Η αμερικανική παγίδα – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η αμερικανική παγίδα

Η παγκόσμια αγορά πολεμικού εξοπλισμού και η Ρωσία

Συνεχίζοντας, όλες οι παραπάνω δυσκολίες δεν πτοούν το Ρώσο πρόεδρο, ο οποίος δεν αποκλείει ακόμη και μία χερσαία εισβολή στη Συρία, μετά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ανεξαρτήτως κόστους – προλαβαίνοντας ενδεχομένως τις Η.Π.Α., οι οποίες φαίνεται να σχεδιάζουν κάτι ανάλογο.

Την ίδια στιγμή το ΝΑΤΟ, αντί να βοηθάει τους πρόσφυγες που εγκαταλείπουν μαζικά την περιοχή, προγραμματίζει μία σύγκρουση με τη Ρωσία στη Μεσόγειο – όπως τουλάχιστον συμπεραίνεται από τις ασκήσεις, στις οποίες συμμετέχουν 26.000 καλά εκπαιδευμένοι στρατιώτες, «προσομοιάζοντας» τη διεξαγωγή πολέμου εναντίον της Ρωσίας, η οποία αύξησε ακόμη μία φορά τα εξοπλιστικά της προγράμματα κατά περίπου 40%.

Περαιτέρω, η παγκόσμια αγορά πολεμικού εξοπλισμού έχει φτάσει πλέον στα 70 δις $ το 2015, έχοντας αυξηθεί κατά 13,4% σε σχέση με το 2014 – με τη Ρωσία να ευρίσκεται σταθερά τη δεύτερη θέση, μετά τις Η.Π.Α., όσον αφορά τις εξαγωγές όπλων, καθώς επίσης με τη Γερμανία πλέον (2014) στην τρίτη, έχοντας ξεπεράσει την Κίνα.

Η αιτία της ανόδου φαίνεται να είναι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, καθώς επίσης η τεταμένη κατάσταση στην Ανατολική και Νότια Ασία – ενώ στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι εξαγωγές όπλων της Γερμανίας το 2013, στους δέκα κορυφαίους πελάτες της, οι οποίες συμβάλλουν αρκετά στο ΑΕΠ της.

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Γερμανία, όπλα, πολεμικός εξοπλισμός, εξαγωγές

.

Παρά το ότι όμως η αγορά εξελίσσεται θετικά, οι προϋποθέσεις για τη Ρωσία έχουν γίνει σημαντικά δυσκολότερες, επειδή αντιμετωπίζει τις κυρώσεις της Δύσης – με αποτέλεσμα να αναμένεται μείωση των εξαγωγών της, συγκριτικά με το έτος ρεκόρ του 2014, όπου είχαν φτάσει στα 13,2 δις $ (πηγή).

Ειδικότερα η Κίνα, ο μεγαλύτερος πελάτης της έως το 2005, έχει πλέον αναπτύξει τη δική της πολεμική βιομηχανία, αντιγράφοντας τα σύγχρονα ρωσικά πολεμικά όπλα με τη μέθοδο της «αντίστροφης μηχανικής» (reverse engineering) – με αποτέλεσμα να ήταν πλέον η Ινδία το νούμερο ένα έως το 2014, όπου η Κίνα πήρε ξανά την πρώτη θέση, με συνολικές εισαγωγές ύψους 2,3 δις $ έναντι 1,7 δις $ της Ινδίας.

Οι απώλειες βέβαια από τη  Κίνα είχαν εξισορροπηθεί σε κάποιο βαθμό, μέσω των νέων πελατών που προσέλκυσε η Ρωσία (Αλγερία, Ιράκ, Περού, Ουγκάντα, Βενεζουέλα, Βιετνάμ κοκ.). Σε κάθε περίπτωση, η χώρα τριπλασίασε τις εξαγωγές της μέσα σε μία δεκαετία – ενώ αποτελεί σημαντικό προμηθευτή των χωρών που ενοχλούνται από την επιθετική πολιτική της Κίνας στην κινεζική θάλασσα.

Το Βιετνάμ αγόρασε όπλα αξίας 1 δις $ από τη Ρωσία, ενώ η Ινδονησία παρήγγειλε 16 πολεμικά αεροπλάνα αξίας επίσης 1 δις $ – παρά το ότι ο πρόεδρος Putin δηλώνει συνεχώς πως θεωρεί την Κίνα ως το βασικότερο στρατηγικό συνεργάτη του. Εν τούτοις, αν και πουλάει όπλα σε όλες τις γειτονικές της χώρες, δεν θα προμήθευε ποτέ την Ταιβάν ή το Πακιστάν – αφού κάτι τέτοιο θα τον έφερνε σε πλήρη αντίθεση τόσο με την Κίνα, όσο και με την Ινδία.

Κάτι ανάλογο διαπιστώνεται και στην Αρμενία με το Αζερμπαϊτζάν, οι οποίες φιλονικούν για την κυριαρχία μίας περιοχής – χωρίς όμως αυτό να εμποδίζει τη Ρωσία να προμηθεύει πολεμικό εξοπλισμό και στις δύο, με αποτέλεσμα να διατηρείται η στρατιωτική ισορροπία μεταξύ τους.

Σημαντικές εξαγωγές όπλων έχει η Ρωσία στη Μέση Ανατολή – υπογράφοντας συμβόλαιο ύψους 4,2 δις $ με το Ιράκ, 3,5 δις $ με την Αίγυπτο, ενώ δεν είναι σαφές τι ακριβώς συμβαίνει με το Ιράν. Βασικός πελάτης της ήταν ανέκαθεν η Συρία, μέσω της πολεμικής βάσης που διατηρεί εκεί – ενώ αυτή ακριβώς η δραστηριοποίηση της διατήρησε στην εξουσία τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία είναι από πολλές πλευρές χρήσιμη στη Ρωσία.

Ειδικότερα, το Συριακό καθεστώς διευκολύνει την προσέγγιση της Ρωσίας με το Ιράκ και το Ιράν, ενώ δημιουργεί προβλήματα στις οικονομικά ισχυρές χώρες παραγωγής πετρελαίου στην περιοχή. Παράλληλα, επιτρέπει στη Ρωσία να τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τις Η.Π.Α., φροντίζοντας εξίσου για την επιβολή της τάξης στον πλανήτη.

Το σημαντικότερο δε όλων, δίνει την ευκαιρία στη Ρωσία να προβάλλει, να διαφημίσει δηλαδή τα σύγχρονα όπλα της σε ολόκληρο τον πλανήτη, με στόχο την αύξηση των εξαγωγών της – χωρίς να υποτιμούμε το γεγονός ότι, η χώρα δεν θέλει να χάσει ούτε τη Συρία ως πελάτη, ούτε τα τεράστια ποσά που της οφείλει (πάνω από 60 δις $).

Τέλος, η γεωπολιτική στρατηγική της Ρωσίας επεκτείνεται επίσης στη Λατινική Αμερική, όπου συνεργάζεται στρατιωτικά με χώρες όπως η Βενεζουέλα και η Νικαράγουα, έτσι ώστε να διατηρήσει τη θέση της ως παγκόσμια υπερδύναμη, απέναντι στις Η.Π.Α. – εξάγοντας φυσικά πολεμικό εξοπλισμό και αναπληρώνοντας τους πελάτες που έχασε, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη.

Με δεδομένο δε το ότι, τα όπλα της είναι φθηνότερα από τους ανταγωνιστές της, καθώς επίσης ισότιμα σε ορισμένα σημεία, παραμένει ένας σημαντικός προμηθευτής – πόσο μάλλον αφού δεν συνδέει τις πωλήσεις στρατιωτικού εξοπλισμού σε τόσο μεγάλο βαθμό με πολιτικές παραχωρήσεις εκ μέρους των πελατών της, όπως οι Η.Π.Α.

Εν τούτοις, η σημασία του πολεμικού εξοπλισμού στο εξωτερικό της εμπόριο είναι πολύ μικρότερη, συγκριτικά με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο – αφού το 2014 οι εξαγωγές της διαμορφώθηκαν στο 3% των συνολικών, έναντι 65% του πετρελαίου, καθώς επίσης του φυσικού αερίου.

.

Επιμύθιο

Όπως συμπεραίνεται από όλες τις αναλύσεις η Ρωσία, αδυνατώντας να ανταγωνισθεί τις Η.Π.Α. σε οικονομικό επίπεδο, όπως προσπαθεί η Κίνα, έχει επικεντρωθεί στο στρατιωτικό – όπου θεωρεί ότι έχει τις προϋποθέσεις να το κάνει. Καμία χώρα όμως δεν έχει καταφέρει ποτέ στο παρελθόν να αποσυνδέσει την στρατιωτική της ισχύ από την οικονομία – η οποία τελικά είναι ο πλέον αποφασιστικός παράγοντας στις πολεμικές συγκρούσεις.

Ως εκ τούτου, η πολιτική που ακολουθεί ο κ. Putin είναι πολύ υψηλού ρίσκου – τόσο για τη χώρα του, όσο και για την παγκόσμια ειρήνη. Οι Η.Π.Α. παραμένουν η οικονομικά και στρατιωτικά ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, με τεράστιες δυνατότητες στο χρηματοπιστωτικό, καθώς επίσης στον τεχνολογικό τομέα – οπότε, η οποιαδήποτε σύγκρουση μαζί τους, είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία.

Το γεγονός αυτό είναι αδύνατον να διαφεύγει της προσοχής του Ρώσου προέδρου, ενώ είναι εκείνο που τον αναγκάζει να σέβεται τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου στον πόλεμο της Συρίας. Υποθέτω δε πως οι Η.Π.Α. παίζουν αριστοτεχνικά το παιχνίδι των καθυστερήσεων, γνωρίζοντας πως ο χρόνος που κυλάει είναι εις βάρος της Ρωσίας – ενώ συνεχίζουν τον πόλεμο του πετρελαίου ο οποίος, παράλληλα με τις κυρώσεις, αποδυναμώνει αργά μεν αλλά σταθερά τον κ. Putin.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.