Η πιστοληπτική αξιολόγηση
Συνεχίζοντας, κανένας δεν έχει πλέον το δικαίωμα της αποτυχίας στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού – ενώ ένας φυσιολογικός αμερικανός Πολίτης είναι αυτός που είναι υπερχρεωμένος, αδυνατώντας να εξοφλήσει εμπρόθεσμα τις υποχρεώσεις του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το ότι, σχεδόν 10.000.000 νοικοκυριά έχουν πλέον εξαφανισθεί από τα ραντάρ των τραπεζών, επειδή έχουν χάσει την πιστοληπτική τους ικανότητα – η οποία είναι απαραίτητη πια στη χώρα.
Η αξιολόγηση της δυνατότητας δανεισμού ξεκινάει συνήθως από τις 300 μονάδες (πολύ χαμηλή), φτάνοντας στις 850 μονάδες – όπου, ανάλογα με την τράπεζα, οι διακυμάνσεις ποικίλουν, από το 100 έως το 990. Σήμερα η αξιολόγηση αυτή είναι τόσο σημαντική, όσο και ο αριθμός κοινωνικής ασφάλισης – κάτι που θα βιώσουμε σύντομα και στην Ελλάδα, αφού φαίνεται πως η νέα κυβέρνηση μας θεωρεί ως φορολογικό πρότυπο το ληστρικό σύστημα της Γερμανίας, ενώ ως νεοφιλελεύθερο πρότυπο αυτό των Η.Π.Α., τασσόμενη επίσης υπέρ της δικτατορίας των τοκογλύφων (ανάλυση).
Ολόκληρη η κοινωνική ζωή των Η.Π.Α. πάντως καθορίζεται πια από τις τράπεζες και την πιστωτική αξιολόγηση – μέσω της οποίας φαίνεται πόσο εμπρόθεσμα εξοφλεί κανείς τις υποχρεώσεις του, οπότε είναι καλός Πολίτης, άξιος εμπιστοσύνης δηλαδή, για να μπορεί να δανείζεται.
Το δημόσιο χρέος βέβαια αυξάνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, έχοντας φτάσει επίσημα στο 103% του ΑΕΠ (γράφημα), λόγω των διδύμων ελλειμμάτων που ενισχύονται από το υπερτιμημένο δολάριο – από ένα νόμισμα που δεν αξίζει καν το χαρτί, επάνω στο οποίο είναι τυπωμένο, διατηρούμενο στη ζωή μόνο με τη βοήθεια του αμερικανικού στρατού (άρθρο).
.
Κόσμος – το επίπεδο βιωσιμότητας του χρέους ανά χώρα.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Περαιτέρω, στην αρχή μπορούσαν μόνο οι τράπεζες να ζητήσουν την πιστοληπτική αξιολόγηση των πελατών τους, πριν εγκρίνουν την παροχή ενυπόθηκων δανείων στους αγοραστές ακινήτων. Σήμερα όμως έχουν επίσης το δικαίωμα οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι ενοικιαστές κατοικιών, ακόμη και οι εργοδότες, πριν προσλάβουν εργαζομένους – ενώ ένας λογαριασμός που πληρώνεται εκπρόθεσμα έχει σημαντικές επιπτώσεις, μεταξύ άλλων επειδή δίνει το δικαίωμα στις τράπεζες να αυξήσουν τα επιτόκια του «θύματος».
Το χειρότερο βέβαια που μπορεί να συμβεί σε έναν Αμερικανό είναι ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός του από τον κόσμο των τραπεζών – αφού τότε παύει να αξιολογείται η πιστοληπτική του ικανότητα, οπότε εξαφανίζεται πλέον ως δανειολήπτης (credit invisible). Αυτό συμβαίνει ήδη στο 30% των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων, κυρίως στις μειονότητες και στους ισπανόφωνους – σε μία χώρα που δεν έμαθε ποτέ να αποταμιεύει αλλά, αντίθετα, ωθούταν στην κατανάλωση από το κράτος, μέσω του δανεισμού.
.
Καταναλωτικά και σπουδαστικά δάνεια
Το μέσο αμερικανικό νοικοκυριό έχει στην κατοχή του 8 πιστωτικές κάρτες, με ένα μέσο καταναλωτικό δάνειο της τάξης των 15.000 $ – όταν τα ανώτατα όρια των επιτοκίων έχουν καταργηθεί, με αποτέλεσμα να είναι στη διακριτική ευχέρεια των τραπεζών, οι οποίες χρεώνουν ότι θέλουν.
Εύλογα λοιπόν έχουν εκτοξευθεί στα ύψη οι χρεοκοπίες, ενώ τα καταναλωτικά δάνεια έχουν φτάσει στο επίπεδο των 3,2 τρις $, μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία – με κύρια πηγή εσόδων για τις τράπεζες τη μεσαία τάξη, η οποία σύντομα θα εξαφανισθεί από τις Η.Π.Α. (άρθρο).
Μία πολύ μεγάλη πληγή στη χώρα αποτελούν επίσης τα φοιτητικά δάνεια, τα οποία έχουν υπερβεί το 1 τρις $ (γράφημα) – προωθούμενα από εκπροσώπους των τραπεζών μέσα στα Πανεπιστήμια, χωρίς να δίνεται καμία σημασία στο γεγονός ότι, τα νέα παιδιά δεν γνωρίζουν τους κινδύνους που εμπεριέχουν.
.
.
Η χρηματοδότηση των σπουδών μέσω δανείων αποτελεί πλέον τον κανόνα στις Η.Π.Α., αφού ένα έτος σπουδών στο Κολέγιο της Βοστώνης, για παράδειγμα, κοστίζει 48.540 $ – με εσωτερικό δωμάτιο μαζί, φτάνει στα 62.820 $ ετησίως, με αποτέλεσμα να σπουδάζουν όλο και λιγότεροι Αμερικανοί, καθώς επίσης να χρεώνονται αυτοί που σπουδάζουν όλο και περισσότερο.
Ως εκ τούτου, στις Η.Π.Α. οι νέοι άνθρωποι κινδυνεύουν λόγω των χρεών περισσότερο από κάθε άλλη χώρα – έχοντας αφεθεί στην τύχη τους από ένα οικονομικό σύστημα που γίνεται όλο και πιο ληστρικό, με την πάροδο του χρόνου.
.
Επίλογος
Δεν θέλουμε να τοποθετούμαστε συνεχώς εναντίον του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που έχει επικρατήσει στη Δύση, εναντίον των τραπεζών χαρακτηρίζοντας τες μονότονα ως νόμιμους τοκογλύφους, εναντίον των μνημονίων ή εναντίον της δουλείας των χρεών, της πιο ύπουλης μορφής σκλαβιάς (άρθρο).
Όταν όμως είμαστε Πολίτες μίας χώρας που έχει σκόπιμα οδηγηθεί στη χρεοκοπία, με το δημόσιο χρέος της να προβλέπεται από το ΔΝΤ ότι θα ξεπεράσει σύντομα το 200% του ΑΕΠ της, με τράπεζες χρεοκοπημένες, ενώ έχουν συσσωρευτεί μη εξυπηρετούμενα χρέη στους Πολίτες της, ύψους 100 δις € απέναντι στις τράπεζες, καθώς επίσης 100 δις € απέναντι στο κράτος, είναι δύσκολο να το αποφύγουμε.
Δύσκολο είναι επίσης να αποφύγουμε τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της πατρίδας μας, όταν της επιβάλλονται κυρώσεις ουσιαστικά (διαδοχικά μνημόνια), οι οποίες θα οδηγήσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού στον Καιάδα, καταστρέφοντας σταδιακά το βασικό στήριγμα της Δημοκρατίας: τη μεσαία τάξη, καθώς επίσης τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ίσως βέβαια να κάνουμε λάθος, να είναι σωστή η κυβέρνηση και να είμαστε υπερβολικά απαισιόδοξοι – κάτι που δεν θα αργήσει να αποδειχθεί, αφού υπολογίζουμε πως εντός του επομένου εξαμήνου η εικόνα θα είναι πλέον ολοκάθαρη σε όλους. Εν τούτοις, το αμερικανικό δράμα δεν επιτρέπει πολλές ελπίδες για την Ελλάδα – κάτι που φυσικά είναι η δική μας υποκειμενική άποψη.
