Τα αποτελέσματα για το παγκόσμιο σύστημα
Περαιτέρω, φαίνεται πως στη Ρωσία συζητείται πράγματι σε ανώτατο επίπεδο, έμμεσα φυσικά, η δυνατότητα της να προβεί ξανά σε στάση πληρωμών – να αθετήσει δηλαδή χρέη της τάξης του 1 τρις $, τα οποία οφείλει σε μη κρατικούς δυτικούς οργανισμούς, όπως ακριβώς συνέβαινε με την Ελλάδα το 2010 (προτού οδηγηθεί στην παγίδα του PSI, μέσω της οποίας τα χρέη των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών μεταφέρθηκαν στους φορολογουμένους Πολίτες της Ευρωζώνης).
Υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι θα συνεχισθούν οι οικονομικές επιθέσεις εναντίον της, καθώς επίσης προτού επιδεινωθεί η ύφεση, στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα από τις αρχές ουσιαστικά του 2015 (γράφημα) – οπότε θα ήταν ίσως πολύ αργά για να προβεί σε τέτοιου είδους επιθετικές ενέργειες.
.
.
Περαιτέρω, οι πιέσεις που υφίσταται η Ρωσία έχουν πολύ λιγότερη σχέση με τις κυρώσεις που της έχουν επιβληθεί – συγκριτικά με το στραγγαλισμό του χρηματοπιστωτικού της συστήματος εκ μέρους των δυτικών χρηματαγορών, με τη βοήθεια της κεντρικής της τράπεζας. Κάτι σχετικά ανάλογο διαπιστώθηκε επίσης στην Ελλάδα, με αφετηρία τα τέλη του 2009, όπου η χώρα τοποθετήθηκε στο στόχαστρο των διεθνών κερδοσκόπων – έχοντας τελικά πτωχεύσει όχι τόσο λόγω του ύψους των δημοσίων χρεών της, αλλά επειδή απομονώθηκε από τις αγορές ανακύκλωσης των δανείων της (όλοι θυμούνται τα παιχνίδια της Τράπεζας της Ελλάδας με το Τ+3, τα CDS κοκ.).
Η ρωσική κεντρική τράπεζα ήταν άλλωστε αυτή που δημιούργησε την πιστωτική παγίδα, μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων, όταν τα αντίστοιχα επιτόκια στη Δύση ήταν μηδενικά – με αποτέλεσμα να υπερχρεωθούν οι επιχειρήσεις της σε ξένο συνάλλαγμα.
Εάν τώρα η Ρωσία επέλεγε τη χρεοκοπία, τότε θα μπορούσε να γονατίσει ολόκληρο το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα – πόσο μάλλον όταν η Κίνα είναι βυθισμένη σε μία μεγάλη κρίση, ενώ το σύνολο σχεδόν των αναδυομένων και αναπτυσσομένων αγορών ευρίσκεται στην άκρη του γκρεμού (ανάλυση), με όλους τους σοβαρούς διεθνείς οργανισμούς να προειδοποιούν για την επερχόμενη καταιγίδα των καταιγίδων.
Με δεδομένο τώρα το ότι, η Κίνα διαθέτει ήδη το δικό της σύστημα διακανονισμού συναλλαγών (Swift), το οποίο είναι ανεξάρτητο από το δυτικό, ενώ οι BRICS τη δική τους Παγκόσμια Τράπεζα και το δικό τους ΔΝΤ, τα οποία δεν ελέγχονται από τις Η.Π.Α., όταν στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα συμμετέχουν πολλές δυτικές χώρες, ίσως μία τέτοια κίνηση της Ρωσίας να επιταχύνει τις εξελίξεις – υπενθυμίζοντας πως έχει ήδη ψηφίσει ένα νόμο που επιτρέπει την κατάσχεση δυτικών περιουσιακών στοιχείων, εάν δρομολογήσουν κάτι ανάλογο οι Η.Π.Α. και η ΕΕ.
.
Επιμύθιο
Η Ρωσία είναι αναμφίβολα μία ισχυρή χώρα, διοικείται από μία ικανή κυβέρνηση που την στηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία, οι Πολίτες της δεν αδιαφορούν για την εθνική τους κυριαρχία, για την πατρίδα τους και τα παιδιά τους, έχει δημιουργήσει συνετά συμμάχους, ενώ μπορεί να επιλέξει μεταξύ διαφόρων εναλλακτικών λύσεων – έχοντας την άποψη πως δεν θα βιαστεί, ενημερώνοντας προηγουμένως σκόπιμα για τις παγκόσμιες συνέπειες τυχόν ενεργειών της, έτσι ώστε να αποφευχθούν κατά το δυνατόν τα δυσμενή επακόλουθα για την ίδια: να μην υποχρεωθεί δηλαδή να τις δρομολογήσει.
Αντίθετα, η Ελλάδα έχει σήμερα μόνο δύο πραγματικές λύσεις στη διάθεση της: (α) τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης (άρθρο), με στόχο τη διαπραγμάτευση της ονομαστικής διαγραφής μέρους του δημοσίου χρέους της, η οποία βέβαια έχει καθυστερήσει πάρα πολύ (άρθρο) και (β) την εξυπηρέτηση του χρέους της με δικά της μέσα – δυνατότητες που έχουμε αναλύσει στο κείμενο μας «Αντίσταση τώρα».
Το κοινό χαρακτηριστικό και των δύο αυτών λύσεων είναι αφενός μεν το τέλος των μνημονίων που επιβάλλονται στη χώρα μας, οδηγώντας την στη χρεοκοπία αφού θα έχει προηγουμένως λεηλατηθεί ολοσχερώς, ενώ θα έχουν εξαθλιωθεί οι Πολίτες της, αφετέρου η άμεση ανάκτηση της εθνικής της κυριαρχίας – όπου θα υποφέρει μεν η σημερινή γενιά, χωρίς όμως να καταστραφούν οι επόμενες.
Παρά το ότι λοιπόν αρκετοί συμπολίτες μας ισχυρίζονται πως δεν υπάρχουν λύσεις, οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαστούμε με τον αργό θάνατο που προκαλεί αναμφίβολα η πολιτική των μνημονίων, θεωρώ ότι πρόκειται για έωλες δικαιολογίες – οι οποίες οφείλονται στον εύλογο φόβο που προκαλεί το άγνωστο σε όλους εμάς τους ανθρώπους. Εν τούτοις, όσο περισσότερο καθυστερούμε, τόσο πιο επώδυνο θα γίνεται το παρόν, ιδίως δε το μέλλον μας – κυρίως όμως το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας, κάτι που ασφαλώς δεν μας επιτρέπεται.
Ολοκληρώνοντας, εάν δεν επιλέξουμε καμία από τις δύο εναλλακτικές μας δυνατότητες έγκαιρα, η Ελλάδα σύντομα θα αποσταθεροποιηθεί πολιτικά, αφού η κυβέρνηση δεν θα καταφέρει να ανταπεξέλθει με τις ατελείωτες απαιτήσεις των δανειστών, θα υποχρεωθεί πολύ σύντομα να υιοθετήσει ένα παράλληλο νόμισμα και θα οδηγηθεί, λεηλατημένη από τους νέους ιδιοκτήτες της, στην έξοδο της από την Ευρωζώνη – εάν δεν βυθιστεί προηγουμένως στο χάος.
