Κραυγές, βία και υποκρισία – The Analyst

Κραυγές, βία και υποκρισία

Email this page.

Ο άνθρωπος φωνάζει είτε επειδή πονάει, είτε για να επιβληθεί σε κάποιον άλλο. Όταν δύο άνθρωποι ανεβάζουν τη φωνή μεταξύ τους, τότε το επόμενο στάδιο είναι η σύγκρουση και η βία. Φωνάζουμε όμως επίσης για την επιβίωση μας, εναντίον της αφάνειας μας ή επειδή ακόμη και ο πιο ανόητος κάποια στιγμή καταλαβαίνει πως ο κόσμος δεν τον έχει ανάγκη.

Ένας από αυτούς που κραύγαζαν στο παρελθόν ήταν ο κ. Τσίπρας, βρίζοντας τα μνημόνια και όλους όσους ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να τα στηρίζουν. Επειδή δεν πιστεύω πως πονούσε ή ότι σκεφτόταν όλους εμάς τους Έλληνες που βασανιζόμαστε, έχω την εντύπωση πως ο στόχος του ήταν η επιβίωση του.

Καταλάβαινε πως απειλούταν με την αφάνεια, συνειδητοποιώντας ότι κανένας δεν θα τον είχε ανάγκη εάν η Ελλάδα γύριζε το 2014 σελίδα, όπως φαινόταν ότι συνέβαινε, οπότε χρησιμοποίησε τις άναρθρες κραυγές και τη βία. Προκάλεσε λοιπόν βίαια τις εκλογές με τη βοήθεια της υποχρέωσης αντικατάστασης του προέδρου της δημοκρατίας (πρόκειται για ευφημισμό, αφού η δημοκρατία έχει προ πολλού πεθάνει), κοροϊδεύοντας τους πάντες με τις εξοργιστικά ψεύτικες υποσχέσεις του.

Απέδειξε δε πως οι θρασείς, οι ασύστολοι και οι ανόητοι ακούγονται πάντοτε περισσότερο από τους νηφάλιους, τους ήρεμους και τους σκεπτόμενους. Αυτό είναι άλλωστε το μεγάλο ελάττωμα της θεωρίας της εξέλιξης (Evolution), σύμφωνα με την οποία επιβιώνει ο πιο επιθετικός, αυτός που σπάνια διαθέτει κοινή λογική, συναισθήματα ή υπευθυνότητα. Το καλό βέβαια σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως αυτή του Τσίπρα, είναι πως η ζωή διορθώνει τα λάθη της από μόνη της, χωρίς να χρειαστεί καμία βοήθεια.

Η υποκρισία τώρα φαίνεται καθαρά στη χρήση των φωτογραφιών των πνιγμένων παιδιών των προσφύγων, μέσω των οποίων οι καταναλωτές των ειδήσεων (ΜΜΕ) χειραγωγούνται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Εάν είναι πραγματικές ή ψεύτικες, δεν παίζει κανένα ρόλο, αφού κάνουν πάντοτε τη δουλειά τους. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ίσως εξαναγκάσουν τους Ευρωπαίους να εγκρίνουν τη δόση που στερούν στην κυβέρνηση, με κίνδυνο να ανατραπεί.

Αυτό τουλάχιστον επιδιώκει, χωρίς να διστάζει να χρησιμοποιεί την οδύνη των άλλων, για τους οποίους δήθεν δακρύζει, κραυγάζει και εξανίσταται. Φυσικά αδιαφορεί για το συνεχή εξευτελισμό που προκαλεί το διαρκώς απλωμένο σαν του ζητιάνου χέρι της, θεωρώντας φυσιολογική την ανικανότητα της.

Ας πάρουμε τώρα τη βία που πολύ σωστά καταδικάζουμε, όπως πρόσφατα αυτή που ασκήθηκε στο βουλευτή της αντιπολίτευσης. Ήταν σωστή η καταδίκη της, αφού βλάπτει πολύ σοβαρά τη χώρα μας. Πόσοι όμως καταδικάζουν την οικονομική βία που επιβάλλεται σε έναν ολόκληρο λαό που έχουν αφήσει εντελώς απροστάτευτο όλα τα πολιτικά του κόμματα; Που απειλείται να χάσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια την πατρίδα του, ενώ τα παιδιά του εξορίζονται βίαια;

Τι πρέπει να κάνει ένας πολίτης, όταν έχει ψηφίσει κάποιους που δεν τήρησαν απολύτως καμία από τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις; Μπορεί να παραμείνει ήρεμος και γαλήνιος, γνωρίζοντας πως το ίδιο θα συμβεί με τους επόμενους και τους μεθεπόμενους μνηστήρες της εξουσίας;

Πως πρέπει να συμπεριφερθεί κανείς απέναντι στα άκρως επικίνδυνα φαινόμενα της λαθρομετανάστευσης και του αφελληνισμού, όπως πολύ σωστά ανέφερε συνάδελφός μου; Έχει αλήθεια κάποια σημαντική διαφορά η οικονομική εισβολή από την συμβατική, τη στρατιωτική δηλαδή;

Όταν το 1940 εισέβαλλαν οι δυνάμεις κατοχής στην Ελλάδα, οι Έλληνες τότε θα έπρεπε να ανακοινώσουν επίσημα ότι καταδικάζουν τη βία, αντί να πολεμήσουν για την ελευθερία τους; Ήταν αρκετό να γράφουν άρθρα στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, εναντίον της βίας; Αντιμετωπιζόταν αλήθεια κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, από την αντίσταση τότε, η βία χωρίς βία;

Πως καταπολεμάει κανείς την ανεργία; Τι πρέπει να κάνει όταν γνωρίζει ότι επιδιώκεται σκόπιμα, αφού διαφορετικά δεν χαμηλώνουν οι μισθοί; Πως αντιδράει, διαπιστώνοντας ότι η ανεργία απαιτείται από το δόγμα του σοκ; Η σκόπιμα προκαλούμενη ανεργία δεν είναι μία από τις χειρότερες μορφές βίας; Η συνεχιζόμενη κλοπή των συντάξεων πώς χαρακτηρίζεται;

Δεν είναι βία η διαπλοκή, η πολιτική διαφθορά, η κακοδιαχείριση, ο χρηματισμός και η υπεξαίρεση χρημάτων από τα δημόσια ταμεία, εκ μέρους της εκάστοτε εξουσίας; Δεν είναι βία η μη απονομή δικαιοσύνης, με συνθήκες ισότητας; Δεν είναι βία το ότι κάποιοι έχουν μόνο πολιτικές ευθύνες για τα τεράστια λάθη και τις παραλείψεις τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή, έχει είτε ποινικές, είτε αστικές ευθύνες;

Από την άλλη πλευρά, όταν κάποιος πεινάει, έχει εξαθλιωθεί, δεν έχει τίποτα να χάσει και δεν διακρίνει καμία απολύτως προοπτική για το μέλλον, τόσο το δικό του, όσο και αυτό των παιδιών του, είναι δυνατόν να συγκρατήσει το μένος του, σεβόμενος, όπως αναμφίβολα οφείλει, το νόμο και την τάξη;

Κλείνοντας, ας μην ξεχνάμε πως οι άνθρωποι ανήκουν στα χειρότερα αρπαχτικά θηρία. Πάντοτε βέβαια ισχυρίζονται πως φταίει η ζωή για τη διαφθορά τους, για τα ψέματα τους, για τις απάτες, για τις κλοπές και για τα βασανιστήρια που επιβάλλουν στους αδύναμους. Πως προδίδουν, εξαπατούν και ψεύδονται, επειδή δεν γίνεται να μην το κάνουν. Ότι έτσι φέρονται όλοι, ειδικά οι πολιτικοί, οπότε είναι υποχρεωμένοι να ενεργούν ανάλογα, για λόγους επιβίωσης. Δεν είναι όμως υποχρεωμένα να επιβιώσουν και τα θύματα τους, με όποια μέσα αυτά διαθέτουν;

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */