορά και λειτούργησαν έως τα μέσα των δεκαετιών του 1980 οπότε και έκλεισαν, έχοντας εκπληρώσει τον ειδικό τους σκοπό. Οι τράπεζες αυτές «αγόρασαν» από τις αρχικές τράπεζες που είχαν χορηγήσει τα στεγαστικά δάνεια σε σαφώς χαμηλότερες αξίες των λογιστικών τους τα δάνεια αυτά.

Άλλως, μεταβιβάζονται σε funds που έχοντας πληρώσει το πολύ το 10% της αξίας των NPL απαιτούν την είσπραξη του 100% κατά παράβαση με των αρχών της καλής πίστεως και κατά την άποψή μου διαπράττοντας το αδίκημα της αισχροκέρδειας. Σύμφωνα με τον Ελληνικό νόμο, η εκχώρηση απαίτησης, είναι μια πράξη η οποία δίνει το δικαίωμα στον αντισυμβαλλόμενο να ασκήσει όλες τις ενστάσεις και ισχυρισμούς που θα είχε αν είχε απέναντί του τον αρχικό του αντισυμβαλλόμενο, όταν δε υπάρξει σαφής αναντιστοιχία παροχής και αντιπαροχής ως προς την εκχωρούμενη απαίτηση, το τίμημά της και την απαιτούμενη από τον αγοραστή ολική εκπλήρωση της παροχής, θα υπάρξει σίγουρα στο μέλλον και η πιθανότητα αιτιολογημένης μείωσης της υποχρέωσης του δανειολήπτη περί εξόφλησης της εκχωρούμενης οφειλής του.

Στο επιμύθιο του προβληματισμού μου προσθέτω ότι η ΑΜΚ που προτείνεται τον Νοέμβριο του 2015 και που ανέρχεται στο ύψος των 10 δίς ευρώ, αποτελεί πολύ μικρή και αναποτελεσματική λύση στο θέμα της αύξησης ρευστότητας των τραπεζών, διότι θα ενεργήσει ως προσωρινή ασπιρίνη, δεν θα αποτελέσει κίνητρο για επανεκκίνηση των αποπληρωμών των NPL απλά θα βοηθήσει προσωρινά κάποιους τραπεζίτες να καλύψουν πολλές απάτες και παράνομες χορηγήσεις στις οποίες έχουν προβεί (υπό την σιωπηρή ανοχή των Ε.Α που η ίδια η ΕΚΤ έχει ορίσει) και στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει η ανάγκη νέων ενισχύσεων ή πιο δραστικών μέτρων.

Τέτοια μέτρα είναι η εφαρμογή ελέγχων κεφαλαίων που πνίγουν την δυνατότητα αναλήψεων και συνεπώς μειώνουν την άμεση έκθεση των τραπεζών στον κίνδυνο μαζικών αναλήψεων και βέβαια η τελική λύση που πολλοί απεύχονται είναι η εκκαθάριση των τραπεζών με αντίστοιχη πλήρη ή μερική απώλεια των καταθέσεων. Βέβαια υπάρχει και η λύση της Ισλανδίας, στην οποία η Κυβέρνηση άφησε τις τράπεζες να πτωχεύσουν, ανέκτησε όσα από τα στοιχεία του ενεργητικού τους αξίζανε και αποζημίωσε πλήρως τους καταθέτες, με πολύ μικρότερο κόστος μάλιστα από τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις που ανεπιτυχώς έχουν εφαρμόσει άλλες χώρες όπως Κύπρος, Πορτογαλία, Ελλάδα κτλ….

Σαν τελευταία επισήμανση τονίζω ότι σύμφωνα με τις μαθηματικές προβλέψεις, ο συνδυασμός ανακεφαλαιοποίησης (με συμμετοχή ιδιωτών με μετρητά 10% και ΕΤΧΣ με μετατρέψιμα ομολογιακά δάνεια για το υπόλοιπο 90% περίπου) ύψους 10 δίς, η πώληση των κόκκινων δανείων που στην καλύτερη περίπτωση θα αποφέρει 1-2 δίς στα ταμεία των Τραπεζών (και αυτά δεν θα είναι καταβολές μετρητά- είμαι σίγουρος ότι τα Funds θα διαπραγματευτούν τιμές αγοράς των τιτλοποιημένων δανείων όχι μόνον στο 10-15% ονομαστικής αξίας, αλλά θα είναι και σε αρκετές… δόσεις) και η πώληση τιτλοποιημένων εξυπηρετουμένων δανείων (καλά ακούσατε !! θα πωληθούν και πακέτα ενεργών δανείων) δεν θα φτάσουν για να καλυφτεί η μαύρη τρύπα των δευτερευόντων ισολογισμών των τραπεζών, άρα θα οδηγηθούμε σε αναγκαστική συμμετοχή- κούρεμα των καταθετών των Τραπεζών. (υπάρχει μάλιστα προηγούμενο στην Ελλάδα, όπου ήδη προ εξαετίας το Ταμ. Παρακαταθηκών πούλησε σε Γερμανικό ασφαλιστικό ταμείο μεγάλο πακέτο τιτλοποιημένων δανείων δημοσίων υπαλλήλων η συντριπτική πλειοψηφία εκ των οποίων εξυπηρετείται έως σήμερα, πλήν όμως τα δάνεια του ΤΠκΔανείων περιείχαν όρους που δεν επέτρεπαν την μονομερή και αυθαίρετη χειροτέρευση των όρων των συμβάσεων και προβλέπανε αρκετά ελαστική μεταχείρηση των δανειοληπτών, ακριβώς λόγω της ιδιότητάς των ως Δημ.Υπαλλήλων και της «ασφάλειας» στον δανειστή που προέβλεπε η μη δυνατότητα απόλυσής τους, όμως και το γεγονός ότι ήδη με την σύναψη του δανείου ο δημ. Υπάλληλος –δανειολήπτης είχε συμφωνήσει να παρακρατούνται αυτά τα χρήματα από τον μισθό που του κατέβαλε το Δημόσιο.

Θα έρθει σαν σόκ η μεταβίβαση ενεργών και εξυπηρετούμενων συμβάσεων σε funds, αλλά αυτό αποτελεί συνήθη πρακτική στον κόσμο των «αγορών». Βέβαια, η πρακτική αυτή οδηγεί νομοτελειακά σε φούσκες αντίστοιχες με αυτές της κτηματαγοράς στις ΗΠΑ το 2008, που απετέλεσε την αφορμή για την κατάρρευση της Ευρωατλαντικής στεγαστικής πίστης και εν μέρει επετάχυνε και την καταστροφή των δημοσιονομικών των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου. Στην απέλπιδα προσπάθειά τους οι Τράπεζες να αντλήσουν κεφάλαια κίνησης θα πωλήσουν και πακέτα τιτλοποιημένων δανείων στα κοράκια, αυτό που έχει σημασία για τους δανειολήπτες είναι το γεγονός ότι δεν θα υπάρχει καμία ανοχή σε παράβαση έστω και του ελάχιστου συμβατικού όρου των μεταβιβασθέντων αυτών δανείων από τα κοράκια, τα οποία στην καθυστέρηση έστω και μιάς μέρας θα απαντούν με άμεση καταγγελία της δανειακής σύμβασης και σε κλήση του δανειολήπτη με νέους κατά πολύ επαχθέστερους όρους της σύμβασης, κυρίως με την μετατροπή του σε ενοικιαστή της ιδιοκτησίας του, που αποτελεί το πιο ρόδινο σενάριο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που ελπίζουν τα κοράκια.

Πέρα από αυτό, τα κοράκια κατά την συνήθη πάγια τραπεζική τακτική, εκμεταλλευόμενα την αμέριστη υποστήριξη της κυβέρνησης των Συριζα-ΑνΕλ στην δράση τους, θα παραβιάζουν βάναυσα από την πλευρά τους τις δανειακές συμβάσεις, τόσο στο ύψος των επιτοκίων, σε ανατοκισμούς, σε πλήθος παράνομων χρεώσεων, υπολογίζοντας ότι ελάχιστοι δανειολήπτες θα τολμήσουν να στραφούν εναντίον τους, αφού τόσο ο νέος κώδικας Πολιτικής Δικονομίας είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα τους, όσο και στο γεγονός ότι οι πανίσχυρες αυτές πολυεθνικές έχει αποδειχτεί και σε άλλες χώρες ότι διαθέτουν τεράστια ισχύ, τόσο σε επίπεδο επηρεασμού δικαστικών αποφάσεων, αλλά και σε χρήση διασυνδέσεών τους με άτομα του υποκόσμου, τα οποία θα αναλαμβάνουν τον «συνετισμό» των δανειοληπτών με «άλλα» μέσα, πάντοτε φυσικά με την «προφύλαξη» της «εννόμου τάξεως»……

.

Γλωσσάρι:

  • ΑΜΚ = Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου
  • NPL= Non Performing Loans – Μη εξυπηρετούμενα δάνεια (ΜΕΔ)
  • ΕΑ= Εταιρείες Αξιολόγησης (ή Εντολοδόχοι Αξιολόγησης)
  • ΤΧΣ = Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας
  • SSM= Single Supervisory Mechanism

.

ΣυγγραφέαςΕΙΣΗΓΗΣΗ ΙΩΝΑ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Κωνσταντίνου @Βρέττας Δικηγορική Εταιρεία

Δημητρέσσα αρ. 18, Αθήνα, τηλ: 210-61234444, 6977190292

Email: ionaskonstantinou@gmail.com

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!